Rocksterren die gaan acteren… het lijkt vaak een vorm van zelfoverschatting – net zoals bij Hollywoodsterren die besluiten een plaat te maken. Ook de filmcarrière van Mick Jagger is niet bepaald glansrijk, met snel vergeten B-films als Ned Kelly (1970) en Freejack (1992). Toch leverde zijn stap naar het witte doek minstens één juweel van een rolprent op: Performance. Micks beste solonummer Memo From Turner zorgde voor een cruciale scène in deze behoorlijk experimentele klassieker.

Performance, gefilmd in 1968 maar pas twee jaar later uitgebracht, is een film die alleen in dat tijdperk gemaakt kon worden, maar ergens toch tijdloos is. Donald Cammell, die later cultfilms als Demon Seed (1977) regisseerde, maakte er samen met cameraman Nicolas Roeg (tevens co-regisseur) een controversieel, complex en broeierig werk van, waarin seks, drugs en bloed belangrijke rollen spelen. Geen wonder dus dat Warner Bros. Performance twee jaar op de plank liet liggen voordat de film – in een aangepaste versie – in augustus 1970 eindelijk de bioscoop haalde.

Het verhaal van Performance is bijna net zo moeilijk uit te leggen als de plot van de gemiddelde David Lynch-film. James Fox speelt de rol van gangster Chas (een rol die ooit bedoeld was voor filmlegende Marlon Brando), die na een uit de hand gelopen confrontatie moet onderduiken voor zijn baas. Onder de naam Johnny Dean trekt hij in bij de mysterieuze kluizenaar Turner (Jagger), die omringd wordt door vrouwen (onder wie Anita Pallenberg). Er ontstaat een bizarre relatie tussen de twee mannen en de grens tussen realiteit en illusie vervaagt, wat leidt tot een bloederige climax. Met name de seksscènes met Jagger en Pallenberg zorgden voor ophef, omdat ze niet gespeeld zouden zijn. Aangezien Anita de vriendin was van Keith Richards, was de gitarist hier natuurlijk niet blij mee.

Naast het geniale camerawerk en de prima acteerprestaties heeft Performance veel voordeel van een ijzersterke soundtrack, waarop onder anderen Randy Newman, Ry Cooder en Buffy Sainte-Marie te horen zijn. In de misschien wel meest memorabele scène levert een bijna onherkenbare Jagger met strak achterovergekamd haar een muzikaal monoloog dat uiteindelijk zijn eerste (en beste) solohitje werd: Memo From Turner. Er zijn meerdere opnames van dat meer gesproken dan gezongen nummer (waaronder een van de Stones, te vinden op Metamorphosis), maar de versie uit Performance, met prachtig gitaarspel van Ry Cooder, is de bekendste.

Het speelfilmdebuut van Jagger was ook gelijk het hoogtepunt uit zijn acteercarrière en absoluut ook het beste werk van Donald Cammell. Co-regisseur Nicolas Roeg maakte in de jaren zeventig en tachtig nog een aantal schitterende cultfilms, waarin soms nog andere pop- en rocksterren opdoken. Zo maakte hij The Man Who Fell To Earth (1976) met David Bowie en gaf hij Art Garfunkel de hoofdrol in het al even bizarre Bad Timing (1980).