In 1979 sloeg een groep maatschappelijk betrokken muzikanten, onder wie Jackson Browne, Bonnie Raitt en Graham Nash, de handen ineen om te protesteren tegen het gebruik van kernenergie. Ze richtten MUSE (Musicians United For Safe Energy) op en organiseerden een aantal concerten waarbij ook sterren als Bruce Springsteen, Tom Petty, The Doobie Brothers en James Taylor acte de présence gaven. Van die optredens werd niet alleen de driedubbel-lp No Nukes gemaakt, maar ook een gelijknamige – inmiddels 35 jaar oude – film.

Nadat Nash en Browne begin 1979 al enkele benefietshows organiseerden om met het ingezamelde geld de bouw van kernreactors tegen te gaan, besloten ze later dat jaar nog wat groter uit te pakken. Samen met zangeres Bonnie Raitt, activist/politicus John Hall en journalist Harvey Wasserman maakten ze plannen voor vijf ‘No Nukes’-concerten in Madison Square Garden, New York. Een aantal van de populairste artiesten van die tijd bleek bereid om MUSE te steunen door die avonden op te treden.

Toch werd de vijfde en laatste show bijna geannuleerd, omdat er geen headliner was. Dat zou een probleem geweest zijn, want zonder die laatste concerten zou de organisatie maar net de kosten kunnen dekken. Graham Nash, die zelf ook solo optrad, wist op verzoek van Jackson Browne collega’s David Crosby en Stephen Stills over te halen om voor deze gelegenheid weer bij elkaar te komen. De onderlinge spanningen tussen de drie heren – die deels te maken hadden met Crosby’s steeds erger wordende drugsverslaving – werden even opzijgezet en het vijfde No Nukes-concert kon zo alsnog gewoon plaatsvinden.

De shows bleken een groot succes en om nog meer geld bij elkaar te krijgen voor het goede doel, moesten producers Browne, Nash, Hall en Raitt snel voor Kerstmis 1979 een album in elkaar zetten. Het resultaat was de driedubbel-lp No Nukes. De optredens waren ook gefilmd door de befaamde cameraman Haskell Wexler (o.a. One Flew Over The Cuckoo’s Nest, Days Of Heaven) en een registratie daarvan draaide in juli 1980 in de bioscoop.

Deze film – deels documentaire, deels concertregistratie – wordt tegenwoordig vooral herinnerd door fans van Bruce Springsteen, die volgens critici veel meer indruk maakte dan de ‘ageing hippies’ die vooral op oude successen teerden. De No Nukes-docu gaf het publiek immers voor het eerst de mogelijkheid om de weergaloze live-performance van The Boss op film te zien. De nog jonge ster kreeg zo’n twintig minuten ‘screen time’, met het voor het eerst gespeelde The River, Thunder Road (beide ook te vinden op Springsteens dubbel-dvd The Complete Video Anthology 1978-2000) en een enorm energiek Quarter To Three. Helaas waren zijn Detroit Medley en het duet met Jackson Browne (Stay), die wel op het No Nukes-album stonden, niet te zien in de film.

De tracklists van de film en het album verschilden behoorlijk van elkaar. Zo krijgen we Crosby, Stills & Nash slechts heel even te zien met een kort fragment uit Suite: Judy Blue Eyes, en zijn de wel op de 3lp-set vertegenwoordigde Tom Petty & The Heartbreakers, Ry Cooder, Poco, Chaka Khan en Raydio zelfs helemaal nergens te bekennen in de docu. Achteraf gezien waren critici destijds wel wat hard voor de andere artiesten, want naast een wat klef duet tussen James Taylor en Carly Simon (Mockingbird) horen we gepassioneerde uitvoeringen van Del Shannons Runaway door Bonnie Raitt, Running On Empty van Jackson Browne en What A Fool Believes van The Doobie Brothers. Graham Nash schreef daarnaast speciaal voor dit doel de aardige protestsong Barrel Of Pain.

MUSE bleef in latere jaren af en toe actief geld inzamelen door benefietconcerten te organiseren. Zo ook in 2011, nadat Japan getroffen werd door een tsunami en de kernramp van Fukushima plaatsvond. Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne, Bonnie Raitt, John Hall en The Doobie Brothers waren weer van de partij, ditmaal naast iets jongere gezichten als Tom Morello, Jason Mraz en Jonathan Wilson.

De originele No Nukes-film (alleen op vhs en laserdisc verschenen, nooit officieel op dvd), lijkt anno 2015 een beetje vergeten. Reden te meer om hieronder een aantal hoogtepunten op een rij te zetten: