Op 26 juni 1989 werd het debuutalbum van de Engels-Amerikaanse supergroep Bad English uitgebracht. De albumtitel was simpel en bescheiden: gewoon de bandnaam! 

De band Bad English werd in 1987 opgericht door zanger John Waite en bassist Ricky Phillips van de Engelse band The Babys (bekend van o.m. Isn’t It Time, A Piece Of The Action en Every Time I Think Of You), toetsenist Jonathan Cain (die ook in The Babys speelde) en gitarist Neal Schon van Journey (bekend van o.a. Don’t Stop Believin’ en Open Arms) en drummer Deen Castronovo.

De opnames voor dit eerste album werden in verschillende studio’s in en rond Los Angeles gemaakt: One on One Recording Studios, A&M Studios, Conway Studios, Secret Sound L.A. en Pacific Sound, gedurende 1988-1989. De producer was Richie Zito (bekend van zijn werk met onder meer The Cult, Poison, Cheap Trick en Heart), terwijl de mastering werd gedaan door de gerenommeerde George Marino in de Sterling Sound Studio in New York. Het album werd uitgebracht op het Epic label, onderdeel van CBS.

Het album (62:10) telt dertien tracks, waarvan er vijf op single werden uitgebracht en die allemaal hits werden: Forget Me Not (nummer 2 in de VS), When I See You Smile (nummer 1 in de VS), Best of What I Got, Price of Love, Heaven Is a 4 Letter Word en Possession. Vreemd genoeg wist geen van deze singles in ons land de hitparade te bereiken.

De meeste songs werden door de bandleden in wisselende combinaties geschreven. Alleen When I See You Smile is van een outsider, maar niet zomaar eentje… Diane Warren, de vrouw die wereldhits schreef voor uiteenlopende acts als Aerosmith, Elton John, Cher, Bryan Adams, Tina Turner, Roy Orbison, Gloria Estefan, Kiss, Meat Loaf, Barbra Streisand, Aretha Franklin, Celine Dion en Joe Cocker.

Helaas hebben we geen albumhitnoteringen kunnen vinden, wel weten we dat het album in de States een platina-onderscheiding heeft gekregen. Opvolger Backlash (1991) werd mede door het succes van de single Time Stood Still heel succesvol in ons land, maar wereldwijd viel de belangstelling nogal tegen. Hierna was het helaas afgelopen met de band Bad English. John Waite ging met wisselend succes solo verder, Neal Schon, Jonathan Cain en Deen Castronovo doken later op in het heropgerichte Journey.