Een kwart eeuw geleden verscheen de cd-box The Bootleg Series, vol. 1 – 3 van Bob Dylan. Op drie schijfjes (of vijf lp’s) waren nummers te horen die gedurende zijn carrière min of meer buiten beeld waren gebleven. Het gaat om demo’s, live-opnames en afgekeurde songs. Een schokkende muziekbox, deze Bootleg Series: hoewel de bard al schitterende muziek de ether in had geslingerd, bleken juist de mooiste pareltjes nog in de kluizen van platenmaatschappij Columbia Records te liggen.

Begin jaren ’90 leek het erop dat de cirkel van Dylans muzikale loopbaan rond was. De grootmeester der popmuziek kwam met twee folkplaten aan (World Gone Wrong en Good As I Been To You). Daarbij kreeg hij een tribute-concert aangeboden voor zijn vijftigste verjaardag én de dertigste verjaardag van zijn debuutalbum Bob Dylan. Reden genoeg voor Columbia om de gelauwerde artiest te eren met een bijzondere cd-box. Hierop staan zo’n vijftig nummers die de eindredactie niet overleefden.

Het gaat dan om onder meer demo’s, zoals The Cough Song, een pianoversie van Like A Rolling Stone en Every Grain Of Sand (met de blaffende hond op de achtergrond). Ook de indrukwekkende voordracht van Last Thoughts On Woody Guthrie is in deze box meegenomen. En wat te denken van het hilarische Talkin’ Hava Nageilah Blues? En dan hebben we het nog niet eens gehad over de nummers die wel af waren, maar geen plekje kregen op de reguliere studioalbums van Dylan.

Ook hierbij gaat het om bijzondere en schitterende opnames. Zoals Only A Hobo, He Was A Friend Of Mine, Seven Curses en Farewell Angelina. Maar het nummer dat hier met kop en schouders bovenuit troont, is wel de hommage aan Blind Willie McTell in het gelijknamige nummer. Geschreven en opgenomen tijdens de sessies voor Infidels (met Dire Straits-frontman Mark Knopfler op gitaar en Dylan op piano), maar afgekeurd. Of zoals Dylan het in 2006 noemde: “Vermoedelijk was het een demo waardoor musici waarschijnlijk kunnen horen hoe de song ging. Hij werd nooit volledig uitgewerkt, ik ben er nooit aan toegekomen om hem af te maken.”

Klaar was Dylan overigens bij lange na nog niet met zijn professionele loopbaan. Na de release van deze cd-box stootte Dylan stevig door en maakte weer platen met eigen materiaal. Ook zijn neven-discografie van The Bootleg Series kreeg naderhand een vervolg; in november verscheen aflevering 12 uit The Bootleg Series met alle opnames ten tijde van Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde. Ook verschenen drie live-albums in The Bootleg Series: het iconische ‘Judas!’-concert (vol. 4: Live 1966), een registratie van The Rolling Thunder Revue (vol. 5: Live 1975) en een akoestisch optreden tijdens Halloween ’64 (vol. 6: Live 1964).

Als je Dylan wilt volgen in zijn ontwikkeling, is de chronologie als volgt:

Vol. 8: The Witmark Demos: 1962-1964
Vol. 6: Live 1964: Concert At Philharmonic Hall
Vol. 12: The Cutting Edge: 1965-1966
Vol. 4: Live 1966: The “Royal Albert Hall” Concert
Vol. 11: The Basement Tapes (met The Band)
Vol. 10: Another Self Portrait (1969-1971)
Vol. 5: Live 1975: The Rolling Thunder Revue

Aflevering 7 (No Direction Home: The Soundtrack) komt voor een groot deel overeen met Vol. 1 – 3 (rare & unreleased 1961 – 1991), dat qua chronologie wordt opgevolgd door aflevering 8 (Tell Tale Signs, Rare And Unreleased 1989-2006).

Geruchten over nieuwe volumes uit The Bootleg Series zijn er altijd al. Het wachten is op een Bootleg Series over The Gospel Years 1979-1982 en outtakes rondom Blood On The Tracks. Het enige wat we weten, is dat er nog veel mooi en afgekeurd materiaal in de kluizen van Columbia moet liggen.