Op 28 augustus 1989 werd het Rolling Stones-album Steel Wheels uitgebracht. Het was de negentiende Britse en 21ste Amerikaanse studioplaat. Deze lp was een comeback voor de band, vooral omdat na de release van voorganger Dirty Work (1986) de relatie tussen Mick Jagger en Keith Richards dermate slecht was geworden, dat ze elkaar gewoon bijna drie jaar niet meer zagen. Mick bracht zijn soloplaat Primitive Cool (1987) uit en Keith zijn eerste en succesvollere soloalbum Talk Is Cheap. Steel Wheels is overigens ook de laatste Rolling Stones-langspeler waar bassist Bill Wyman aan meewerkte.

Begin 1989 werd de band geïnstalleerd in de Rock & Roll Hall Of Fame, inclusief de inmiddels overleden Brian Jones en Ian Stewart. Dit was voor het eerst dat alle bandleden weer bij elkaar waren. Mick en Keith zetten al snel alle frustraties en onenigheden van zich af en gingen weer samen aan het werk om songs te schrijven, wat uiteindelijk in het sterke Steel Wheels resulteerde.

De opnames vonden plaats van 29 maart-5 mei 1989 en van 15 mei-29 juni 1989 in de Air Studios, Montserrat, met op de producersstoel (naast The Glimmer Twins) good old Chris Kimsey, die in het verleden aan Stones-albums als Sticky Fingers, Some Girls en Emotional Rescue als opnametechnicus en als co-producer aan Undercover werkte. Nu de onderlinge verhoudingen weer goed waren heerste er in de studio een uitstekende sfeer. Keith hierover: ‘The whole album was a joyous feeling, it was “This is the time to do it”.’ De meeste songs werden gemixt in de Olympic Studios in Londen. Het hele album werd volledig digitaal opgenomen, vandaar dat er achterop de cd-hoes met grote letters ‘DDD’ staat, wat in 1989 voor de allerbeste geluidskwaliteit stond. Waarom het album sindsdien dan toch al twee keer (1994 en 2009) werd geremasterd is ondergetekende dan ook een raadsel, hoewel het beide keren op een ander label was, resp. Virgin en Universal.

Naast Mick, Keith en Bill speelden uiteraard Charlie Watts en Ronnie Wood mee, samen met diverse sessiemuzikanten: Chuck Leavell (orgel, piano, keyboards), Matt Clifford (piano, clavinet, harmonium, percussie programmering, strings), Sarah Dash, Lisa Fischer, Sonia Morgan, Tessa Niles en Bernard Fowler (backing vocals), Luis Jardim (percussion), Phil Beer (mandoline, viool), The Kick Horns (blazers), Roddy Lorimer (trompet), The Master Musicians of Jajouka o.l.v. Bachir Attar Farafina (diverse Marokkaanse instrumenten). Verder werkten mee: opnametechnicus Christopher Marc Potter en zijn assistent Rupert Coulson. De mix werd gedaan door Michael Brauer, Christopher Marc Potter en Chris Kimsey.

Steel Wheels telt twaalf nieuwe songs, op een na allemaal geschreven door Mick en Keith: Sad Sad Sad, Mixed Emotions, Terrifying, Hold On To Your Hat, Hearts For Sale, Blinded By Love, Rock And A Hard Place, Can’t Be Seen (gezongen door Keith), Almost Hear You Sigh (Mick Jagger/Keith Richards/Steve Jordan), Continental Drift, Break The Spell en Slipping Away. Continental Drift werd gedeeltelijk in Tanger, Marokko opgenomen in juni 1989, met behulp van The Master Musicians of Jajouka o.l.v. Bachir Attar, wat de song een afwijkende, namelijk oosterse, sound gaf. Het instrumentale gedeelte van Continental Drift werd tijdens de uitgebreide (en vooral financieel voor de band zeer succesvolle) wereldtournees Steel Wheels en Urban Jungle steeds voorafgaand aan het optreden als introtape gedraaid.

Van Steel Wheels werden meerdere singles uitgebracht, de een succesvoller dan de ander: Mixed Emotions, Sad Sad Sad, Terrifying, Rock And A Hard Place en Almost Hear You Sigh. Het album bereikte de eerste plaats van de Nederlandse albumlijst, waar ie twee weken bleef staan. Het album werd platina in de VS (2x), Canada (3x) en goud in het VK, Nederland, Duitsland, Frankrijk (2x), Oostenrijk, Finland, Spanje, Japan en Zwitserland.

Na het uitbrengen van Steel Wheels begon de band aan de gelijknamige wereldtournee, die de band naar Noord-Amerika, Japan en Europa bracht. Het waren 115 concerten in totaal, tussen het eerste concert op 31 augustus 1989 in het Veterans Stadium in Philadelphia, Pennsylvania, VS (na een try-out concert op 12 augustus in Toad’s Place in New Haven, Connecticut) en het laatste op 25 augustus 1990 in het Londense Wembley Stadium. Op 18, 19 en 21 mei 1990 was het circus in de Rotterdamse Kuip te zien, alle concerten stijf uitverkocht en met lovende kritieken in de pers. Toen na afloop de balans werd opgemaakt bleek de Steel Wheels Tour de bestverkochte tournee van welke act dan ook in de historie te zijn! Opnames van de tour zijn te beluisteren op het album Flashpoint en de dvd Live At The Max.