Op 7 december 1984 werd het eerste soloalbum van ex-Supertramp-zanger/gitarist/toetsenist Roger Hodgson, In The Eye Of The Storm, uitgebracht op het label A&M. In 1983 verliet hij Supertramp, na de tournee waarmee het laatste bandalbum waaraan hij meewerkte werd gepromoot, …Famous Last Words getiteld. Hodgson voelde zich steeds minder thuis in de bandsituatie en daarom besloot hij uit de band te stappen. Vaak werd geschreven dat hij opstapte omdat hij niet meer met mede-frontman Rick Davies overweg kon, maar dit ontkent hij.

In 1981 verhuisde Hodgson met zijn gezin van Los Angeles naar het noorden van Californië. Hij is als Charles Roger Pomfret Hodgson op 21 maart 1950 in Portsmouth, Oxford, Engeland geboren. In zijn nieuwe huis in Nevada City liet hij een state of the art studio bouwen, die hij de Unicorn Studio noemde, waarin hij (hoewel nog steeds actief in Supertramp) begon met solosongs te schrijven en op te nemen. Dit resulteerde in 1982, tussen de opnamen van …Famous Last Words en de eerder genoemde tournee, in het album Sleeping With The Enemy. Maar kort voordat deze zou worden uitgebracht bedacht hij zich en trok het album terug. Hij was toch niet tevreden over de opnames en besloot om na de tour opnieuw te beginnen en dan een nieuw en beter album te gaan maken. Dit werd uiteindelijk het nu dertigjarige In The Eye Of The Storm.

In The Eye Of The Storm kun je met recht een soloalbum noemen, want Roger schreef, arrangeerde en zong alle songs, deed de productie en bespeelde alle instrumenten, ook al worden in het cd-boekje wel vijf additionele muzikanten vermeld. De mix werd gedaan in Power Station in New York en gemasterd bij Masterdisk in die stad.

Het album telt slechts zeven songs, waarvan de kortste (de ballad Lovers In The Wind) iets meer dan vier minuten duurt, een ruim vijf minuten (Hooked On A Problem), een bijna zes minuten (In Jeopardy), twee (Give Me Love, Give Me Life en I’m Not Afraid) ruim zeven minuten en opener Had A Dream (Sleeping With The Enemy) en afsluiter Only Because Of You bijna negen minuten. De totale speelduur ligt net boven de 47 minuten.

Het album weer eens beluisteren sterkt mijn conclusie dat het ook gewoon een Supertramp-album had kunnen zijn, want in feite zijn alle herkenbare sounds van die band ook op dit album te horen, zoals (uiteraard) de uit duizenden herkenbare stem van Roger Hodgson, de instrumentatie, de songstructuren en bijvoorbeeld de bekende mondharmonicasound die we allemaal van School kennen. Dat de muziek op dit album zo veel gelijkenis met Supertramp heeft, zal ongetwijfeld een van de redenen zijn dat het album een groot succes werd voor Hodgson. Met name in Canada, waar hij er binnen een maand na de release een platinaplaat voor kreeg. In Amerika en Groot-Brittannië was het succes duidelijk minder, maar de albumhitlijsten werden wel gehaald, respectievelijk op nummer 70 en nummer 46.

Roger Hodgson is sinds hij solo ging niet erg productief in het uitbrengen van studioalbums. In 1987 kwam opvolger Hai Hai uit en pas in 2000 kwam het derde uit, Open The Door getiteld. Tussendoor verscheen in 1997 het live-album Rites Of Passage uit en in 2010 Classics Live.

Het lijkt erop dat Hodgson graag optreedt, want hij is zeker de afgelopen vijftien jaar veelvuldig op tournee. De ene keer met zijn band, dan weer helemaal in zijn eentje, dan solo met saxofonist en dan weer met symfonieorkest. Al die concerten zijn de moeite waard, zoals de afgelopen paar jaar te zien was op festivals als Bospop (2005, 2011 en 2013) en Retropop. Voor het komend jaar staan alweer diverse Europese concerten gepland; op het moment van schrijven staat ons land daar (nog?) niet bij. 25 januari a.s. speelt hij wel met band in Cirque Royal in Brussel.