Het dubbele live-album Live After Death van de Britse hardrockband Iron Maiden werd op 14 oktober 1985 uitgebracht op het label EMI in Europa en Capitol in de Verenigde Staten. Het was de tweede live-release van de band, na Maiden Japan uit 1981 (wat oorspronkelijk alleen in het land van de Rijzende Zon werd uitgebracht, toen nog met Paul Di’Anno als leadzanger) en sindsdien zijn er al zeker tien live-registraties van Iron Maiden uitgebracht (video’s en dvd’s niet meegerekend).

De opnames van de dubbelplaat werden gemaakt tijdens de uitgebreide World Slavery Tour, ter promotie van het album Powerslave, op 8, 9, 10 en 12 oktober 1984 in de Hammersmith Odeon in Londen en op 14-17 maart 1985 in de Long Beach Arena in de staat Californië, VS. Op het originele album staan op de eerste drie plaatkanten van de dubbel-lp opnames uit Long Beach en op kant vier vijf songs uit Londen. Deze tournee telde maar liefst  187 concerten en na afloop waren de bandleden dan ook echt toe aan een half jaar rust, al werden dat uiteindelijk maar vier maanden. Eén van de andere hoogtepunten van de tour was het optreden op het eerste Rock In Rio festival op 11 januari 1985, waar de band net voor headliner Queen optrad voor zo’n 350.000 dolenthousiaste Brazilianen.

De bezetting van Iron Maiden tijdens de Powerslave World Tour was: Bruce Dickinson (zang, gitaar op Revelations), Dave Murray (gitaar), Adrian Smith (gitaar en backing vocals), Steve Harris (basgitaar en backing vocals) en Nicko McBrain op drums.

De concerten in Long Beach werden ook gefilmd en kwamen op 23 oktober 1985 op VHS- en Betamax-koopvideotapes uit, in december 1986 ook op Laserdisc (= de verre voorloper van de dvd, op langspeelplaat-formaat). In februari 2008 kwamen deze opnames in een veel uitgebreidere versie op dubbel-dvd uit met naast het complete concert van Long Beach (het concert in Londen werd niet gefilmd) o.m. ook enkele documentaires en andere extra’s.

De productie werd gedaan door Martin Birch, die ook de opnametechniek en de mix voor zijn rekening nam. De allereerste live-plaat die hij produceerde was meteen een van de allerbeste uit de rockhistorie: Made In Japan van Deep Purple. De mobiele studio die werd gebruikt was die van de Record Plant Studios in Sausolito, Californië, de Record Plant Mobile #3. Voor de opnames van de Hammersmith-concerten was de Rolling Stones Mobile gehuurd. De mix werd gedaan in Record Plant Studio A.

Het album begint met een opname van Sir Winston Churchill, die de volgende speech uitsprak in juni 1940 in het Britse parlement (NB: dit is een nieuwere opname, want de originele speech werd niet opgenomen): ‘…We shall go on to the end, we shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender!’ Hierna barst Aces High los met het herkenbare dubbele gitaargeluid van Iron Maiden.

Wat volgt is een geweldig verslag van een Iron Maiden-concert, met een uitstekend op elkaar ingespeelde band en een dolenthousiast publiek. Het optreden bestaat in totaal uit achttien tracks, met onder meer klassiekers als 2 Minutes To Midnight, The Trooper, Flight of Icarus, het lange (13:03) Rime Of The Ancient Mariner, The Number Of The Best, Run To The Hills, Running Free, Wrathchild en Phantom Of The Opera. De totale speelduur is ruim 98 minuten op de plaat- en cd-versie en 90 minuten op de originele video/dvd.

De hoes van het album is zoals gebruikelijk in die tijd, gemaakt door Derek Riggs. Je ziet mascotte Eddie die opstaat uit het graf. Op de grafsteen staat een tekst uit het boek The Nameless City van H.P. Lovecraft: ‘That is not dead which can eternal lie. Yet with strange aeons even death may die.’

Live After Death kwam zowel op vinyl als op cd (in december) uit in 1985. Maar de cd-versie was niet compleet, want hierop staan alleen de eerste drie plaatkanten (oftewel: alleen de Long Beach-opnames) want er was geen ruimte voor kant vier. Verder werd Running Free ingekort van 8:16 op vinyl tot 3:16 op de cd, terwijl het intro en de eerste song, Aces High samengevoegd werden tot één track. De geremasterde re-release uit 1998 bevat de originele versies van alle songs, plus een tweede cd met de tracks van kant vier van de originele lp, aangevuld met een (in die tijd nieuwe) multimediasectie. De cd re-release uit 1995 (die niet geremasterd was) heeft ook een extra cd, waarop de B-kantjes van de singles die van Live After Death werden uitgebracht: Running Free en Run To The Hills.

De internationale rockpers was erg enthousiast over het album, toonaangevende bladen als Sounds, Kerrang en Metal Hammer gaven het album de maximale score. Nog altijd wordt Live After Death beschouwd als een van de allerbeste (hardrock) live-albums.

Het album bereikte in het Verenigd Koninkrijk nummer 2 in de albumlijst en in de Billboard albumlijst in de VS nummer 19. In ons land was nummer 12 de hoogste positie. In het VK, Zweden en Oostenrijk kreeg de band een gouden plaat voor het album, in Canada 2x platina en in de VS platina. De dvd-versie deed het ook erg goed: nummer 1 in de dvd-hitlijsten in Australië, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Italië, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Zweden, Spanje, Zwitserland en het VK. Nummer 2 werd bereikt in de VS, België, Ierland en Portugal.