Toen Queen in 1985 een pauze inlaste, vond frontman Freddie Mercury de tijd om zich bezig te houden met zijn eerste soloalbum: Mr. Bad Guy. Hoewel hij alle vrijheid had om muziek te maken zoals hij die in zijn hoofd had, ontbrak het in de studio aan creativiteit. Het gebrek aan de onderlinge creatieve spanning met de andere Queen-leden maakte van Mr. Bad Guy een matig album.

De matigheid van Mr. Bad Guy ligt hem niet in de stem van Mercury. De flamboyante zanger van Queen kende een bereik van vier octaven. Ook de teksten zijn niet direct het grote probleem. Mercury was een uitstekend tekstschrijver, en twee liedjes van zijn solo-album zijn later ook door Queen opgenomen (Made In Heaven en I Was Born To Love You).

Het was vooral de toon die de muziek maakte: Mr. Bad Guy kenmerkt zich door veelvuldig gebruik van synthesizers en keyboards. Door deze muziekinstrumenten komen nummers als Let’s Turn It On, Foolin’ Around en Your Kind Of Lover niet tot hun recht.

Behalve een lichte discosound, kent Mr. Bad Guy ook een paar ballads. There Must Be More To Life Than This en Love Me Like There’s No Tomorrow tonen een misschien wat sentimentele zanger, waardoor deze songs muzikaal gezien het album in balans brengen – of misschien wat buiten de boot vallen.

There Must Be More To Life Than This werd in 1985 opgenomen als een duet met Michael Jackson, maar verscheen als solonummer op Mr. Bad Guy. Pas vorig jaar kwam de duetversie met Jackson alsnog uit op de compilatie Queen Forever. Living On My Own werd in 1993 opnieuw gemixt en werd een bescheiden hit.

Een matig album is Mr. Bad Guy zeker, maar achteraf zou je kunnen zeggen dat Mercury met zijn eerste soloplaat een voorschot gaf op zijn postume nalatenschap.