Op 19 oktober 1979 werd de lp Damn The Torpedoes van Tom Petty & The Heartbreakers uitgebracht. Het was na het debuut (1976) en You’re Gonna Get It (1978) de derde langspeler van de band en de eerste van drie op het Backstreets Records-label, dat door MCA Records werd gedistribueerd. Het album betekende de definitieve doorbraak voor de band.

De eerste twee albums werden uitgebracht op Shelter Records en gedistribueerd door ABC Records, toen beide bedrijven werden overgenomen door MCA werd het contract van de band ook overgenomen en de albums op het sublabel Backstreets uitgebracht.

De opnames werden gedurende 1978 en 1979 gemaakt in de beroemde Sound City Studio’s in Van Nuys en de Cherokee Studios in Hollywood, California. Het album werd geproduceerd door Jimmy Iovine en Tom Petty zelf.

De band op het album bestond uit de volgende muzikanten: Tom Petty: zes- en twaalfsnarige gitaren, leadzang en mondharmonica; Mike Campbell: zes- en twaalfsnarige gitaren, slide gitaar, keyboards, accordeon, basgitaar; Benmont Tench: piano, orgel, harmonium en zang; Ron Blair: elektrische basgitaar en Stan Lynch: drums en zang. Als gasten speelden mee: Donald ‘Duck’ Dunn: basgitaar op You Tell Me en Jim Keltner: percussie op Refugee (al staat hij niet als zodanig op de hoes vermeld).

Het inmiddels klassieke album werd vooral een succes dankzij de singlehit Refugee (nummer 15 in de Billboard Hot 100 en nummer 2 in Canada; in ons land was nummer 24 de hoogste hitnotering). Naast Refugee (geschreven door Tom Petty en Mike Campbell) werden ook Here Comes My Girl (Petty/Campbell) en Don’t Do Me Like That als single uitgebracht. Here Comes My Girl was een bescheiden succes in Amerika en Canada, maar Don’t Do Me Like That was een grote hit: nummer 10 in de States en zelfs 3 in Canada. Behalve de eerder genoemde titels zijn alle songs door Tom Petty zelf geschreven.

De kritieken op het album waren in 1979 meer dan lovend. Rolling Stone schreef: ‘the album we’ve all been waiting for – that is, if we were all Tom Petty fans, which we would be if there were any justice in the world.’ Andere recensenten schreven iets als ‘een van de beste rockalbums van deze tijd’. De verkopen waren ook niet mis, zowel in Amerika als Canada werd het album 2x platina (respectievelijk 2 miljoen en 200.000 verkochte exemplaren). In Amerika werd nummer twee op de Billboard-albumlijst bereikt, waar ie zeven weken bleef staan. Alleen The Wall van Pink Floyd verkocht beter en die stond dan ook op nummer 1. Ook in Canada werd nummer 2 bereikt en in ons land nummer 27.

In 1988 kwam het album geremasterd door Joe Gastwirt op cd uit, evenals de rest van de Heartbreakers-albums op MCA. In 2001 verscheen een HDCD versie, voor de audiofielen onder ons. In november 2010 werd een deluxe editie van het album uitgebracht in drie formaten: 2cd set, 2lp set (180grams vinyl) in een deluxe verpakking en een blu-ray audio-disc. Ook kwam het album in diverse digitale downloadversies uit. Naast de negen tracks van het originele album zaten er bij deze versies ook nog eens negen bonustracks, zowel live-opnames, demo’s als andere versies plus een cover van Eddie Cochrans Somethin’ Else. Al deze tracks werden geremastered van de originele analoge mastertapes door Chris Bellman in de Bernie Grundman Mastering Studios in Hollywood, CA. In 2010 werd ook een documentaire-dvd in de serie Classic Albums aan het album gewijd.