In april 1980 (de exacte datum hebben we niet kunnen achterhalen) wordt het live-dubbelalbum van bluesrocker Eric Clapton uitgebracht op het RSO-label. Het album bevat nummers die in december 1979 werden opgenomen in de beroemde concerthal Nippon Budokan (日本武道館 Nippon Budōkan) in de Japanse hoofdstad Tokio, waar hij met zijn band op tournee was om zijn nieuwste studioalbum Backless te promoten.

De Budokan heeft blijkbaar een uitstekende akoestiek en/of prima opnamefaciliteiten, want in de hal zijn in het verleden vaker succesvolle live-albums opgenomen van artiesten als Bob Dylan, Ian Gillan Band, Blur, Michael Schenker Group, Cheap Trick, Dream Theater, Bryan Adams, John Hiatt, Sheryl Crow en Ozzy Osbourne.

Just One Night is een van de betere live-albums die van Eric Clapton zijn verschenen. De productie van het album én de opnametechniek werden gedaan door Jon Astley, die samen met Phil Chapman ook verantwoordelijk was voor de mix.

De band waarmee Clapton toerde bestond, naast hijzelf op gitaar en zang, uit: Henry Spinetti, drums; Chris Stainton, keyboards; Albert Lee, gitaar, orgel (on Worried Life Blues) en zang op Setting Me Up en All Our Past Times en Dave Markee, basgitaar.Het album bevat in totaal veertien tracks en duurt 88:47, net geen anderhalf uur dus. Op kant 1 en kant 2 van disc 1 staan steeds vier tracks, op kant 1 van disc 2 staan er drie en op kant 2 de resterende vier. Op de 2cd-versie staan de eerste acht tracks op disc 1 en op disc 2 de resterende zes. Het album opent met Tulsa Time (Danny Flowers), gevolgd door de traditional Early In The Morning die door Clapton opnieuw gearrangeerd is, daarna Lay Down Sally (Clapton, Marcy Levy, George Terry), Wonderful Tonight (Clapton), If I Don’t Be There By Morning (Bob Dylan, Helena Springs), Worried Life Blues (Big Maceo Merriweather), All Our Past Times (Clapton, Rick Danko), J.J. Cale’s After Midnight sluit het eerste gedeelte af. Het tweede deel begint met Double Trouble (Otis Rush), gevolgd door Setting Me Up (Mark Knopfler), Blues Power (Clapton, Leon Russell), de Robert Johnson-versie van de traditional Rambling On My Mind, J.J. Cale’s Cocaine en tenslotte Further On Up The Road (Joe Veasey, Don Robey). Opvallend is dat er maar vier Clapton-composities op staan en de rest uit (zeg maar) covers bestaat, waarbij J.J. Cale voor maar liefst twee songs verantwoordelijk is.

De voorkant van de klaphoes (en de cd-hoes) is een portret van Eric Clapton staand met zijn Fender Stratocaster op de grond. In de binnenhoes is een schilderij van de Japanse kunstenaar Ken Konno afgebeeld. Het  album bereikte nummer twee in de VS (waar goud werd bereikt) en nummer drie in het VK, in ons land was nummer 23 de hoogste notering in de albumlijst.