1 januari 1980 is de officiële releasedatum van het album Permanent Waves van Rush op het eigen Anthem label (bij ons op Mercury). Het was de eerste langspeelplaat die in 1980 werd uitgebracht, de eerste dag van het jaar is normaliter geen releasedatum.

Dit zevende album van de Canadese progrockband werd in de maanden september en oktober van 1979 opgenomen in Le Studio, Morin Heights, Quebec, Canada, met Terry Brown en de drie bandleden als producers. Het album werd gemixt in de Trident Studios in Londen. De mastering werd gedaan door Ray Staff, terwijl de remaster voor cd in 1997 werd verzorgd door Bob Ludwig. Voor de Sector boxset (2011) werd het album opnieuw geremasterd, door Andy VanDette.

Het album markeert ook een duidelijke overgang van lange conceptuele stukken naar een meer toegankelijke, radiovriendelijke stijl, wat zeker heeft bijgedragen aan de populariteit bij het grote publiek, dankzij hits als The Spirit Of Radio en Freewill en de daarbij horende radio airplay. Zoals gebruikelijk sinds hij tot de band toetrad, werden alle teksten geschreven door drummer Neil Peart en waren zanger-bassist-toetsenist Geddy Lee en gitarist Alex Lifeson verantwoordelijk voor de muziek, al had Neil daar als drummer natuurlijk ook invloed op.

Het schrijven voor het album begon in juli 1979 op een boerderij in Lakewoods Farm in Ontario, in de buurt van Georgian Bay, Lake Huron, terwijl Neil Peart begon aan zijn teksten in een huisje in dezelfde streek. Rush begon met een instrumentale jam, die de mannen de tijdelijke titel Uncle Tounouse gaven. Delen van deze jam werden gebruikt in de nummers op het album. Terwijl Peart werkte aan de teksten, werkten Lee en Lifeson aan muzikale ideeën in de kelder van de boerderij. Binnen een paar dagen hadden ze al The Spirit Of Radio, Freewill en Jacob’s Ladder geschreven, die vrij snel werden opgenomen op een mobiele recorder. Entre Nous was de enige tekst die al van tevoren was geschreven.

Ondertussen was Peart bezig om een eigen versie te maken van een lied uit Sir Gawain And The Green Knight, een middeleeuws epos uit de tijd van Koning Arthur (14e eeuw); hij probeerde zijn eigen oorspronkelijke stijl te behouden, maar uiteindelijk bleek dit niet tussen de andere songs te passen en werd ie weggegooid. Vervolgens verhuisde de band naar de Sound Kitchen studio in Toronto om daar, samen met producer Terry Brown, demo’s op te nemen. The Spirit Of Radio, Freewill en Jacob’s Ladder werden verder gepolijst tijdens soundchecks terwijl de band op tournee was.

In 1982 vertelde Lee aan een interviewer van Rolling Stone dat de titel van het album was ontstaan nadat er binnen de band een theorie was het ontstaan over cultuurgolven. Op een avond zei Neil Peart dat je een groot album als een permanente golf (permanent wave) kon zien en toen zei Geddy tegen hem “dát is onze titel!”

Permanent Waves is in meerdere opzichten een bijzonder album in het repertoire van Rush. Niet alleen gebruikte Geddy Lee zijn stem anders, want een stuk lager en daarmee voor veel niet-Rush fans meteen toegankelijker, want er waren nogal wat mensen die niet zo goed tegen Geddy’s heel hoge vocalen konden. Daarnaast, op Jacob’s Ladder (7:26) en afsluiter Natural Science (9:17) na, waren de songs een stuk korter dan we van de band gewend waren. Opener The Spirit Of Radio duurt bijna vijf minuten, Freewill iets meer dan dat, Entre Nous ruim vier-en-een-halve minuut en Different Strings is de kortste song (3:48). Overigens is op de cd-versie Natural Science in drie sub-tracks verdeeld: Tide Pools (2:21), Hyperspace (2:47) en Permanent Waves (4:08). Het album duurt in totaal 35:35, want het werd in het pre-cd-tijdperk gemaakt en dus was er nog een limiet aan de speelduur per kant. De eerste drie songs vormden kant A en de rest kant B. Tijdens de Permanent Waves Tour speelde de band vier songs van het album: Freewill, The Spirit Of Radio, Natural Science en Jacob´s Ladder.

Permanent Waves was het eerste Rush-album dat de top vijf in de Amerikaanse albumlijst haalde, de plaat bereikte plaats vier op die lijst en het was het vijfde album van de band die de gouden status behaalde, later zelfs platina. In de Britse albumlijst werd zelfs plaats drie gehaald. In ons land was het de eerste Rush langspeler die de albumlijst behaalde, nummer 25 was de hoogste positie en de plaat bleef acht weken in de lijst staan. Zowel in Amerika (ruim 1 miljoen exemplaren) als Canada (ruim 100.000 stuks) kreeg de band er platina onderscheidingen voor; in het Verenigd Koninkrijk (ca. 100.000 exemplaren) was het album goed voor goud. NB: we hebben het hier over de vinylversie!

Drie van de albumtracks werden op single uitgebracht. Als eerste The Spirit Of Radio (op de singlehoes abusievelijk Spirit Of Radio genoemd), die in de VS nummer 51 in de Billboard Hot 100 bereikte en in het VK werd zelfs nummer 13 bereikt, waarmee het de grootste hit van de band aldaar is. Naast de titel (die de band van een slogan van radiozender CFNY in Toronto leende) is deze song vooral erg radiovriendelijk gebleken door de reggae-achtige sound. Tijdens de live-optredens is dit nog altijd een van de succesvolste songs. De tweede single was Entre Nous, die in de VS tot nummer 110 (van de top 200) reikte en tenslotte werd Freewill uitgebracht, die het net iets beter deed, want nummer 109 werd bereikt!

De laatste regels van The Spirit Of Radio (“For the words of the profits were written on the studio wall…/Concert hall/And echoes with the sounds of salesmen”) zijn een toespeling op de beroemde laatste regels van de Simon & Garfunkel-klassieker The Sound Of Silence: “…the words of the prophets/Are written on the subway walls/And tenement halls/And whispered in the sounds of silence.” Geddy Lee’s stem is in deze song nog niet zo erg gezakt en ook live is zijn stem als The Spirit Of Radio gespeeld wordt een stuk hoger dan in de meeste andere songs op de setlist. Iedereen die Rush sinds 1980 wel eens live heeft gezien of wie live-opnames op cd of dvd kent, weet dat er altijd een groot gejuich komt zodra Geddy de woorden ‘Concert hall’ zingt.

De zwart-witte hoes werd (uiteraard) gemaakt door vaste ontwerper Hugh Syme, die als zwaaiende man op de achtergrond zelf op de hoes is afgebeeld (bovendien speelt hij piano op Different Strings). Het vrouwelijke model is Paula Turnbull. De hoes deed in Amerika nogal wat stof oplaaien, met name omdat een krantenuitgever uit Chicago bezwaar maakte tegen de krantenkop ‘Dewey Defeats Truman’. Syme veranderde dit in ‘Dewei Defeats Truman’, zodat een rechtszaak werd voorkomen. Datzelfde deed hij met de billboards in de achtergrond. Nu zie je daar de achternamen van de drie bandleden, in vrijwel hetzelfde lettertype als de Coca Cola-reclames uit die tijd, want de frisdrankgigant maakte hier ook bezwaar tegen.