Het derde Rush-album Caress Of Steel was een commerciële flop en de band stond dus behoorlijk onder druk, want de opvolger moest iets opleveren. Het was erop of eronder voor het trio, want het platenlabel wilde songs die als single konden worden uitgebracht en die radiovriendelijk waren. Dus geen lange tracks meer zoals The Necromancer of The Fountain Of Lamneth, maar korte compacte rocksongs. Toch besloten Lee, Lifeson en Peart (gelukkig voor de fans) het op een andere manier te doen en zo ontstond waarschijnlijk het beste Rush-nummer ooit: 2112.

Deze keer opende het nieuwe studioalbum met een song die de hele eerste plaatkant bestreek. Gelukkig pakte dat goed uit voor de band en werd 2112 een commercieel succes. Twee maanden later was de lp namelijk al 160.000 keer over de toonbank gegaan! 2112 is het doorbraakalbum voor Rush en nog steeds, veertig jaar later, wordt het naast Moving Pictures gezien als een ijkpunt van het Canadese trio.

Het nummer 2112 is gebaseerd op de novelle Anthem van Ayn Rand en gaat over een totalitaire George Orwell-achtige staat in de toekomst die gecontroleerd en geregeerd wordt door de priesters van Syrinx. Het verhaal is verder waarschijnlijk bij iedereen bekend en 2112 behelst een thema dat Rush nog vaker zal gebruiken, namelijk de strijd van het individu tegen de massa. De priesters zijn eigenlijk de muziekindustriemanagers die bepalen wat goed en wat fout is; muziek is ketterij voor de priesters en moet dus vernietigd worden. Gelukkig eindigt dit futuristische rockepos positief, want aan het einde van 2112 hoor je de vervormde stemmen van Geddy Lee en Alex Lifeson zeggen: “We have assumed control”.

Muzikaal gezien behoort het nummer 2112  tot het beste wat Rush ooit op plaat heeft gezet, vanaf de meesterlijke instrumentale Overture tot aan de Grand Finale is het genieten van heerlijke riffs, hooks, solo’s, melodieën en uitstekende vocalen van Geddy Lee, hoewel niet alle critici dat met mij eens zullen zijn… Het nummer 2112 is altijd een favoriet bij de fans geweest en stond dan ook zeer regelmatig op de setlist. Verder is het (geheel of in kortere versies) ook te horen op meerdere live-albums van de band, zoals All The World’s A Stage, Different Stages, Live In Cleveland 2011, R30 en hun laatste live-document R40. 2112 is een perfecte mix van progressieve rock en hardrock en het nummer heeft de tand des tijds meer dan uitstekend doorstaan.

Na een dikke twintig minuten is dit fantastische nummer voorbij en draaien we de plaat om voor vijf korte tracks. De songs op de B-kant zijn eigenlijk allemaal typische Rush-songs uit die tijd, stevige uptempo hardrock met gierende gitaarsolo’s van Alex Lifeson. Alleen de rustige, akoestische ballad Tears (de tekst is van Lee trouwens), met mooie ingetogen zang is daarop een uitzondering. Op dat nummer horen we ook voor de eerste keer een gastmuzikant op een album van Rush; niemand minder dan Hugh Syme speelt namelijk mellotron en fluit op Tears.

A Passage To Bangkok is zo’n typische Rush-song uit de jaren zeventig, uptempo hardrock van een hoog niveau. Dit nummer, met die typische Aziatische gitaarmelodie, gaat natuurlijk over drugs. The Twilight Zone is gebaseerd op de gelijknamige favoriete tv-show van drummer Neil Peart en de band draagt het album op aan de maker/bedenker van de Twilight Zone: Rod Serling, die tijdens de opnames van het album overleed. Lessons is gecomponeerd door gitarist Lifeson en bevat een lekkere jankende gitaarsolo en het album eindigt met Something For Nothing. Dat nummer heeft ook een terugkerend thema in latere Rush-songs, namelijk het verwezenlijken van je dromen, het grijpen van kansen in je leven, maar dat moet je wel zelf doen (‘What you is your own glory, what you live is your own story’) en dat gaat ook niet zomaar: ‘You don’t get something for nothing, you don’t get freedom for free!’

Tenslotte nog enkele opmerkelijke feitjes: het album 2112 werd in anderhalve week opgenomen, als je dat vergelijkt met het tot stand komen van andere Rush-lp’s (Het opnameproces van Vapor Trails duurde maar liefst 14 maanden!) is dat bijna een wonder. Van 2112 kwamen drie singles uit, Twilight Zone, 2112 Overture/Temples Of Syrinx en A Passage To Bangkok, maar alle drie haalden de hitlijsten niet. 2112 piekte in Amerika op plaats 61 in de Billboard-albumlijst en dat was toen een geweldig succes.

De hoes van 2112 zorgde ook nogal voor wat onrust, want veel rechts-radicale Amerikanen zagen in het rode pentagram een teken van het allesomvattende kwaad; het communisme. Anderen zagen het rode pentagram als een teken van de duivel, maar ook dat is natuurlijk alleen maar toeval… Het Starman-logo op de 2112-hoes is sinds 1976 het meest bekende en begeerde Rush-logo voor alle fans en komt regelmatig voor op tourshirts en andere memorabilia!

2112 is een rockmonument zoals er maar weinig zijn en je kunt dit album het beste beluisteren (vooral het titelnummer) met een hoofdtelefoon, dan weet je echt niet wat je hoort! In 2012 verscheen een deluxe editie, met een alternatieve hoes en drie live-bonussongs (Overture, The Temples Of Syrinx en A Passage To Bangkok) van een Rush-concert in 1981.