Op 21 november 1975 wordt de vierde, bekendste en succesvolste langspeelplaat van de Engelse band Queen uitgebracht, onder de titel A Night At The Opera op het EMI label in het Verenigd Koninkrijk en de rest van West-Europa en op Hollywood Records in de Verenigde Staten en Canada. Het succes van het album is ontegenzeggelijk verbonden aan dat van de single Bohemian Rhapsody, die in veel landen als de beste single ooit wordt beschouwd en tot twee keer toe (1975 en 1990) een wereldwijde hit werd.

De opnames werden gemaakt tussen augustus en november 1975 in maar liefst zes studio’s: Sarm, Roadhouse, Olympic Studios, Scorpio en Lansdowne, Londen en Rockfield, Monmouthshire. Waarom zoveel studio’s werden gebruikt: vooral het opnemen van Bohemian Rhapsody kostte dermate veel tijd dat dit gewoon nodig was. En niet alle gehuurde studio’s waren altijd beschikbaar, vandaar dat men regelmatig moest verkassen. Roy Thomas Baker wordt opnieuw, samen met de leden van Queen, als producer vermeld. Mike Stone is de executive engineer, oftewel verantwoordelijk voor de opnametechniek, terwijl Gary Lyons hem daarbij assisteerde.

Het album bevat twaalf zeer van elkaar verschillende songs en opent met Death On Two Legs (Dedicated to…). Deze door Freddie geschreven song is door zijn tekst en hardheid tegenover Norman Sheffield, de oud-manager van Queen, uit woede geschreven en was een directe aanval op deze manager die door hun toenmalige platenmaatschappij Trident werd aangesteld. De overige bandleden vroegen Freddie of dit inderdaad zo hard moest zijn, maar de schrijver beslist, werd er gezegd, en dus bleef de song zoals hij het bedoelde. Wel werd besloten de naam van Sheffield niet te noemen.

De tweede song is een vaudeville-achtig, bijna typisch Engels liedje over een luie zondagmiddag, Lazing On A Sunday Afternoon, ook door Freddie geschreven. De volgende track is een vrij heavy nummer,  geschreven en gezongen door Roger Taylor, I’m In Love With My Car, dit werd de b-kant van de single Bohemian Rhapsody en dus leverde dit feit Roger veel extra inkomen op vanwege de plaatverkoop en de royalties. You’re My Best Friend werd ook een singlehit en werd geschreven door John Deacon. Brian May schreef de nog altijd tijdens concerten populaire ballad ’39, gevolgd door een andere compositie van hem, Sweet Lady, een bluesy rocker, heel iets anders dus. Roger Taylor heeft ooit gezegd dat hij nog nooit zulke ingewikkelde drumpartijen had gespeeld dan bij deze opnames. Seaside Rendezvous is weer echt zo’n Freddie Mercury-compositie met een bijzonder einde.

Kant twee van de lp opent met de langste song van het album (8:21), The Prophet’s Song, geschreven door Brian, die in de tekst enigszins cynisch reageert op de kerk. Hij schreef de tekst nadat hij een droom over de invloed die de Bijbel en het verhaal van Noach hadden gehad. In eerste instantie was de titel People Of The Earth (een stukje tekst dat regelmatig terugkeert gedurende de song). Track twee is het door Freddie voor vriendin Mary Austin (zijn erfgename) geschreven Love Of My Life, dat tijdens de concerten vaak in combinatie met ’39 in het akoestische deel werd gespeeld. Ook na Mercury’s overlijden gebeurde dit tijdens de concerten van Brian May en later met Paul Rodgers en Adam Lambert. De derde song op deze plaatkant is het door Brian geschreven Good Company, wat wel een oud Engels folkliedje lijkt. Hierna volgt de Freddie Mercury-compositie Bohemian Rhapsody, waarover we eigenlijk niets hoeven te vertellen, behalve dat de band hier het langst over heeft gedaan om de song op te nemen. In feite zijn het drie verschillende songs die Mercury samenvoegde tot één nummer en zelfs tijdens de opnames veranderde hij er regelmatig iets aan of voegde dingen toe. De koorpartijen zijn van Freddie, Roger en Brian (John zingt eigenlijk nooit) en hun stemmen zijn honderden keren opnieuw opgenomen, zodat er een gigantisch koor ontstond.

Het album sluit met het Britse volkslied God Save The Queen, in een arrangement van Brian May. Alle Queen-concerten worden sindsdien afgesloten met deze versie (op tape). Je weet dan zeker dat het afgelopen is, want na het volkslied volgt er (een enkele uitzondering daargelaten) geen extra toegift meer. Tijdens het concert ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van de Britse koningin Elisabeth, in 2002, speelde Brian zijn versie, staand op het dak van Buckingham Palace. Op de hoes staat, evenals op de voorgaande drie albums: ‘No synthesizers’, om aan te geven dat alleen ‘echte’ (hé, het was 1975!) instrumenten werden gebruikt.

De titel van het album komt van de film A Night At The Opera, een klassieke komedie uit 1935 van de beroemde Amerikaanse filmkomieken The Marx Brothers. Toen de band een vrije avond had tijdens het opnemen bekeken ze een videoband van deze film. Omdat de band bezig was met het opnemen van het operagedeelte in Bohemian Rhapsody, vonden ze de titel erg passend voor het nieuwe album. De volgende plaat werd A Day At The Races, ook naar een gelijknamige film van de Marx Brothers genoemd. Bootleggers vonden dit dermate grappig, dat een van de bootleg-lp’s van de band als titel een andere Marx Brothers-film kreeg: Duck Soup.

Het album kreeg vrijwel uitsluitend lovende kritieken en werd meteen een groot verkoopsucces, met name door het succes van Bohemian Rhapsody natuurlijk. Veel fans vinden het A Night At The Opera het beste Queen-album. De nummer één-positie in de albumlijsten werd behaald in het Verenigd Koninkrijk, Australië, Nieuw-Zeeland en Nederland (9 weken op 1!). Nummer twee in Canada, nummer vier in de VS en Noorwegen.

In 1991 bracht Hollywood Records de cd uit met twee bonustracks, geremasterde versies van I’m In Love With My Car en You’re My Best Friend. In 2011 bracht Universal Records (dat EMI inmiddels had overgenomen) de cd uit met een bonus-cd met daarop zes tracks: Keep Yourself Alive (lang-verloren heropname uit juni 1975), Bohemian Rhapsody (a cappella mix van het opera gedeelte), instrumentale versie van You’re My Best Friend, I’m In Love With My Car (gitaar en zang mix), ’39 (live uit Earl’s Court, juni 1977) en Love Of My Life (live uit de Festhalle Frankfurt 1979).

Op 30 april 2002 werd het album gereleased op audio-dvd met een 5.1-kanaal mix in Dolby Digital en DTS surround sound. Een audio-dvd kan op een gewone dvd-speler afgespeeld worden, een dvd-audio (lekker verwarrend!) kan alleen op speciale spelers afgedraaid worden. Ook staat de originele video van Bohemian Rhapsody uit 1975 op deze schijf.

Op 21 november 2005 werd een nieuwe uitgave van het album onder de naam ’30th anniversary edition’ uitgebracht, bestaande uit een cd en dvd. De cd bevat het geremasterde album. Op de dvd staat ook de hele plaat, maar dan voorzien van videoclips en geremixt in DTS 5.1 surround. Ook staat er een alternatieve geluidstrack op, met commentaar van de leden van de Queen. In 2006 werd de documentaire The Making Of A Night At The Opera uit de documentaireserie Classic Albums uitgebracht. In 2011 verscheen wederom een heruitgave als 2011 Digital Remaster, echter zonder de dvd. En dit jaar is het album als onderdeel van de Complete Studio Collection (18 lp’s) uitgebracht op 180 grams vinyl (ook los verkrijgbaar).