In 1973 vertrekt Bob Dylan bij platenmaatschappij Columbia Records en tekent hij bij het nieuwe label Asylum Records. Veel gedoe met auteursrechten is aan deze breuk voorafgegaan. Vanzelfsprekend was Columbia niet blij met het vertrek van hun protegé. Al was het maar omdat de zanger nog één album moest maken volgens de contractuele verplichtingen. Columbia besloot dat resterende album zelf maar in elkaar te zetten.

Dat album werd ‘Dylan’ – niet te verwarren met de gelijknamige verzamelaar, een driedubbelaar die in 2007 verscheen. Nee, deze plaat was weliswaar een verzamelaar, maar zonder hits. Een tweede Greatest Hits-compilatie was al in 1971 verschenen, zodat Columbia niet opnieuw met zo’n album kon komen. In plaats daarvan besloot de platenmaatschappij om te snuffelen tussen Dylans opnames voor de albums Self Portrait en New Morning (beide uitgebracht in 1970).

Geen eigen nummers van de bard, maar covers als Mr. Bojangles en Can’t Help Falling In Love. Het waren weinig inspirerende opnames, hoewel het wel met band was opgenomen. Een jaar later zei Dylan in een interview: “Het was nooit bedoeld om te worden uitgebracht. Ik dacht dat dat duidelijk was. Het was om mijn stem op te warmen. Zo slecht was dat nu ook weer niet!”

Het album kwam in de Verenigde Staten op een 17e plaats, maar op het Europese continent kwam Dylan niet voor in de top-30 – voor het eerst in tien jaar tijd. Deze plaat werd nooit op cd heruitgebracht, ook niet toen Dylan twee jaar later weer bij zijn oude platenmaatschappij terug kwam.

In Japan overigens wel, in 1990 onder de naam Dylan (A Fool Such As I)! Een jaar later volgde het Europese vasteland, met dezelfde Japanse titel, maar in beperkte oplage. Maar dat is aan heel veel fans geruisloos voorbij gegaan. Inmiddels maakt een nieuwe remaster van het album deel uit van de 47 discs tellende boxset The Complete Album Collection.