21 juli 1974 werd het dubbelalbum Irish Tour ’74.. van Rory Gallagher uitgebracht. De opnamen werden tijdens de Ierse tournee van januari 1974 tussen 2 en 4 januari gemaakt tijdens concerten in de Belfast Ulster Hall, Dublin Carlton Cinema en Cork City Hall. De song Back On My Stompin’ Ground (After Hours) werd tijdens een jamsessie gedurende de tour opgenomen in de De Lane Lea  Mobile Unit, waarmee ook het geluid voor het album werd geregistreerd. Het album werd door Rory zelf geproduceerd.

Naast Rory (zang, gitaren, altsax, mandoline en mondharmonica) bestond de band uit Gerry McAvoy op basgitaar, drummer Rod de’Ath en toetsenist Lou Martin. Rory bespeelde uiteraard zijn ook toen al gebruikerssporen dragende Fender 1961 Sunburst Stratocaster (serienummer 64351).

Optreden in het Noord-Ierse Belfast in 1974 was niet zonder gevaar, want vanwege de vele bomaanslagen door de IRA en aanverwante én tegengestelde groeperingen tijdens de in de jaren zestig weer opgelaaide burgeroorlog tussen (ruwweg) de katholieken (= Ieren) en de protestanten (= Britten), was het daar echt niet pluis, zodat veel artiesten en bands weigerden op te treden in (zoals de Britten het noemden) Ulster. Nota bene de dag voordat Rory in Belfast optrad, gingen er op verschillende plaatsen in de stad bommen af. Velen verwachtten dan ook dat het concert zou worden afgelast, maar Rory wilde het absoluut laten doorgaan en trok zich niets aan van die dreigingen, iets wat hij vaker deed als hij in Noord-Ierland optrad. Het publiek reageerde erg enthousiast op het optreden en volgens een recensent hing er een heel bijzondere en opgewonden sfeer in de hal.

Irish Tour ’74.. was het zevende album onder de naam Rory Gallagher sinds 1971 en al de tweede live-plaat, want in 1972 was Live In Europe al verschenen. Van Irish Tour ’74.. zijn tenminste twee miljoen exemplaren (vinyl) verkocht. De hoes van Irish Tour ’74.. leek wel op de in die tijd gangbare hoezen van bootleg-lp’s, namelijk helemaal grijs en alleen de naam en de titel in een simpel lettertype (alsof die met een typemachine was gemaakt). De cd-versie kreeg een iets andere titel én hoes (met een live-foto van Rory), namelijk Irish Tour. Volgens sommige berichten werd Irish Tour ’74.. uitgebracht vanwege contractuele verplichtingen, zodat hij daarna probleemloos van Polydor kon overstappen naar Chrysalis.

Drie van de songs zijn covers/bewerkingen: I Wonder Who (van McKinley Morganfield a.k.a. Muddy Waters), Too Much Alcohol (van J.B. Hutto) en As The Crow Fies (van Tony Joe White), de rest van de songs is door Rory zelf geschreven. Opvallend is dat veel van de gespeelde songs gedurende een groot deel van Rory’s carrière op de setlist zijn blijven staan. Op de geremasterde cd-versie uit 1998 staat een extra song, Just a Little Bit, net voor de korte afsluiter Maritime.

De Britse filmregisseur Tony Palmer (bekend van zijn werk voor o.a. The Beatles, Cream, Jimi Hendrix en de film 2000 Motels van Frank Zappa) filmde meerdere concerten tijdens de 1974 Ierse tournee van Rory, die hij in een tv-documentaire wilde verwerken, waarbij de dubbel-lp als soundtrack zou kunnen fungeren. Dit werd uiteindelijk de bioscoopfilm Irish Tour, die naderhand op videoband en later op dvd verscheen als Irish Tour ’74.