Op 14 januari 1977 wordt de langspeelplaat Low van David Bowie uitgebracht op het RCA Records-label. Het is de elfde langspeler van de als David Jones geboren Engelse zanger en de opvolger van Station To Station en het verzamelalbum Changesonebowie, beide uit 1976.

Low is het eerste van de drie samen met Tony Visconti en co-producer Brian Eno (voormalig toetsenist van Roxy Music) in de Hansa Studio, dichtbij De Muur in West-Berlijn opgenomen studioalbums, de andere twee zijn Heroes en Lodger. De opnames voor het grootste deel van het album werden dáár en in Château d’Hérouville in het plaatsje Hérouville in Frankrijk in de maanden augustus en september 1977 gemaakt. Alleen de song Subterraneans werd in december 1975 in de Cherokee Studios in Los Angeles opgenomen. De mix van het album werd in de Hansa Studio gedaan.

Productie
Eno produceerde het album samen met Tony Visconti (eigenlijk de hoofdverantwoordelijke) en Bowie zelf. Dat hij vanuit het zonnige Hollywood naar het toch wat troosteloze West-Berlijn trok (het was nog volop Koude Oorlog in 1977), had voor een groot deel te maken met zijn ernstige drugsverslaving en dat was ook de reden dat zijn vriend Iggy Pop meereisde naar Duitsland. Bowie maakte er volgens producer Visconti in een interview uit 1999 geen geheim van dat hij zich niet goed voelde: hij voelde zich net als de muziek die hij toen maakte werkelijk ‘low’. Tony Visconti produceerde veel van Bowie’s albums, vanaf het tweede The Man Who Sold The World (1970) tot en met het laatste, Blackstar (2016). Visconti speelde ook vaak mee op Bowie’s platen en hij produceerde verder albums voor uiteenlopende namen als Strawbs, Gentle Giant, Magna Carta, Osibisa, zijn toenmalige vrouw Mary Hopkin, Ralph McTell, Sparks, Argent, Iggy Pop, Thin Lizzy, Rick Wakeman, The Stranglers, Boomtown Rats, John Hiatt, Elaine Paige, The Moody Blues, The Alarm, Manic Street Preachers, Morrissey, Kaiser Chiefs en Marc Almond (e.v.a.!).

Muzikanten
De muzikanten op Low zijn: David Bowie (zang, saxofoon, gitaar, “pump bass”, mondharmonica, vibrafoon, xylofoon, percussie, keyboards), Brian Eno (keyboards, piano, synthesizer en achtergrondzang), Carlos Alomar (gitaar, slaggitaar), George Murray (basgitaar), Ricky Gardiner (slaggitaar, gitaar), Roy Young (piano, Farfisa orgel), Dennis Davis (percussie) en verder werkten mee: Iggy Pop (achtergrondzang op What In The World), Mary Visconti (achtergrondzang op Sound And Vision, zij is beter bekend als Mary Hopkin, van onder meer de hits Goodbye en Those Were The Days), Eduard Meyer (cello op Art Decade) en Peter & Paul (geen achternamen bekend, op piano en synthesizer op Subterraneans).

Het album telt elf songs, waarvoor David Bowie alle teksten schreef en van negen songs ook de muziek. Kant A opent met Speed Of Life en gaat verder met Breaking Glass (geschreven door David Bowie, Dennis Davis en George Murray), What In The World, Sound And Vision, Always Crashing In The Same Car, Be My Wife en A New Career In A New Town (de speelduur van kant A is 19:18). Kant B opent met de langste (6:20) song van het album Warszawa (Bowie, Brian Eno), gevolgd door Art Decade, Weeping Wall en afsluiter Subterraneans (kant B duurt 19:08). De totale speelduur is 38:26. De hoesfoto is afkomstig uit de film The Man Who Fell To Earth.

In 1984 kwam het album voor het eerst op cd uit, op RCA. Zeven jaar later, in 1991 dus, kwam een geremasterde versie uit op Rykodisc in de VS, met drie bonustracks: Some Are, All Saints (voorheen niet uitgebrachte tracks die tussen 1976 en 1979 zijn opgenomen) en een remix van Sound And Vision uit 1991. Deze versie werd in 1991 door EMI uitgebracht in Groot Brittannië, zowel op cd, muziekcassette en vinyl; de bonustracks werden aan kant B toegevoegd. In 1999 kwam een nieuwe geremasterde cd-versie uit op EMI, zonder bonustracks, maar wel in veel hogere geluidskwaliteit.

Sound And Vision en Be My Wife werden op single uitgebracht. Sound And Vision was een flinke hit: in het VK werd nummer drie bereikt en de top tien werd behaald in West-Duitsland, Oostenrijk en in Nederland (nummer twee op de Nederlandse Top 40). Vreemd genoeg deed de single het heel bescheiden aan de andere kant van de plas: in Canada nummer 87 en in de VS nummer 69.

Het album was een zowel kritisch als commercieel succes. In het VK werd nummer twee op de albumlijst bereikt (gouden plaat voor 100.000 exemplaren), in Canada werden er 50.000 verkocht (goud), hoewel nummer 56 daar de hoogste notering op de albumlijst was. In ons land was nummer zes de hoogste notering.