Op 21 februari 1975 werd On The Level, het achtste studioalbum van Status Quo, uitgebracht op het Vertigo-label in het Verenigd Koninkrijk en Europa en op het Capitol label in Amerika. On The Level is het album waarmee de band zijn definitieve doorbraak in Europa forceerde.

Toen Status Quo aan de opnames van On The Level begon was de band zo ongeveer op het hoogtepunt van zijn carrière, na het succes van albums als Piledriver, Hello! en Quo en hits als Mean Girl, Paper Plane, Break The Rules en het in november 1974 uitgebrachte Down Down, dat een flinke hit was, want de eerste nummer één-hit voor de band in het VK in december 1974 (zie onder).

De opnames vonden plaats in het najaar en de winter van 1974 in de IBC Studios en Phonogram Studios in Londen, waarbij de productie door de vier bandleden Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan werd gedaan. De opnametechniek was in handen van Damon Lyon-Shaw, Andrew Miller en Hugh Jones.

Het originele album telt tien songs en duurt in totaal 37:55. Het opent met Little Lady en als afsluiter de enige cover, Chuck Berry’s Bye Bye Johnny. De meeste songs (vier) werden geschreven door Francis Rossi en ‘vijfde bandlid’ Bob Young (tevens tourmanager en mondharmonicaspeler). Rick Parfitt was verantwoordelijk voor twee songs: Little Lady en Where I Am (die tijdens concerten ook vrijwel altijd na elkaar gespeeld werden) en samen met Bob Young voor Nightride. Alan Lancaster schreef ook twee songs:  Over And Done en Broken Man. John Coghlan wordt nergens als componist vermeld, behalve op de uitgebreide cd-versie uit 2005, waar zijn naam bij Roll Over Lay Down staat, met de andere drie bandleden en Young. Die cd-versie bevat vijf bonustracks: de singleversie van Down Down, de drie songs van de Status Quo Live-ep (Roll Over Lay Down, Gerdundula en Junior’s Wailing) plus een live-versie van de klassieker Roadhouse Blues (12:24 lang) van The Doors.

Het album kwam in de Britse albumlijst op 1 maart 1975 op nummer één binnen, maar een week later was die plek alweer voor een andere albumklassieker, Led Zeppelins Physical Graffiti. In Nederland kwam On The Level in de week van uitkomen, op 22 februari, op nummer 47 binnen in de Album Top 100 (als gevolg van de vele voorbestellingen bij de platenwinkels door de fanatieke fans) en binnen vijf weken werd nummer twee bereikt, waar ie maar liefst vijf weken bleef staan. Na twintig weken was het album uit de lijst verdwenen. Hoewel het album in de States werd uitgebracht, was het daar geen succes. De muziek van de band bleek daar helaas niet aan te slaan.

De singleversie van de door Rossi/Young geschreven song Down Down (3:49) is meer dan een minuut korter dan de elpeetrack (5:24). De werktitel was Get Down, maar om verwarring met de gelijknamige single van Gilbert O’Sullivan te voorkomen, werd dat gewijzigd in Down Down. Rossi zei later dat hij zat te werken op het refrein en er maar niet uit kwam. Uiteindelijk kwam er dus Down Down uit. Rossi: “Het is natuurlijk niets, maar het bekte lekker.” Eventueel commentaar werd afgewimpeld met: “Onze teksten waren nooit hoogdravend.” Als b-kant werd de song Nightride uitgekozen, die ook op het album staat.

Down Down was, zoals gemeld, de eerste nummer één-hit voor de band (die tot nu toe ruim honderd singles heeft uitgebracht!). In de Nederlandse Top 40 werd nummer twee bereikt (twee weken lang) en zelfs nummer 1 op de Daverende Dertig (de hitparade van popzender Hilversum 3). Bij onze zuiderburen werd ook nummer één bereikt en stond daarna drie weken lang op nummer twee. In de jaarlijkse Top 2000 van Radio 2 is Down Down sinds 2000 ieder jaar te vinden, met in 2002 als hoogste positie nummer 262. In 1986 nam Bob Young een countryversie op voor zijn soloalbum In Quo Country. De Nederlandse rockband Bertus Staigerpaip nam een cover op, onder de titel Nou Nou.

De voor- én achterkant van de klaphoes (of gatefold sleeve, zoals de Britten zeggen) bestaat uit twee verschillende kleurenfoto’s (van fotograaf Keef, het artwork is van Jack Wood) van de vier bandleden in een zogenaamde Ames-kamer, dat is een kamer met een optische illusie waardoor zaken (in dit geval de vier muzikanten) groter/kleiner lijken dan ze in werkelijkheid zijn. De binnenkant van de originele klaphoes bestaat uit tientallen (rond de zestig) kleine snapshots die de bandleden van elkaar hadden gemaakt tijdens tournees, in hotels, bij zwembaden, in kleedkamers, in bed, aan de bar, zonnend, in de sneeuw, etc. Ook staat Rory Gallagher met Rick en John op de foto. Diezelfde foto’s waren te klein om in het cd-boekje te plaatsen, want dan was er amper iets op te herkennen.