In mei 1974 werd Quo, het zevende album van Status Quo, uitgebracht in heel West-Europa. In het voorjaar van 1974 werden de opnames gemaakt in de IBC Studios in Londen. Damon Lyon-Shaw deed de opnametechniek en de mix, terwijl de band als producer wordt genoemd. Quo wordt wel als de meest heavy plaat van de band beschouwd.

Evenals voorganger Hello! zijn alle songs door de band (in verschillende combinaties) geschreven, waarbij opvalt dat gitarist Rick Parfitt en bassist Alan Lancaster voor zes van de acht songs verantwoordelijk zijn. De band wilde opener Backwater als single uitbrengen, maar platenmaatschappij Vertigo besliste anders…

Voorafgaand aan de elpee kwam in april de single Break The Rules uit, die in de UK Singles Chart de achtste plaats bereikte, waarmee het de vijfde hit van de band werd. In ons land deed de single overigens niets. Naast de vier Quo-leden (tegenwoordig als The Frantic Four bekend) spelen twee gastmuzikanten op Break The Rules mee: Robert (‘Bob’) Young (samen met de anderen co-writer) op mondharmonica en Tom Parker op piano. Parker was ook bekend onder naam Apollo 100 (hit: Joy in 1973) en later vooral in ons land bekend door zijn New London Chorale. De B-kant van de single was Lonely Night, die op de heruitgave op cd in 2005 staat.

Opener Backwater en track twee Just Take Me volgen elkaar zonder pauze op, wat ook tijdens de optredens het geval was. Deze twee songs waren de openers van de dubbel-lp Status Quo Live uit 1976 en waren dat ook tijdens de reünietournee van The Frantic Four in 2013 en maart/april van dit jaar, zoals de bezoekers van het concert in de IJsselhal in Zwolle bemerkten.

Achteraf is het haast onbegrijpelijk dat de song Fine Fine Fine niet als single is uitgebracht, want dit is een vrij lichte maar toch heavy en swingende song, gezongen door Francis Rossi. Volgens mij meer hitpotentie (want radiovriendelijker) dan Break The Rules.

Afsluiter Slow Train is een (nu) typische Status Quo song met een lekkere ritmische boogie met typisch Parfitt-Rossi gitaarwerk en verderop een mooi instrumentaal gedeelte, waarin onder meer de traditional Irish Washerwoman verwerkt is en een mooie korte drumsolo van John Coghlan, waarna weer wordt teruggegaan naar de basis van de song. Voor ondergetekende is dit het prijsnummer van dit album.

Het album Quo bereikte in Groot-Brittannië de tweede plaats in de albumlijst, maar in ons land wist de plaat niet te scoren, afgaande op het Albumdossier. Opvolger On The Level had daarentegen wel succes, mede door de hit Down Down. Hierover vast meer in 2015, wanneer dit album veertig jaar oud is!