Veertig jaar geleden was ‘ie dan eindelijk in de bioscoop te zien: Renaldo & Clara, de eerste speelfilm van de hand van Bob Dylan. De zanger regisseerde het epos zelf, deed de eindmontage met Howard Alk, had het losse script geschreven met Sam Shepard en maakte voor de filmopnames gebruik van zijn succesvolle Rolling Thunder Revue. Het bleken geen ingrediënten te zijn voor een kaskraker. Renaldo & Clara werd een desastreuze flop. De film werd binnen een week uit de filmzalen gehaald.

In 1975 ging Bob Dylan weer op tournee, nadat hij een jaar eerder succesvol een live-comeback had gemaakt met The Band. Deze nieuwe Rolling Thunder Revue vormde de basis voor een nieuwe film. Een soort tourverslag, hoewel het anders zou moeten worden dan Don’t Look Back, waarin D. A. Pennebaker de zanger in 1965 volgde tijdens diens Britse tournee.

Voor zijn eerste eigen speelfilm liet Dylan zich inspireren door de Franse film Les Enfants Du Paradis van regisseur Marcel Carné. Het witte gezicht van de zanger is hier een regelrechte verwijzing naar, bijvoorbeeld. Dylan liet zich voor de shows wit schminken of gebruikte een wit masker.

De montage had nogal wat voeten in de aarde. Het lukte Dylan niet goed om de beelden, ruim honderd uur aan ruw materiaal, te monteren tot een goed lopend verhaal. Een derde van de film was gescript, een derde was improvisatie en het overige was totale chaos. Daar komt het eenvoudige feit bij dat Dylan weliswaar een kunstenaar is, maar dat muziek zijn kunst is. De filmwereld met alle facetten is toch een heel andere tak van sport.

Het resultaat is een verwarrende rolprent. Want Bob Dylan zelf speelt de hoofdrol van Renaldo, zijn vrouw Sara, met wie hij in een scheiding ligt, speelt Clara, Ronnie Hawkins (die man van The Hawks) speelt dan weer Bob Dylan en Ronee Blakley neemt de rol van Mrs. Dylan op zich. Joan Baez is de Woman In White, Allen Ginsberg is te zien als The Father en David Mansfield als The Son. Houd het allemaal maar eens bij.

De negatieve kritieken leidden er dus toe dat Renaldo & Clara al binnen een week weer uit de bioscopen werd gehaald. Een korte versie van twee uur werd later nog op de markt gebracht. Onder meer de Duitse en de Finse televisie waagden zich er begin jaren tachtig nog aan om de film integraal uit te zenden. Het zijn bij ‘incidenten’ gebleven. Net als overigens de vertoning tijdens The Glasgow Film Theatre, mei 2011.

Een officiële uitgave op video of dvd is er nooit van gekomen. Wel zijn beelden gebruikt in de clip van Series Of Dreams uit 1991. En bij de uitgave van The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue zit een dvd met drie Renaldo & Clara-songs: Tangled Up In Blue, Isis en alleen het audio-fragment Isis.