Op 4 februari 1977 wordt het bestverkochte album van Fleetwood Mac uitgebracht: Rumours. Het is de elfde studioplaat van de oorspronkelijk Britse (toen nog blues-)band, die sinds de komst van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham een Brits-Amerikaanse formatie is. Rumours is de eerste Fleetwood Mac-plaat die op het Warner Brothers Records-label wordt uitgebracht, de voorgaande langspelers verschenen op het Reprise label, wat een dochteronderneming van Warner was. Het album komt op vinyl, 8-track cassette en muziekcassette uit.

Rumours was de opvolger van het ‘witte album’ met als titel Fleetwood Mac uit 1975; overigens had het debuutalbum uit 1968 ook dezelfde titel. De band ontstond in 1967 nadat gitarist Peter Green, drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (de bandnaam komt van de achternamen van dit ritmetandem) uit John Mayall’s Blues Breakers waren gestapt. In totaal kwamen er negen studioplaten van de bluesband uit, wat tevens betekende dat op ieder album de bezetting wisselde. De band was heel populair en verkocht miljoenen platen, onder meer met de singles Need Your Love So Bad, Oh Well en Albatross. De sound van de band veranderde in 1975 drastisch na de komst van gitarist Lindsey Buckingham en diens toenmalige vriendin Stevie Nicks. In 1973 was zangeres/toetseniste Christine McVie tot de band toegetreden. Ze was daarvoor bekend als Christine Perfect van de band Chicken Shack; zij was de zangeres op de hitsingle van deze band, I’d Rather Go Blind.

Het Fleetwood Mac-album uit 1975 leverde de band meteen een aantal hitsingles op, waarvan Rhiannon (geschreven en gezongen door Stevie Nicks) het grootste succes was; in Canada kwam de single zelfs tot nummer vier op de hitparade, in andere landen werd de top tien niet gehaald, maar vaak wel de top twintig. Op het album staat ook de prachtige en vaak gecoverde Stevie Nicks-compositie Landslide, die in 1998 in een live-versie op single werd uitgebracht. Landslide werd onder meer gecoverd door The Dixie Chicks, Tori Amos, Venice en Miley Cyrus. Fleetwood Mac bereikte de nummer één positie in de VS. Na de release volgde een uitgebreide tournee om het album te promoten, die ruim zes maanden duurde. Kort na deze tour besloten John en Christine McVie uit elkaar te gaan, wat onder meer betekende dat ze niet meer met elkaar communiceerden, tenzij het over de muziek ging. Ook de relatie van Mick Fleetwood liep op de klippen en tenslotte verbraken Stevie Nicks en Lindsey Buckingham hun relatie. Kortom: genoeg stof om songs over te schrijven… en dat is precies wat er gebeurde. Het resultaat was het album Rumours!

De opnames
Vanaf februari 1976 begonnen de vijf bandleden in de beroemde Record Plant studio’s in Sausalito, in het zonnige California aan de opnames van wat uiteindelijk Rumours zou worden. Twee opnametechnici waren verantwoordelijk voor de opnames: Ken Caillat en Richard Dashut, die tevens als co-producers werden vermeld. Omdat Mick Fleetwood de gewoonte had om nogal hard op zijn drumstel te slaan werd hij in de studio als het ware ingebouwd met schotten, iets wat tegenwoordig niet alleen in studio’s maar ook tijdens concerten het geval is. Het resultaat hiervan is dat de drumsound veel beter op te nemen is in de studio en op het podium kan daardoor het geluid van de andere instrumenten zachter gezet worden. Besloten werd om het houten studiogebouw (zonder ramen!) in verschillende kleinere opnameruimten te verdelen, zodat er afzonderlijk van elkaar gewerkt kon worden. Niet iedereen was hier blij mee en ondanks aandringen van verschillende van de muzikanten om in hun eigen (thuis) studio’s werken was Mick Fleetwood niet te vermurwen… Lindsey Buckingham en Christine Perfect (die klassiek geschoold was) werkten veel samen en werkten vaak in dezelfde ruimte als Mick Fleetwood (die zoals gemeld helemaal afgeschermd was).

Omdat de onderlinge verhoudingen steeds slechter werden, zagen de bandleden elkaar alleen als dat echt nodig was en buiten de studio al helemaal niet. Ter afleiding en omdat ze er allemaal niet vies van waren werden ze allemaal grootverbruikers van cocaïne… dat ze desondanks toch zo’n geweldig album hebben kunnen maken is dan ook een topprestatie te noemen.

De productie van het album is door de hele band gedaan, maar het is duidelijk dat Lindsey Buckingham hier de grootste rol in heeft gehad, hij is vooral verantwoordelijk voor de sound van de geweldige samenzang. Alle bandleden schreven songs voor het album, vaak in hun eentje, maar ook meerdere keren samen met anderen. Lindsey schreef drie songs, evenals Stevie, terwijl Christine er vier schreef. Alleen bij The Chain worden alle vijf bandleden als schrijvers vermeld. De liefde of het ontbreken ervan of het verlangen ernaar komt in alle songs naar voren.

Het album
Het oorspronkelijke album telt elf songs en duurt net geen veertig minuten. Omdat vrijwel iedereen het album (in welke vorm dan ook) in huis heeft volgt nu geen opsomming van alle songs. Wel kan vermeld worden dat op latere uitvoeringen van Rumours de Stevie Nicks-compositie Silver Springs werd toegevoegd; deze song werd tijdens de Rumours-sessies opgenomen, haalde het album desondanks niet en werd als B-kant van de single Go Your Own Way uitgebracht (in december 1976, als voorloper van het album).

Go Your Own Way werd een wereldhit, die zowel in ons land als bij onze zuiderburen op nummer één van de hitparade terechtkwam. In de Billboard Hot 100 was nummer tien de hoogste notering. Ook grote singlehits waren Dreams (nummer één in de Billboard Hot 100, nummer acht in de Nederlandse Top 40), Don’t Stop (nummer drie in de Billboard Hot 100, nummer één in de Amerikaanse Cashbox Top 100 en in Canada; nummer vijf in de vaderlandse Top 40) en You Make Loving Fun (nummer 9 in de Billboard Hot 100 en nummer 27 in de Nederlandse Top 40). Bijzonder is dat geen van de singles de top tien in thuisland Groot Brittannië bereikte; wellicht dat de band daar inmiddels een Amerikaanse act werd beschouwd en dat dàt ermee te maken heeft…

Het album kreeg zonder uitzondering lovende kritieken van de muziekpers (of de negatieve zijn ergens gewist). Rumours bereikte de nummer één positie op de Billboard Hot 200 en bleef daar 31 (éénendertig!) weken staan! Op die plaats kwam het album ook in het Verenigd Koninkrijk, Australië, Canada, Zuid Afrika en ons land. Gouden platen kreeg de band onder meer in West Duitsland (5x), Nederland, Zuid Afrika en Spanje. Platina: Australië (13x), Frankrijk, Nieuw Zeeland (15x!), Hong Kong, Verenigd Koninkrijk (11x) en Diamanten onderscheidingen in Canada (2 miljoen) en de Verenigde Staten (2x wat betekent meer dan 20 miljoen verkochte exemplaren!). In 1978 wonnen de band en beide co-producers de Grammy Award voor ‘Album of the Year’. Toen waren er wereldwijd al ruim tien miljoen exemplaren verkocht, waarvan 8 miljoen alleen al in de VS. In diverse lijsten door het publiek samengesteld van beste albums staat Rumours hoog genoteerd.

Tour
Kort na de release ging de band eind februari op pad voor een Amerikaanse tournee, die maar liefst zeven maanden duurde. Stevie Nicks vertelde later in een interview dat het publiek bij de eerste concerten maar lauw reageerde op de songs van Rumours, maar dat werd allengs beter. Het album werd grotendeels uitgevoerd, met uiteraard Go Your Own Way als meest succesvolle song. In april 1977 volgde een korte Europese tournee, waarbij het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Nederland en Duitsland werden aangedaan. Hierna werd de Amerikaanse tour vervolgd.

Releases
In 1984 bracht Warner Brothers het album voor het eerst op cd uit. In 2001 kwam het als multichannel (Dolby 5.1 surround) audio-dvd en dvd-audio uit. Deze versie heeft Silver Springs als extra track en de sound is ge-wel-dig! Als je alleen al de Lindsey Buckingham-compositie Never Going Back Again (track 3) beluistert, dan weet je niet wat je hoort… halverwege ineens zacht vanuit het midden percussie en iets later hoor je via de achterste speakers een hemelse gitaarsolo, die in geen van de andere uitvoeringen te horen is. Het zal je niet verbazen dat dit voor ondergetekende het hoogtepunt van Rumours is. In 2011 kwam deze versie ook uit op SACD en in 2004 was er een dubbel-cd plus een dubbele vinyl uitgave, met op disc 1 het album en op disc 2 outtakes.

Ter gelegenheid van het 35 jarig bestaan van het album werd een speciale 3cd-versie uitgebracht in 2012. Op disc 1 het volledige album plus Silver Springs, op disc 2 een live-opname van de tournee die de band in 1977 maakte om het album te promoten en op de derde disc outtakes, demo’s en andere uitvoeringen van de songs. In 2013 kwam er een geweldige superdeluxe boxset uit, met daarin de hiervoor vermelde 3cd-versie, een dvd, de geremasterde vinylversie en een mooi boek.