Op 9 juni 1978, vandaag 40 jaar geleden, werd de langspeelplaat Some Girls van The Rolling Stones uitgebracht op het eigen Rolling Stones Records-label. Het is de veertiende Britse en zestiende Amerikaanse studioplaat van de Engelse band, de tweede met gitarist Ronnie Wood en was de opvolger van Black & Blue uit 1976.

Voor de opnamen trokken de Stones naar Parijs, omdat ze nog steeds ‘belastingvluchtelingen’ waren en dus buiten het Verenigd Koninkrijk moesten blijven om te voorkomen dat ze flinke bedragen aan de Britse belastingdienst moesten betalen. Ze verbleven in de Pathé Marconi Studios in Parijs, tussen 10 oktober en 21 december 1977, daarna werd een korte kerstvakantie ingelast, waarna ze verder gingen van 5 januari tot 2 maart 1978. De productie van het album was in handen van The Glimmer Twins, oftewel Mick Jagger en Keith Richards. De opnametechniek werd verzorgd door Chris Kimsey.

Sinds 1976 was de populariteit van de Rolling Stones gezakt, mede doordat de disco en de wat commerciële hardrocksound van bands als Aerosmith en KISS erg populair waren geworden, met name in de VS en Europa. In Engeland was inmiddels het punkgeweld losgebarsten, waardoor de meer gevestigde bands het wat moeilijker kregen, vooral omdat de muziekpers vooral aandacht besteedde aan punkbands. Begin 1977 moest Keith in Canada voor de rechter verschijnen omdat hij was opgepakt voor het bezit van heroïne en daarmee kwam het voortbestaan van de band in gevaar. Uiteindelijk liep het met een sisser af en werd hij slechts licht gestraft en moest hij, om een voorbeeld te stellen, een benefietconcert geven voor een Canadees blindeninstituut.

Het album
Some Girls bevat tien songs, waarvan er negen door Mick & Keith zijn geschreven. Alleen Just My Imagination (Running Away With Me) is niet van hen, maar geschreven door Norman Whitfield en Barrett Strong, deze mannen hebben veel Motown hits geschreven en geproduceerd. Deze song was een nummer één hit voor The Temptations in 1971.

Kant A opent met Miss You en vervolgt met When The Whip Comes Down, Just My Imagination (Running Away With Me), Some Girls en Lies. Kant B: Far Away Eyes, Respectable, Before They Make Me Run, Beast Of Burden en afsluiter Shattered.

Over de tekst van de titelsong ontstond controverse, omdat sommige feministische vrouwengroeperingen de tekst vrouwonvriendelijk en seksistisch vonden, zeker voor zwarte vrouwen. Atlantic Records (die het album in de VS distribueerde) wilde dat Some Girls van het album verwijderd zou worden, maar Jagger weigerde dit. Volgens hem was de tekst een parodie op uitingen van sommige racistische groeperingen.

Het was de tweede keer dat Ronnie Wood meespeelde op een Stones-album, maar de eerste keer als volledig bandlid èn hij speelde op alle songs mee. Ronnie is vooral een specialist op het gebied van slidegitaar en dat laat hij dan ook goed horen op het album. Ronnie bespeelde verder een akoestische gitaar, basgitaar, pedal steel gitaar en verzorgde ook backing vocals. Mick Jagger verzorgde niet alleen de lead zang (behalve op Before They Make Me Run), maar ook backing vocals en speelde op een aantal songs elektrische gitaar, piano en percussie. Keith Richards speelde op alle songs elektrische gitaar, op een viertal ook akoestische gitaar, op twee songs basgitaar en op eentje piano. Verder verzorgde hij ook backing vocals en de lead zang op Before They Make Me Run. Bill Wyman speelde op acht songs basgitaar en op een synthesizer. Charlie Watts tenslotte speelde drums op alle songs.

De Stones maakte meestal gebruik van extra sessiemuzikanten en dat was bij Some Girls ook het geval. Vreemd genoeg deed roadmanager en pianist Ian ‘Stu’ Stewart deze keer niet mee. Wel van de partij waren toetsenist Ian McLagan (door Ronnie als het ware meegenomen uit hun band Faces) die elektrische piano en orgel speelde, de Amerikaanse mondharmonicaspeler Sugar Blue, saxofonist Mel Collins en drummer Simon Kirke (bekend van de band Free), die conga’s bespeelde. Tijdens de sessies voor het album werden meer songs opgenomen, waarvan een deel (twaalf songs) later, in 2011, werd uitgebracht op de bonusdisc bij de Deluxe uitvoering van Some Girls. Hierop zijn andere sessiemuzikanten te horen: deze keer wèl Ian Stewart op piano en verder Chuck Leavell op toetsen, Don Was op basgitaar en ‘handclaps’, John Fogerty ook met handclaps en Matt Clifford op percussie.

De hoes
Over de door Peter Corriston ontworpen binnenhoes van Some Girls ontstond meteen na de release nogal wat opwinding, omdat er dames op afgebeeld stonden die daar niet van gediend waren, zoals bekende actrices als Lucille Ball, Farrah Fawcett, Liza Minnelli (namens haar moeder Judy Garland), Raquel Welch en de erfgenamen van Marilyn Monroe, die met een rechtszaak dreigden. Daarop werd besloten om een andere hoes te maken, waarop alle dames van het oorspronkelijke ontwerp zijn verwijderd, of ze nu wel of niet hadden geklaagd. Op de voorkant van de hoes staan afbeeldingen van de Stonesleden met vrouwenkapsels, het hele ontwerp was een parodie op een Amerikaanse tijdschriftenreclame uit die tijd. De enige foto die op de binnenhoes bleef staan was die van ex-Beatle George Harrison. Op de hoes stond afgedrukt: ‘Pardon our appearance – cover under re-construction’. In totaal schijnen er tenminste vijftien variaties te bestaan van de hoes en binnenhoes, wat kan inhouden dat de ene versie veel meer waard is dan de andere.

Van het album werden vier singles gehaald, waarvan de eerste de meest succesvolle was. In mei 1978 werd Miss You uitgebracht, die in veel landen hoog in de hitlijsten eindigde. In september van dat jaar kwam Beast Of Burden uit in de VS, terwijl dat in het VK Respectable was. Eind november kwam in de VS Shattered uit op single.

Some Girls is het bestverkochte Rolling Stones album in de VS, met ruim zes miljoen exemplaren. Het album bereikte de nummer één positie op de Billboard 200-albumlijst. Ook in Canada werd de hoogste positie behaald en in onder meer het VK, Frankrijk en Nieuw-Zeeland was nummer twee de toppositie. In ons land, Australië, Noorwegen en Zweden was nummer drie het hoogtepunt. Gouden platen ontvingen de bandleden in het VK, Nederland en Frankrijk. Platina was er in Nieuw-Zeeland en in de VS (maar liefst zes keer).

Het album Some Girls werd uitgebracht op vinyl, muziekcassette en 8-trackcassette. De eerste cd-versie verscheen in 1986 op Rolling Stones Records uitgebracht. In 1994 volgde een geremasterde cd, gevolgd door de Deluxe edition in 2011, waarover hierboven meer en in datzelfde jaar werd in Japan een SHM-cd-versie uitgebracht, een jaar later ook een hybride SACD.

Kort na de release van het album begon de band aan een Amerikaanse tournee, vaak in kleinere zalen en onder een andere naam aangekondigd. Uiteindelijk waren het 26 optredens in anderhalf jaar tijd. In 2011 werd de concertregistratie Some Girls: Live In Texas ’78 uitgebracht op dvd/cd en blu-ray/cd, het betreft opnamen op 18 juli 1978 opgenomen in het Will Rogers Auditorium in Fort Worth, Texas. Rolling Stones-fans moesten na de release twee jaar wachten op de volgende langspeelplaat, Emotional Rescue, die op 20 juni 1980 werd uitgebracht.