In maart 1977 (de exacte datum is onbekend) wordt het eerste officiële live-album van de Britse hardrockband Status Quo uitgebracht op het Vertigo-label in het Verenigd Koninkrijk en Europa en op Capitol in Canada en de VS. Status Quo Live! werd samengesteld om bootleggers tegen te gaan (want aan bootlegs verdient de band immers geen cent). Er werd besloten om er meteen een dubbelplaat van te maken, om een goed beeld te geven van de concerten die de band in deze periode veelvuldig gaf. 

De opnames werden geselecteerd uit drie opgenomen concerten in de Apollo-hal in het Schotse Glasgow, op 27, 28 en 29 oktober 1976. Er werd gebruikgemaakt van de beroemde Rolling Stones Mobile Studio om de optredens op te nemen. De vier bandleden (de beide gitaristen/zangers Francis Rossi en Rick Parfitt, bassist/zanger Alan Lancaster en drummer John Coghlan) produceerden de tracks, samen met Damon Lyon-Shaw, die ook de mix deed. De opnametechnicus was ene Steve Lillywhite, die we later als producer leerden kennen van onder meer Peter Gabriel (diens derde soloalbum), U2 (Boy, October, War), Big Country, Talking Heads, The Rolling Stones, Crowded House, Counting Crows en The Pogues, om maar een paar van de ruim 500 producties van zijn hand te noemen. Tijdens deze concerten deden ook toetsenist Andy Bown en mondharmonicaspeler (en tourmanager) Bob Young mee. Deze bezetting (Rossi, Parfitt, Lancaster en Coghlan) wordt ook wel de klassieke bezetting genoemd én is tevens bekend als The Frantic Four. 32 jaar na het laatste optreden in 1981 (waarna Coghlan opstapte) kwamen de mannen in 2013 weer tijdelijk weer terug voor twee uitverkochte tournees.

Het album
De plaat begint met de introductie van zanger Jackie Lynton, die meerdere Status Quo-songs schreef samen met Rick Parfitt (zoals Again And Again): “Is there anybody out there who wants to rock? (gejuich) Is there anybody out there who wants to roll? (gejuich) Is there anybody out there who wants to boogie? (gejuich) Tonight, live from the Apollo, Glasgow, we have the number one rock and roll band of the land. Would you welcome the magnificent Status Quoooooo!” Na deze introductie begint de band met de albumopener Junior’s Wailing (White, Pugh), gevolgd door Backwater/Just Take Me (Rick Parfitt/Alan Lancaster) en Is There A Better Way (Francis Rossi/ Lancaster), allemaal gezongen door Alan Lancaster. Kant B van plaat 1 opent met het oudje In My Chair (Rossi/Bob Young), gezongen door Francis Rossi, gevolgd door Little Lady/Most Of The Time (Parfitt/Rossi/Young) gezongen door Francis en tenslotte het lange (16:42) Forty-Five Hundred Times (Rossi/Parfitt), gezongen door Rick.

Kant C (tweede plaat) opent met Roll Over Lay Down (Rossi/Parfitt/Lancaster/John Coghlan/Young), gezongen door Francis, gevolgd door Big Fat Mama (Rossi/Parfitt), gezongen door Rick en Caroline (Rossi/Young)/Bye Bye Johnny (Chuck Berry), gezongen door respectievelijk Francis en Alan. Kant D bevat Rain (Parfitt), gezongen door Rick, Don’t Waste My Time (Rossi/Young), gezongen door Francis en afsluiter het lange Roadhouse Blues (Jim Morrison/John Densmore/Robby Krieger/Ray Manzarek, oftewel The Doors), gezongen door Alan. De totale speelduur is, evenals de meeste Quo-concerten, ruim anderhalf uur, 92:14 om precies te zijn. Het ontwerp van de klaphoes is van ontwerperscollectief Hipgnosis.

Voor veel Quo-fans is Live! het ultieme Status Quo-album, dat de energie van een live-concert uitstekend weergeeft. Latere live-albums, allen met een andere drummer, worden vaak minder gewaardeerd. In favorietenlijstjes van live-platen staat het album ook vaak vermeld. Live! bereikte in het VK de derde plaats op de albumlijst en leverde de band een gouden plaat op. In ons land was nummer zeven de hoogste notering en ook hier kreeg de band er een gouden plaat op, zelfs al binnen enkele weken werden deze onderscheidingen aan de bandleden uitgereikt, voorafgaand aan een concert in de Amsterdamse Jaap Edenhal.

In 1992 bracht Vertigo het album als dubbel-cd uit, met dezelfde songvolgorde als de oorspronkelijke vinylversie (disc 1 van de lp is disc 1 van de cd, etc.). In 2005 kwam er een geremasterde 2cd-versie uit, waarop de tracklisting iets was aangepast. In 2014 kwam het album in een 4cd-box uit, samen met twee andere live-albums van de band, Tokyo Quo (in 1977 alleen in Japan uitgebracht) en Live In Australia ’74 (niet eerder uitgebrachte soundboard-opnames).

Tijdens de twee Frantic Four-reünietournees door het Verenigd Koninkrijk in 2013 en Europa in 2014 werd voor een groot gedeelte de songvolgorde van dit album aangehouden. Tijdens deze concerten deed Andy Bown niet mee, dus géén keyboards. Bob Young deed wel mee met zijn mondharmonica. Van deze tournees kwamen twee registraties op blu-ray/dvd en cd uit. Het bleken de laatste opnames van de Frantic Four, vanwege het overlijden van Rick Parfitt in december van het afgelopen jaar. Status Quo gaat zonder Parfitt wel door met akoestische optredens, zoals in november in 013.