Niet Blood On The Tracks uit 1975, maar Street-Legal van Bob Dylan vormt zijn ‘echtscheidingsplaat’. Deze opvolger van de klassieker Desire verscheen precies 40 jaar geleden.

In juni 1977 vraagt Dylans echtgenote Sara de scheiding aan, binnen drie weken is deze rond. Het is een dure scheiding, Dylan kan het geld goed gebruiken. Met nieuwe teksten poogt hij zijn nieuwe huwelijkse staat te verwoorden. En hij probeert zijn film Renaldo & Clara eindelijk klaar te maken. Dylan heeft zijn hoofd er niet helemaal bij als hij in april 1978 de studio induikt.

Dylan is net terug van een tournee in Japan, als hij achttiende studioplaat gaat opnemen. Het samenstellen van de band heeft nogal wat voeten in de aarde: Dylan heeft zijn begeleidingsgroep weer eens gewijzigd, maar niet iedereen kan het met elkaar vinden.

Tijdens de eerste sessie, 25 april, gooit Dylan weer het roer om. In de studio moeten geluidsmonitoren staan. Voor een goede opname is zoiets funest: live kun je wel met monitoren werken, maar in de studio wordt het geluid er niet beter op.

In vijf dagen worden de basisopnames gemaakt, daarna volgen nog twee weken met het mixen. Street Legal verschijnt weer een paar weken later, 15 juni, vlak voor de Europese tournee waarbij Dylan voor het eerst in Nederland optreedt (in De Kuip).

En inderdaad, het geluid op de plaat klinkt niet zoals het in de studio heeft geklonken. Dylan geeft achteraf aan dat het hem weinig uitmaakt. Een album is meer een tijdsbeeld waar de zanger in staat.

In Europa wordt de plaat ontvangen met goede kritieken. Aan de andere kant van de oceaan is de ontvangst een stuk killer. Dylans eigen tijdsbeeld, dat hij zelf op Street-Legal schetst, is niet wat Amerika van hem had verwacht.

Misschien had Dylan ook beter de trouwring van zijn vinger kunnen halen toen de hoesfoto werd gemaakt.