Op 10 april 1977 wordt het album Even In The Quitest Moments van Supertramp uitgebracht op het label A&M Records. Het is de vijfde langspeler van de Engelse band en de opvolger van Crisis? What Crisis? uit 1975. De plaat was een groot succes voor Supertramp, vooral door de grote singlehit Give A Little Bit. Zoals gebruikelijk in de tweede helft van de jaren zeventig werd het album uitgebracht op vinyl, muziekcassette en 8-track cassette.

De opnames werden tussen november 1976 en januari 1977 gemaakt in twee Amerikaanse studio’s: Caribou Ranch in de stad Nederland, Colorado en Record Plant Studios, Los Angeles, Californië. De bandleden verzorgden zelf de productie. De bezetting van Supertramp bestond in deze periode uit: Rick Davies (zang, keyboards), John Helliwell (saxofoon, zang, klarinet, melodica op From Now On), Roger Hodgson (zang, gitaar, keyboards), Dougie Thomson (basgitaar) en Bob Siebenberg (op de hoes vermeld als Bob C. Benberg) (drums, percussie). Aan de opnames werkte verder Gary Mielke mee, als programmeur van de Oberheim synthesizer. Het album werd grotendeels opgenomen in de Caribou Studios in de bergen van Colorado, onder leiding van technicus Peter Henderson. Maar omdat de lucht daar erg ijl was, bleken de saxofoonklanken van John Helliwell en de zangpartijen van Rick Davies en Roger Hodgson een stuk hoger uit te vallen dan ze gewend waren. Vandaar dat deze partijen opnieuw werden opgenomen in de Record Plant in L.A., waar het voor de bandleden toch prettiger vertoeven was.

De (niet gemanipuleerde) hoesfoto, van een besneeuwde vleugel op een bergtop, werd in de buurt van de Caribou Ranch gemaakt. Het hoesontwerp is van Mike Doud en de foto werd gemaakt door Kenneth McGowan. Op de vleugel is bladmuziek te zien, met de titel Fool’s Overture erboven. Het schijnt echter in werkelijkheid bladmuziek te zijn van het Amerikaanse volkslied, The Star Spangled Banner.

De plaat telt zeven songs en de totale speelduur is 43:27. De songwriting-credits staan op naam van Rick Davies en Roger Hodgson, al hebben ze de songs onafhankelijk van elkaar geschreven; Davies schreef drie en Hodgson vier songs. Je zult begrijpen dat beide zangers hun eigen geschreven songs zingen.

Kant A opent met Give A Little Bit, geschreven door Roger Hodgson; dit is zonder twijfel de bekendste song van Supertramp (al zal Breakfast In America er dichtbij zitten). Hierna Lover Boy van Rick Davies, titeltrack Even In The Quietest Moments van Roger en Downstream van Rick. Kant B: Babaji (Roger), From Now On (Rick) en als afsluiter het prachtige en lange (10:52) Fool’s Overture (Roger), waarin een deel van Winston Churchills beroemde toespraak te horen is. Het instrumentale middenstuk werd jarenlang gebruikt tijdens de concertagenda in de uitzendingen van Veronica’s Top 40 en later Countdown Café.

In 1986 kwam het album voor het eerst op cd uit. In 1997 werd een geremasterde versie op cd uitgebracht, die door sommige audiofielen als ondermaats werd beschouwd, omdat zij vonden dat deze versie te luid was door de mastering. Hetzelfde geldt voor de volgende remaster, uit 2003. In 2016 kwam in Japan een SHM-cd versie uit.

Even In The Quitest Moments was dus een groot verkoopsucces voor de band. Nummer één op de albumlijsten werd bereikt in Canada (platina voor 100.000 exemplaren) en Nederland, nummer twee in Nieuw-Zeeland, drie in Noorwegen en vijf in Australië en Zweden. In de VS was nummer zestien de hoogste notering in de Billboard 200 (goud voor 100.000 stuks) en in het VK was nummer twaalf het maximum (een zilveren plaat voor 60.000 exemplaren).

Give A Little Bit werd een wereldhit, in ons land werd het zelfs nummer twee in de Top 40. Op de Amerikaanse Billboard Pop Singles-lijst bereikte de plaat nummer vijftien, terwijl nummer 29 werd bereikt in zowel het VK als in Duitsland. De single werd sindsdien regelmatig gebruikt bij inzamelingsacties voor goede doelen en meerdere keren opnieuw uitgebracht, maar zonder opnieuw hitsucces.