Je zou het door de iconische status van de gelijknamige zanger haast vergeten, maar ooit was Alice Cooper de naam van een band. Door onderlinge spanningen viel de groep uiteen, waarna de frontman op het solopad ging. Met succes, zo bleek toen veertig jaar geleden zijn plaat Welcome To My Nightmare verscheen.

Tijdens de opnames van het tegenvallende Muscle Of Love (1973) werd duidelijk dat het niet meer zo gezellig was binnen de band Alice Cooper. Het jaar daarop was er nog een tour, verscheen er een Greatest Hits-plaat en ging de film Good To See You Again, Alice Cooper in première, maar zanger Vincent Furnier – Alice Cooper dus – was al klaar voor de volgende cruciale stap in zijn carrière. Welcome To My Nightmare, zijn meest ambitieuze project tot dan toe, werd de eerste soloplaat van de frontman.

Toch brak Cooper niet helemaal met zijn verleden, want opnieuw schakelde hij Bob Ezrin, die het beste werk van de band (Killer, Billion Dollar Babies) had geproduceerd, in. Verder liet de shockrocker zich begeleiden door een nieuwe groep muzikanten, onder wie gitaristen Dick Wagner en Steve Hunter. Zij hadden beiden ook deel uitgemaakt van Lou Reeds band op diens legendarische lp’s Berlin en Rock ‘N’ Roll Animal. Verder was er een opvallende gastbijdrage van horroracteur Vincent Price, wiens stem te horen is in het macabere The Black Widow (hij deed later ook het beroemde monoloog in Michael Jacksons Thriller).

Welcome To My Nightmare was een zeer geslaagd conceptalbum, waarin de nachtmerries van het jongetje Steven centraal staan (al wijkt het nummer Department Of Youth enigszins van het thema af). Dit personage komt overigens voor op meerdere albums van de zanger, waaronder opvolger Alice Cooper Goes To Hell (1976) en The Last Temptation (1994). Vooral de nummers Steven, Devil’s Food, The Black Widow en de titeltrack lieten Cooper op zijn allerbest horen, terwijl de destijds vaak verkeerd begrepen ballad Only Women Bleed hem zelfs nog een hit opleverde. Dat lied was kennelijk zo goed dat zangeres Julie Covington het twee jaar later nogmaals naar de hitlijsten bracht – ook in ons land.

Minstens zo ontzagwekkend als het album waren de groots opgezette concerten die Alice Cooper ter promotie van de release gaf. Dansers in skeletkostuums, enorme spinnen, een gigantisch eenogig monster… niets ging te ver. Van de peperdure show werd in 1976 ook een concertfilm onder de naam Welcome To My Nightmare uitgebracht. Op televisie maakte de zanger indruk met de ongeveer een uur durende uitzending Alice Cooper: The Nightmare, die helaas nog niet op dvd verkrijgbaar is.

Met Welcome To My Nightmare begon Cooper met succes aan een nieuw hoofdstuk in zijn carrière. De lp bereikte de top vijf in Amerika en staat bij veel fans in even hoog aanzien als het beste werk uit de jaren waarin Alice Cooper nog een band was. In 2011 verscheen er zelfs een plaat met de titel Welcome 2 My Nightmare, overigens nog steeds zijn meest recente studioalbum. Niet echt een vervolg, meende de zanger, want ‘een andere droom’. De originele nachtmerrie blijft onovertroffen.