10 oktober 1969 kwam de zevende langspeelplaat van The Kinks uit, Arthur (Or The Decline And Fall Of The British Empire) getiteld. Deze lange titel en de volledige inhoud van de plaat werden door zanger-gitarist Ray Davies bedacht. Hij lijkt van lange albumtitels te houden, getuige voorganger The Kinks Are The Village Green Preservation Society en opvolger Lola Versus Powerman And The Moneygoround, Part One.

De opnames van het album werden tussen mei en juli 1969 gemaakt in de Pye Studios in Londen, met Ray Davies als producer. Het album verscheen op het Pye label en Reprise in de States. The Kinks bestond in 1969 uit Ray Davies (lead zang, slaggitaar, keyboards), Dave Davies (co-lead zang op Victoria en Arthur, lead gitaar, achtergrondzang), John Dalton (bas, achtergrondzang) en Mick Avory (drums, percussie).

Het was Ray Davies’ bedoeling om een conceptalbum als soundtrack te maken voor een televisie-toneelstuk voor het Britse Granada Television. Samen met de gerenommeerde schrijver Julian Mitchell schreef hij het script, maar helaas werd het programma gecanceld en het stuk nooit uitgevoerd.

Het verhaal gaat kort gezegd over ene Arthur Morgan, een tapijtlegger die was gemodelleerd naar Ray’s zwager Arthur Anning, die met oudere zus Rosie was getrouwd en die samen naar Australië waren geëmigreerd, naar verluidt tot verbijstering van Ray. De teksten van de songs zijn een terugblik op de dag waarop de zoon en schoondochter van Arthur emigreren naar Australië. Songs als Shangri-La en Yes Sir, No Sir zijn bittere aanklachten op de slechte manier waarop gewone mensen die heldhaftige opofferingen in beide wereldoorlogen hadden ondergaan, in Groot Brittannië werden behandeld.

De recensies waren met name in Amerika erg lovend. Het toonaangevende blad Rolling Stone was zeer enthousiast en had zelfs twee recensies van het album naast elkaar staan. Zo schreef Mike Daly: “An album that is a masterpiece on every level: Ray Davies’ finest hour, The Kinks’ supreme achievement.” Zijn collega-recensent J.R. Young schreef “Less ambitious than Tommy, and far more musical… Arthur is by all odds the best British album of 1969. It shows that Pete Townshend still has worlds to conquer and that The Beatles have a lot of catching up to do.”

Mede door al deze positieve artikelen ging de verkoop erg goed en betekende Arthur na twee jaar weer een terugkeer van The Kinks in de Amerikaanse hitlijsten, met name door het succes van de single Victoria (met Brainwashed als B-kant), die nummer 62 in de Billboard lijst behaalde. Het album bereikte de 102e plaats in de Amerikaanse albumlijst en stond daar 20 weken in.

Hoewel de Britse recensies over het algemeen positief waren, was de Britse pers niet zo overtuigend enthousiast als de Amerikaanse. Zo schreef Disc & Music Echo: “Arthur works as a complete score because it is basic and simple and pleasing to the ear, and powerfully conjures up pictures in the eye.” Melody Maker was het met Rolling Stone’s Daly eens: “Ray Davies’ finest hour, beautifully British to the core.”

Nadat de single Drivin’ in juni was uitgebracht (als voorproefje van het album) bleek dat dit sinds 1964 de eerste Kinks single was die de hitparade niet haalde. In september werd Shangri-La op single uitgebracht en opnieuw werd dit een flop. Omdat Victoria een hit in de States was, werd deze (met op de B-kant Mr. Churchill Says) ook in het VK uitgebracht. Nummer 30 was de hoogste hitnotering.

Ook nu wordt het album nog altijd positief beoordeeld. Zo meldt Allmusic: “One of the most effective concept albums in rock history, as well as one of the best and most influential British pop records of its era”, en in 2003 kwam het album in de Top 50 Most Eccentric Albums van het Engelse blad MOJO.

Arthur (Or The Decline And Fall Of The British Empire) werd met een klaphoes uitgebracht, met een bijgesloten ‘shaped insert’ van koningin Victoria die een afbeelding vasthoudt, waarop een huis te zien is met Arthur Morgan ervoor. Op de achterkant zijn de teksten afgedrukt. Het complete hoesontwerp is van Bob Lawrie.

De monoversie van de langspeelplaat werd in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht, maar niet in de VS, daar kwam alleen de stereoversie uit. Beide versies zijn in 2011 uitgebracht als ‘Deluxe Edition’ reissue op een vriendelijk geprijsde dubbel-cd, waarop ook demo’s, radio-opnames en bijzondere versies staan.