Het is deze maand 45 jaar geleden dat Bayou Country, de tweede lp van Creedence Clearwater Revival, werd uitgebracht. In de Verenigde Staten, althans. Europa moest tot juli 1969 geduld hebben, al hadden de Britten geluk: daar kwam de plaat in maart al uit.

In december 1968 werd de single Proud Mary/Born On The Bayou uitgebracht en een maandje later dus het album. In juli 1968 was de debuut-lp Creedence Clearwater Revival verschenen, wij noemen dit (helaas) het titelloze album, terwijl de Engelstaligen het betere ‘selftitled’ bezigen. Deze plaat, met daarop de hitsingle Suzie Q en de (veel) latere Nederlandse hitsingle I Put A Spell On You, werd geproduceerd door de begin deze maand overleden Saul Zaentz, toen de platenbaas van Fantasy Records, een klein label met vooral jazz. Deze plaat werd een redelijk succes en de band ging al snel weer de studio in om de opvolger op te nemen.

Bayou Country werd in het najaar van 1968 opgenomen in de RCA Studios in Hollywood, California. Dezelfde studio waar de Rolling Stones (I Can’t Get No) Satisfaction hebben opgenomen! Op één na alle songs op het album zijn geschreven en gecomponeerd door John Fogerty, die alle songs zingt en lead gitaar speelt. Daarnaast deed hij ook de productie, wat hij vanaf dit album bleef doen tot het op een na laatste studio-album Pendulum in 1970. Uiteraard hebben ook de andere drie bandleden, gitarist Tom Fogerty, bassist Stu Cook en drummer Doug Clifford ook hun steentjes bijgedragen aan de songs op de plaat. Cook en Clifford vormen nog altijd een solide ritmesectie, zoals ze al jaren bewijzen tijdens hun optredens als Creedence Clearwater Revisited. Omdat de onderlinge relaties van de heren met John Fogerty ernstig bekoeld zijn, lijkt er van een echte reünie helaas geen sprake te kunnen zijn. Tom Fogerty overleed overigens in 1990.

Bayou Country opent sterk met Born On The Bayou, zoals dat sinds de release ook steevast gebeurde bij de optredens van CCR. Het is haast onbegrijpelijk dat dit geen gewone single, maar slechts een b-kantje was! Ook nu nog staat de song op de setlist van John Fogerty’s concerten. De swampy sound doet je denken aan de moerassen in het zuiden van Amerika. Overigens was John Fogerty daar nog nooit geweest! Toen hij op tv keek naar allerlei extra uitzendingen n.a.v. de moord op Bobby Kennedy speelde hij op zijn gitaar en kwam ineens tot de riff van wat later Born On The Bayou werd. Song twee is Bootleg (op de 2008 heruitgave op cd staat een alternatieve take van deze song), gevolgd door de lange bluesjam Graveyard Train, waarin John Fogerty een prachtige mondharmonicasolo weggeeft. Overigens hebben alle zeven songs op het album minstens één gitaarsolo.

Kant twee opent met de enige cover, het van Little Richard bekende Good Golly Miss Molly, een lekker rocker. Penthouse Pauper is een bluesy song met daarin de mooie zin “If I were a guitar player I would play the blues”. Hierna de bekendste John Fogerty-compositie Proud Mary. In zijn tekstboek had hij al iets geschreven over een wasvrouw die Mary heette, wat hij combineerde met andere stukken tekst over een raderboot op de Mississippi (waar hij nog nooit was geweest) en een melodie die hij erbij bedacht en ziedaar: een klassieker was geboren! Sinds hij eind jaren negentig weer optreedt met zijn Creedence-songs (wat hij tientallen jaren geweigerd heeft na een conflict met platenbaas Saul Zaentz) is Proud Mary altijd de afsluitende toegift. Al kort na het uitkomen van de single nam soullegende Solomon Burke als eerste een mooie en duidelijk andere cover van Proud Mary op, die hij tot kort voor zijn overlijden ook altijd zong tijdens zijn concerten (daarbij werden rode rozen uitgedeeld aan de aanwezige vrouwelijke bezoekers). Maar de versie van Ike & Tina Turner werd haast nog bekender en wordt nog steeds veel gedraaid op diverse radiostations. Toen John Fogerty in 2000 het voorprogramma van Tina Turner tijdens haar Europese tournee verzorgde, hoopten veel CCR-/Fogerty-fans dat ze de song als duet gingen brengen. Helaas… alleen tijdens het afsluitende concert in het Wembley Stadion gebeurde dat, maar helaas staat dit niet op de dvd van dat concert (waarom werd niet bekendgemaakt).

Bayou Country wordt afgesloten met het bijna acht minuten durende Keep On Chooglin’, een heerlijke bluesy rocksong met ook nu weer een mooie en lange mondharmonicasolo. Veel mensen vroegen (en vragen?) zich af wat “chooglin’” betekent. Je kunt deze ‘slang’ uitdrukking vergelijken met het van Normaal bekende ‘höken’, ‘daldeejen’ of ‘brekken en angaon’, oftewel: plezier maken op allerlei manieren. Keep On Chooglin’ was ook altijd de afsluiter van de Creedence concerten en heeft de laatste jaren een prominente plek in de setlist van de John Fogerty concerten, waarbij hij altijd voorafgaand aan de song even laat horen waar Eddie Van Halen zijn sound vandaan heeft…

De single Proud Mary bereikte in Amerika de tweede plaats op de hitparade, in ons land werd nummer 11 bereikt. In 1972 werd Born On The Bayou in ons land op single gereleased en deze bereikte nummer 13 op de Top 40. Omdat er in ons land nog geen album hitlijst bestond is dus niet na te gaan hoe goed de lp het hier deed. In de States kreeg de band in 1970 een gouden plaat en in 1990 werd bekend dat er aldaar minstens 2 miljoen exemplaren van het album (lp, cassette, 8-track en cd) waren verkocht.

1969 was een druk jaar voor CCR en een duur jaar voor niet al te rijke CCR-fans, want na Bayou Country kwamen er dit jaar nog eens twee langspelers uit: Green River in augustus en Willy And The Poorboys in november.