Op 3 juni 1970 wordt op het Harvest-label in het Verenigd Koninkrijk en Warner Brothers in de Verenigde Staten het vierde studioalbum van Deep Purple (en het eerste van de klassieke MK2-formatie) uitgebracht onder de titel Deep Purple In Rock (ook bekend als In Rock). Het is het doorbraakalbum, met een van de bekendste songs van de band: Child In Time.

De opnames voor het album vonden plaats tussen 14 oktober 1969 en 13 april 1970 in drie Londense studio’s: IBC, De Lane Lea en Abbey Road. De volledige band wordt genoemd als producer: Ritchie Blackmore op gitaar, Ian Gillan op zang, Jon Lord op orgel en keyboards, Ian Paice op drums en percussie en Roger Glover op bas. Sinds juni 1969 vormen deze vijf muzikanten Deep Purple, nadat de originele zanger Rod Evans en bassist Nick Simper kort daarvoor waren ontslagen, mede omdat zij niet eens waren met de richting die Blackmore, Lord en Paice uit wilden.

De eerste bezetting speelde meer psychedelische eigen songs en covers van onder meer The Beatles en Neil Diamond. De bekendste en meest succesvolle cover (vooral in de States) was Hush, bekend van Billie Joe Royal. Deze song werd in de afgelopen jaren regelmatig gespeeld tijdens concerten van de MK5- en de huidige MK6-formatie.

Deep Purple In Rock telt in de originele versie zeven songs, allemaal toegeschreven aan de vijf bandleden. Speed King opent kant 1; in de Amerikaanse versie is de eerste minuut van de song verwijderd en dat bleef zo tot het album in 1995 geremasterd op cd verscheen. Track 2 is Bloodsucker, gevolgd door het ruim tien minuten durende Child In Time. Deze song ontstond doordat Jon Lord wat zat te improviseren met de song Bombay Calling van de Amerikaanse band It’s A Beautiful Day, zonder de credits met deze band te delen. Die band nam dit sportief op en nam later een zeer op Wring That Neck (van de tweede lp The Book Of Taliesyn) lijkende song Don And Dewey op. In 1995 kwam de live-dvd Bombay Calling uit, een door de Indiase TV gemaakt concertverslag van de MK5-formatie. Kant 2 opent met Flight Of The Rat en wordt gevolgd door Into The Fire, Living Wreck en afsluiter Hard Lovin’ Man. In sommige landen, zoals Mexico, werd Black Night toegevoegd aan het album.

Hoewel dit het eerste studioalbum van de MK2 was, had deze formatie eerder al het live-album Concerto For Group And Orchestra opgenomen (september 1969) en uitgebracht (december 1969). Deep Purple In Rock werd voorafgegaan door de single Hallelujah (geschreven door het beroemde schrijversduo Greenaway-Cook), maar de single flopte. In dezelfde periode als waarin het album werd opgenomen nam de band ook de tweede single op, Black Night getiteld. Deze deed het heel wat beter, want bereikte nummer twee in de Britse hitparade. Toch werd Black Night niet op het album gezet, want de band wilde zich als albumband en niet als singlesband profileren.

Deep Purple In Rock was, zoals gemeld, het doorbraakalbum in Europa en zou uiteindelijk de vierde plaats op de Britse albumlijst behalen, waarin het album maandenlang zou verblijven. De voorgaande albums van de MK1-formatie werden in de VS beter ontvangen (en verkochten meer) dan in het VK. Om het album te promoten ging de band na de release uitgebreid door de wereld toeren: de In Rock World Tour duurde maar liefst vijftien maanden.

Jon Lords specifieke orgelsound ontstond doordat hij zowel zijn Leslie-speaker als een Marshall-versterker op zijn Hammondorgel had aangesloten, die afwisselend werden gebruikt. Ritchie Blackmore bespeelde op Child In Time NIET zijn Fender Stratocaster maar een Gibson ES-335 gitaar. Deep Purple In Rock is Blackmore’s favoriete Purple album, met Machine Head als goede tweede. Roger Glover noemt het ook zijn favoriete album, vooral omdat hiermee het succes is begonnen.

De hoes laat de bandleden zien als uitgehakt in de rotsen, geïnspireerd door de Amerikaanse presidenten die op die manier (echt) zijn vereeuwigd op Mount Rushmore.

Deep Purple In Rock werd in 1982 door EMI op cd uitgebracht, zonder bonustracks en in de originele songvolgorde. In 1995 kwam ook op EMI de 25th Anniversary Edition uit op cd, met maar liefst dertien bonustracks (waarvan bijna de helft korte gesprekjes in de studio), die door Roger Glover zijn geremixt. Overigens kwamen de cd-versies in de VS op Warner Brothers uit. Black Night staat erop in de singleversie en als demo van Glover, met verder onder meer een pianoversie van Speed King en enkele studiojams. Op de voorkant van de jewelcase zijn de handtekeningen van alle vijf muzikanten in het zwart afgedrukt, zodat het lijkt alsof de cd door de bandleden gesigneerd is. Haal je het boekje eruit dan zie je gewoon de ‘Mount Rushmore’-hoes.

Dat het album wereldwijd een groot succes was, blijkt wel uit de hoogste noteringen in de diverse albumlijsten: nummer 4 in Groot-Brittannië, nummer 1 in Australië, Oostenrijk en Duitsland, nummer 5 in Noorwegen, nummer 7 in Nederland, Italië, Frankrijk en Denemarken. In Japan was nummer 68 de hoogste notering en in de VS 143 in de Billboard Album 200. Het album werd goud in onder meer Argentinië (30.000 exemplaren), Nederland (50.000), Frankrijk (100.000), Groot-Brittannië (100.000) en de VS (500.000).