Vandaag is het precies 45 jaar geleden dat Picturesque Matchstickable Messages From The Status Quo, het debuutalbum van (toen nog) The Status Quo, werd uitgebracht. De Engelse band begon in 1967 onder deze naam, nadat hij eerst onder de namen The Spectres, Traffic en Traffic Jam opereerde.

In de tweede helft van de jaren zestig was het de gewoonte dat er een langspeelplaat van een band of artiest uitkwam, nadat deze een aantal hitsingles had gehad. In het geval van The Status Quo ging het hierbij uiteraard om de eerste grote internationale hit Pictures Of Matchstick Men, vandaar ook dat de vijf mannen op de voorkant van de hoes te zien zijn, zittend bovenop een berg lucifersdoosjes. De tweede single van de band, Black Veils Of Melancholy, was minder succesvol, wat vooral te wijten was aan het feit dat deze song qua sound wel erg veel op de eerste leek. De derde single was Ice in the Sun.

Al deze singles, de b-kantjes, enkele nieuwe eigen songs en diverse covers staan op het originele album, dat twaalf songs bevat en dat tussen januari en september 1968 in de Pye Studios in Londen werd opgenomen, met producer John Schroeder. Pye Records was het label dat de platen uitbracht, hetzelfde label waarop ook The Kinks debuteerde. De plaat duurt in totaal ruim 33 minuten, oftewel ruim een kwartier per kant. Het album opent met Black Veils Of Melancholy (op de hoes staat dat laatste woord nogal eens verkeerd gespeld, zoals Meloncholy en Meleoncholy), dat geschreven werd en gezongen door zanger-gitarist Francis Rossi, die in de ‘liner notes’ overigens Mike Rossi wordt genoemd.

Rick(y) Parfitt, de andere zanger-gitarist schreef en zong When My Mind Is Not Alive, de tweede track. Op de elpee staan zoals gemeld diverse covers, zoals Ice In The Sun (de derde single), dat evenals de songs Elizabeth Dreams en Paradise Flat werd geschreven door Marty Wilde (= de vader van Kim) en Ronnie Scott (= niet de bekende jazzmuzikant). Barry Gibb schreef het van de BeeGees bekende Spicks And Specks en verder coverde de band de Tommy Roe-hit Sheila. Green Tambourine van The Lemon Pipers werd ook niet onverdienstelijk uitgevoerd. Pictures of Matchstick Men werd de afsluiter van het album.

Bassist Alan Lancaster schreef en zong zijn Sunny Cellophane Skies. De band wilde als vierde single Paradise Flat uitbrengen, maar daar stak Pye een stokje voor. Uiteindelijk werd het door Rossi en Parfitt geschreven Make Me Stay A Bit Longer (niet op het album) op single uitgebracht, met het door Lancaster geschreven Auntie Nellie als b-kant. Dit was de laatste single die als The Status Quo werd uitgebracht, de volgende single kwam eind januari 1969 uit, Are You Growing Tired Of My Love, onder de naam Status Quo.

De band bestond vanaf het begin naast Rossi, Parfitt en Lancaster uit drummer John Coghlan en organist Roy Lynes (in de liner notes foutief Ray Lynes genoemd). The Status Quo had vanaf de eerste single een zeer eigen en dus herkenbaar geluid, vooral door het gebruik van twee gitaren met effecten en het orgel. Ook bijzonder was dat maar liefst drie bandleden beurtelings de leadzang voor hun rekening namen, terwijl organist Lynes ook nog eens meedeed in de achtergrondzang.

Omdat er in 1968 (voor zover bekend) nog geen albumhitlijsten waren, is niet bekend hoe goed de lp het deed. Op cd is het album in 1989 uitgebracht door Castle Classics en later in 1998 en in 2003 nog in verschillende uitgebreidere versies; de versie van 2003 bevat in totaal 46 tracks!