Op 9 november 1971 wordt het vierde Led Zeppelin-album, dat bewust geen titel heeft (maar onofficieel Led Zeppelin IV genaamd is), wereldwijd uitgebracht op het Atlantic-label. Dit is zonder twijfel de bekendste, meest geliefde en succesvolste plaat van de band, mede doordat Stairway To Heaven, Black Dog en Rock And Roll erop staan. Het album kreeg lovende kritieken en was een enorm verkoopsucces. Alleen al in de Verenigde Staten werden er meer dan 23 miljoen exemplaren van verkocht, wat resulteerde in 23 platinaonderscheidingen!

De opnames voor het album werden tussen november 1970 en maart 1971 gemaakt in het oude Victoriaanse landhuis Headley Grange in East Hampshire, Engeland, met behulp van de Rolling Stones Mobile studio. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat Led Zeppelin naar de nieuwe Island Studios aan Basing Street in Londen zou gaan voor de opnames, in dezelfde periode waarin Jethro Tull daar bezig was om de klassieker Aqualung op te nemen. Maar op advies van Fleetwood Mac kozen de mannen om naar Headley Grange te gaan. Jimmy Page was verantwoordelijk voor de productie. De muzikanten op het album zijn, naast de vier bandleden Robert Plant (zang, tamboerijn, mondharmonica, achtergrondzang), John Paul Jones (basgitaar, diverse toetseninstrumenten, mandoline, fluiten), John Bonham (drums) en Jimmy Page (elektrische en akoestische gitaren, mandoline), zangeres Sandy Denny (Fairport Convention), die zingt op The Battle Of Evermore en Ian Stewart (The Rolling Stones), die piano speelt op Rock And Roll.

Op het album staan acht songs, die allemaal geschreven zijn door Jimmy Page en Robert Plant, de helft samen met John Paul Jones en John Bonham. When The Levee Breaks is een bewerking door Led Zeppelin van deze door Lizzie Douglas (a.k.a. Memphis Minnie) geschreven song. Kant A opent met Black Dog, gevolgd door Rock And Roll, The Battle Of Evermore en afsluiter Stairway To Heaven. Kant B opent met Misty Mountain Hop, gevolgd door Four Sticks, Going To California en When The Levee Breaks. De muziek op het album is zeer gevarieerd, van heavy hardrock (Black Dog, Rock And Roll) tot Engelse folk (The Battle Of Evermore), countryachtig (Going To California) en bluesrock (When The Levee Breaks). Voor elk wat wils dus, wat ongetwijfeld een van de redenen is van het grote succes van de plaat.

De hoes
Niet alleen staat er geen titel op de hoes en de labels, ook ontbreekt daar de bandnaam (ook niet aan de ‘zijkant’). De vorige drie albums hadden als titel Led Zeppelin voor de eerste (de Engelstaligen noemen dit treffend ‘selftitled’, wat ondergetekende een veel betere uitdrukking vindt dan het in ons land vaak genoemde ‘titelloos’); het tweede album kreeg als titel II mee en het derde III. Jimmy Page besloot na de vaak negatieve kritiek op het derde album dat de volgende plaat helemaal geen titel zou krijgen. Ook was op de originele release geen catalogusnummer te vinden. Dat de platenmaatschappij hier niet blij mee was, zal je begrijpen. Ook kreeg hij van een persvertegenwoordiger te horen dat het ontbreken van titel en (vooral) bandnaam op de hoes een vorm van publicitaire zelfmoord zou zijn, omdat de band ruim een jaar niet had opgetreden en geen platen had uitgebracht. Maar dat maakte geen indruk op Page en hij besloot verder dat er op de hoes helemaal geen tekst zou komen te staan, niet aan de buitenkant en niet aan de binnenkant van de klaphoes.

Op de dubbelzijdige binnenhoes staan overigens wel de songtitels vermeld, plus de naam van de producer (Page zelf) en de executive producer oftewel de uitvoerend producent (manager Peter Grant). Aan de andere kant van de binnenhoes staat de volledige tekst van Stairway To Heaven afgedrukt. Op de voorkant van de hoes is een 19e eeuws olieverfschilderij te zien van een oude man met een stapel takken op zijn rug; Robert Plant kocht dit schilderij in Reading, Berkshire. Het kunstwerk werd opgehangen aan een afgebladderde binnenmuur van een huis dat gesloopt werd en daarna gefotografeerd. Aan de binnenkant van de hoes zijn vier getekende symbolen te zien, die door de vier bandleden zijn uitgezocht. Die van Page is het enige symbool dat een woord lijkt te zijn, ZOSO. Sommigen noemen het album ook zo, zoals het ook Untitled, Fourth Album, Four en IV (= Romeinse 4) wordt genoemd. Deze symbolen staan ook op de labels van de plaat; in latere uitgaven staat wel de bandnaam op het label vermeld.

De originele release werd op vinyl, muziekcassette en 8-track cassette (erg populair in de VS) uitgebracht. In 1984 werd het album voor het eerst op cd uitgebracht, in 1999 kwam er een geremasterde versie op cd uit. Op 27 oktober 2014 werd, samen met opvolger Houses Of The Holy, een uitgebreide en door Jimmy Page geremasterde versie uitgebracht van Led Zeppelin IV. Deze kwam in zes verschillende ‘formaten’ uit: een standaard cd, een deluxe dubbel-cd met op de tweede disc alternatieve uitvoeringen van de acht songs (in dezelfde songvolgorde); verder op vinyl in een gewone versie en een deluxe dubbel-lp, een superdeluxe dubbel-cd plus dubbel-lp met een gebonden boek en tenslotte als hoge resolutie download. Deze geremasterde versie kreeg wereldwijd lovende kritieken en werd opnieuw een verkoopsucces voor de band.

Verkoopsucces
Zoals gemeld was het album al snel na de release in 1971 een groot verkoopsucces. In de albumlijsten in diverse landen werd de top 10 gemakkelijk behaald. Nummer 1 was het resultaat in onder meer Canada en het Verenigd Koninkrijk; nummer 2 in Australië, Denemarken, Frankrijk, Japan, Italië en de Verenigde Staten. Ons land bleef wat achter, want nummer 7 was hier de hoogste notering. De geremasterde versie verkocht in Nederland meer dan 100.000 keer, wat een platinaonderscheiding opleverde. De band kreeg ook platina in Argentinië, Spanje en Zwitserland. 8x platina in Australië, 2x platina in Frankrijk, 6x platina in het VK en 23x platina in de VS. In Canada werd 2x een diamanten onderscheiding bereikt, met de verkoop van 2 miljoen exemplaren.