Op 12 februari 1972, vandaag 45 jaar geleden dus, wordt de dubbel-lp Eat A Peach van de Amerikaanse southern rockband The Allman Brothers Band uitgebracht op het Capricorn-label, een onderdeel van het Warner Brothers-concern. Dit dubbelalbum was een combinatie van studio- en live-opnames en werd uitgebracht op vinyl, 8-track, viersporen ‘reel-to-reel’ tape en muziekcassette.

The Allman Brothers Band werd in 1969 opgericht door de broers Gregg (toetsen) en Duane Allman (gitaar). Het album werd opgedragen aan de op 29 oktober 1971 bij een motorongeluk om het leven gekomen medeoprichter en gitarist Duane Allman, hij werd slechts 24 jaar. Kort voor dit ongeluk was hij ontslagen uit een afkickkliniek, nadat hij (evenals verschillende andere bandleden en crew) daarin was opgenomen om van zijn ernstige heroïneverslaving af te komen.

Het dubbelalbum telt tien tracks en duurt in totaal 1:09:42, wat komt omdat de meeste songs erg lang zijn (voornamelijk live opgenomen ‘jams’), zo bevatten de plaatkanten B en D slechts één song. De studio-opnames zijn tussen september en december 1971 gemaakt in de Criteria Studios in Miami, Florida. Hierbij gaat het om opnames met èn zonder Duane Allman. De live-tracks (mèt Duane in de gelederen) werden op 12 en 13 maart en op 27 juni van 1971 in de beroemde Fillmore East in New York City gemaakt. De productie was in handen van Tom Dowd, die ook de voorgaande albums Idlewild South (1970) en At Fillmore East (1971) produceerde; zijn assistent was Bruce Malamut. De live-opnames op Eat A Peach zijn van dezelfde concerten uit maart 1971 als die op het eerste live-album staan.

De band bestond tot eind oktober 1971 uit de volgende muzikanten: Duane Allman (leadgitaar, slidegitaar, akoestische gitaar, behalve op drie songs die na zijn overlijden zijn opgenomen: Ain’t Wastin’ Time No More, Les Brers In A Minor en Melissa), Gregg Allman (orgel, piano, zang), Dickey Betts (lead gitaar, zang op Blue Sky), Berry Oakley (basgitaar), Jai Johanny Johanson (drums, conga’s, timbales) en Butch Trucks (drums, tympani).

Een groot deel van de songs op Eat A Peach bestaat uit covers. Kant A bevat studio-opnames en opent met Ain’t Wastin’ Time No More (Gregg Allman), gevolgd door Les Brers In A Minor (Dickey Betts) en Melissa (Gregg Allman, Steve Alaimo). Op kant B staat alleen Mountain Jam (live) (Donovan Leitch, Duane Allman, Gregg Allman, Dickey Betts, Berry Oakley, Butch Trucks, Jai Johanny Johanson), die 19:37 duurt, en op kant D verder gaat; op de cd-versies zijn beide delen als één track gezet, als track vier (speelduur 33:38). Kant C begint met One Way Out (live) (Elmore James, Marshall Sehorn, Sonny Boy Williamson II), gevolgd door Trouble No More (live) (Muddy Waters) en drie studio-opnamen: Stand Back (Gregg Allman, Berry Oakley), Blue Sky (Dickey Betts) en Little Martha (Duane Allman). Op kant D staat zoals gemeld het tweede deel van de Mountain Jam.

Drummer Butch Trucks kwam met de titel, omdat een van de favoriete dichtregels van Duane luidde: ‘Eat A Peach For Peace’. De illustratie op de binnenkant van de klaphoes was geïnspireerd op een schilderij van ‘onze’ schilder Jheronimus Bosch (ook bekend als Jeroen Bosch). De illustratie op de voorkant is van W. David Powell van Wonder Graphics, die geïnspireerd is op een aantal ansichtkaarten van een perzik of een watermeloen op een wagen.

In 1986 kwam het album voor het eerst op cd uit, in een geremasterde versie, op het Polydor-label. Deze cd-versie kwam meerdere keren uit en werd later opnieuw geremasterd. In 2004 kwam het album als multichannel (5.1) SuperAudioCD uit op het Mercury-label, in 2006 kwam er een Deluxe editie uit als dubbel-cd. 2013 kwam er een hybride SACD uit, evenals een digitale download. In 2016 kwam er een nieuwe vinyl-uitgave op Capricorn Records. De pers was zeer lovend over het album, Rolling Stone schreef zelfs dat de band ook zonder Duane Allman een van de beste bands van de States was. Na het overlijden van Duane waren er geruchten dat de band ter ziele was, iets wat de platenmaatschappij en het management met klem ontkenden. Besloten werd om het oudejaarsconcert in New Orleans live op de radio uit te zenden, via een heleboel commerciële en ‘syndicated’ radiozenders, dat veel beluisterd werd. De verkopen gingen hierna goed, uiteindelijk werd nummer vier op de Billboard albumlijst bereikt, in ons land kwam de plaat niet in de albumlijst terecht. In de States kreeg de band er een gouden plaat voor.