Op 11 januari 1971 wordt het album Pearl van Janis Joplin And The Full Tilt Boogie Band uitgebracht op het Columbia-label, in ons land ook bekend als CBS. De plaat werd postuum uitgebracht, want Janis overleed op 4 oktober 1970 aan een overdosis. De titel Pearl werd gekozen omdat dit de bijnaam van de zangeres was.

De opnames voor het album duurden een kleine maand, tussen 5 september en 3 oktober 1971, en vonden plaats in de Sunset Sound Recorders in Los Angeles, met als producer Paul A. Rothchild, die bekend was van zijn studiowerk met The Doors. De opnametechniek werd verzorgd door Phil Macy en Robert Honablue.

Pearl is het tweede en laatste soloalbum van Janis en het vierde in totaal. Haar discografie telt tijdens haar leven drie langspeelplaten: Big Brother And The Holding Company (1967), Cheap Thrills (1968) en I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama! (1969). Pearl is het enige album dat ze maakte met haar begeleidingsband The Full Tilt Boogie Band, waarmee ze voor het laatst toerde. Zoals tijdens de bekende treinreis The Festival Express, waarbij ze samen met andere bands van die tijd langs steden in Canada ging. Het album werd een groot succes en bereikte nummer 1 op de Billboard 200 albumlijst, waar de plaat maar liefst negen weken bleef staan. Het album werd bekroond met vier keer platina in de States.

De muzikanten op het album zijn Janis Joplin – zang, akoestische gitaar op Me And Bobby McGee, The Ful Tilt Boogie Band: Richard Bell – piano, Ken Pearson – orgel, John Till – elektrische gitaar, Brad Campbell – basgitaar, Clark Pierson – drums. Extra muzikanten: Bobby Womack – akoestische gitaar op Trust Me, Bobbye Hall – conga, percussie, Phil Badella, John Cooke en Vince Mitchell – backing vocals, Sandra Crouch – tamboerijn.

Het album
Negen van de tien tracks die Janis zingt zocht ze zelf uit en arrangeerde ze ook. Op Pearl staat de nummer 1 hit Me And Bobby McGee (waarop ze akoestische gitaar speelt), geschreven door Kris Kristofferson en Fred Foster; Trust Me, speciaal voor haar geschreven door Bobby Womack; Get It While You Can, geschreven door Jerry Ragovoy en Mort Shuman (gezongen in de Howard Tate-versie uit 1966), waarop haar geweldige stembereik goed te horen is; verder het door haarzelf geschreven Move Over en Mercedes Benz, die ze schreef samen met Bobby Neuwirth en Michael McClure. Ze zingt alle songs, behalve Buried Alive In The Blues, wat een instrumentale versie is omdat ze overleed voordat ze de zang had kunnen opnemen. Haar laatste opnamesessie was op donderdag 1 oktober, nadat ze een paar dagen niet was verschenen. Hierbij werd haar a capella versie van Mercedes Benz opgenomen, haar laatste opname dus.

Kant A opent met Move Over, gevolgd door Cry Baby (Jerry Ragovoy, Bert Berns), A Woman Left Lonely (Dan Penn, Spooner Oldham), Half Moon (John Hall, Johanna Hall) en tenslotte Buried Alive In The Blues (Nick Gravenites). Kant B begint met My Baby (Jerry Ragovoy, Mort Shuman) en vervolgt met Me And Bobby McGee (Kris Kristofferson, Fred Foster), Mercedes Benz (Janis Joplin, Bob Neuwirth, Michael McClure), Trust Me (Bobby Womack) en als afsluiter Get It While You Can.

In 1999 kwam een geremasterde cd-versie uit, aangevuld met vier live-opnames van de eerder genoemde Festival Express Tour, opgenomen op 4 juli 4 1970. In juni 2005 verscheen een 2cd Legacy Edition, met bonustracks zoals een verjaardagsfelicitatie voor John Lennon in de vorm van Happy Trails plus een reünie van The Full Tilt Boogie Band met een instrumentaal eerbetoon aan Janis Joplin. Op de tweede disc staat een uitgebreide live-opname van de Festival Express Tour, opgenomen tussen 28 juni en 4 juli 1970. In 2003 stond het album op nummer 122 op de lijst van 500 Greatest Albums Of All Time van Rolling Stone magazine. In 2012 werd het album voor de derde keer op cd uitgebracht, deze keer onder de titel The Pearl Sessions. Het bevat alternatieve takes van de songs; tussendoor kun je Janis en producer Paul Rothchild horen praten, waardoor je een beeld krijgt van het creatieve muzikale proces tussen beiden.

De hoes is ontworpen door en gefotografeerd door Barry Feinstein en Tom Wilkes van Camouflage Productions. Zowel in de VS als in Canada werd Pearl bekroond met vier platina-onderscheidingen. In ons land werd de tweede plaats op de albumlijst van de Veronica Top 40 bereikt; het album stond in totaal 28 weken in deze lijst.

Helaas heeft Janis het album zelf nooit kunnen beluisteren en weten we niet wat er met haar en haar carrière gebeurd zou zijn, was ze niet aan die overdosis overleden. Omdat bekend was dat ze geen maat kon houden in haar overmatige drank- en drugsgebruik, kwam haar dood voor velen niet als een verrassing, zoals dat vele jaren later ook het geval was bij Amy Winehouse. Postuum werd Janis Joplin een grote ster en er zijn in de loop der jaren dan ook heel wat compilatiealbums uitgebracht, zoals in 2009 in ons land Cry baby – The Ultimate Collection (2 cd’s plus de Woodstock-documentaire). Heel wat blues(rock)zangeressen zijn door haar manier van zingen beïnvloed, zoals Beth Hart en Dana Fuchs, die beiden begin deze eeuw de hoofdrol speelden in de off-Broadway musical Love, Janis, die toen in New York draaide. Beth brak op een gegeven moment door in Europa en kon niet meer meedoen; ze werd door Dana opgevolgd (ze bleken beide exact dezelfde kledingmaat te hebben). Fuchs werd vervolgens ‘ontdekt’ door regisseuse Julie Taymor, die haar een enigszins op Janis gelijkende zangeres liet spelen in de film Across The Universe (2007).