Op 6 april 1971 werd het eigen platenlabel van The Rolling Stones gelanceerd, met als naam – hoe kan het ook anders – Rolling Stones Records. Het label werd opgezet door Mick Jagger, Keith Richard(s), Bill Wyman, Charlie Watts en Mick Taylor. Het zou best kunnen dat ze hiervoor geïnspireerd waren geraakt door het Apple-label van The Beatles.

Het contract dat de band vanaf het begin had met Decca Records was niet verlengd (hoewel Decca ze vast wel had willen houden), omdat de Stones in de loop der jaren ontevreden waren geworden over zo’n beetje alles wat in hun contract stond. Als plagerijtje wilden ze bijvoorbeeld de single Fucking Andrew (ook bekend als o.m. Andrew’s Blues) uitbrengen, wat Decca begrijpelijk niet wilde. Deze single kwam later als bootlegsingle uit. Ook de titel Get Yer Ya-Ya’s Out van het live-album uit 1970 was een duidelijke hint naar het volgens de band blijkbaar te fatsoenlijke label. Dit was tevens het laatste album dat de band op Decca uitbracht. Na het vertrek van de Stones bracht Decca in de loop der jaren meerdere compilaties uit, zoals Stone Age, Gimme Shelter, Hot Rocks 1964-1971, Milestones, Metamorphosis, Rolled Gold en de 3cd-boxset The Singles Collection-The London Years.

Op 23 april 1971 kwam de langspeler Sticky Fingers als eerste release op het label uit, met de bekende en indertijd controversiële hoes met rits, waarachter een wit slipje schuil ging. Vanaf dat moment verschenen alle nieuwe Stones-releases via Rolling Stones Records, al werd de distributie uitbesteed aan verschillende grote platenmaatschappijen, zoals EMI, Atlantic, Columbia, Sony en Virgin. Tegenwoordig wordt dit gedaan door de Universal Music Group, de moedermaatschappij van o.m. Decca… zodat nu alle Stones-releases door deze maatschappij worden verspreid. Of de cirkel nu rond is, moeten we uiteraard afwachten.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de Stones-muzikanten hun soloalbums via dit label zouden uitbrengen. De eerste soloplaat waarmee dit gebeurde was Brian Jones Presents The Pipes Of Pan At Joujouka uit 1971; algemeen beschouwd als het eerste wereldmuziekalbum. In 1972 werd het album Jamming With Edward! uitgebracht, een lp met een verzameling songs die in 1969 werd opgenomen door Mick Jagger, Bill Wyman en Charlie Watts plus Nicky Hopkins (= Edward) en Ry Cooder.

Twee soloalbums van Bill Wyman, Monkey Grip (1974) en Stone Alone (1976), werden door het label uitgebracht, maar omdat Bill erg ontevreden was over de promotie die voor deze platen werd gedaan, besloot hij met een andere maatschappij in zee te gaan. Het label bracht in december 1978 een solosingle van Keith Richards uit, een versie van Chuck Berry’s Run Rudolph Run met op de flipside een versie van Jimmy Cliff’s The Harder They Come. Ter vergelijking: alle vier de voormalige Beatles brachten soloplaten uit op Apple Records. In 1978 haalde het label de Jamaicaanse ex-Bob Marley & The Wailers-zanger Peter Tosh binnen. Hij is de enige andere artiest waarvan Rolling Stones Records ooit een album heeft uitgegeven. Zijn debuutalbum Bush Doctor kwam uit in 1978, met daarop de hitsingle Don’t Look Back, die Tosh samen met Mick Jagger zong.

Logo
Het opvallende logo met de uitgestoken tong werd ook gepresenteerd op 6 april 1971. Dit mag zonder twijfel het bekendste bandlogo (zonder naam) ter wereld genoemd worden, ook al is het in de loop der jaren steeds een beetje aangepast. Het originele ontwerp is van de Engelse ontwerper John Pasche, die tussen 1970 en 1974 ook tourposters voor de band ontwierp. Pasche werkte verder voor onder meer Paul McCartney, The Who, The Stranglers en Dr Feelgood. Hij is nog altijd actief als freelance ontwerper.

Amsterdam
Het hoofdkantoor van Rolling Stones Records is, evenals die van verschillende aan de Stones gelieerde bedrijven als Promotone en Promopub, gevestigd in Amsterdam. Dit is dan ook de belangrijkste reden waarom Mick Jagger zo vaak in onze hoofdstad aanwezig is. Vaak worden deze bedrijven bestempeld als brievenbusfirma’s, de laatste tijd veelvuldig (en meestal negatief) in het nieuws. Het is ondergetekende niet bekend of Mick Taylor en Bill Wyman nog altijd lid zijn van de raad van bestuur van Rolling Stones Records; ook weet ik niet of Ron Wood er überhaupt ooit in gekomen is.