Op 19 september 1969 werd de derde langspeler van de Britse bluesband Fleetwood Mac, Then Play On, uitgebracht op het Reprise label (onderdeel van Warner Brothers). De opnames vonden plaats in 1968 en 1969, in de CBS Studio in Londen. Het album werd door de band zelf geproduceerd, terwijl de opnametechniek werd verzorgd door Martin Birch.

Het was het eerste album met gitarist Danny Kirwan en het laatste met Peter Green. Jeremy Spencer speelde niet mee op Then Play On, behalve (volgens Mick Fleetwood in een interview uit 1990) ‘a couple of piano things’.

De albumtitel komt uit William Shakespeare’s blijspel Twelfth Night: ‘If music be the food of love, then play on’. In tegenstelling tot de eerste twee albums, wat echte bluesplaten waren, bevat Then Play On een breder muzikaal spectrum, zowel meer traditionele blues als bluesrock. Voor de hoes werd gekozen voor een schilderij van de Engelse schilder Maxwell Armfield, getiteld ‘Domesticated Mural Painting’.

Fleetwood Mac bestond in 1969 uit de volgende muzikanten: Peter Green (zang, gitaar, mondharmonica, zessnarige bas, percussie, cello op Oh Well, Part 2), Danny Kirwan (zang,  gitaar), John McVie (basgitaar), Mick Fleetwood (drums, percussie) en Jeremy Spencer (piano op Oh Well, Part 2). Als extra muzikanten deden mee: Christine Perfect (piano), die we later als Christine McVie leerden kennen, dus echtgenote van John, in de jaren zeventig/tachtig versie van de band; Big Walter Horton (harmonica) en Sandra Elsdon (fluiten op Oh Well, Part 2).

De songs op de Brits/Europese versie waren: Kant 1: 1.Coming Your Way, 2.Closing My Eyes, 3. Fighting for Madge, 4.When You Say, 5.Showbiz Blues, 6.Underway, 7.One Sunny Day. Kant 2: 1. Although the Sun Is Shining, 2.Rattlesnake Shake, 3.Without You, 4.Searching for Madge, 5.My Dream, 6.Like Crying. Zeven songs werden geschreven door Danny Kirwan, terwijl Peter Green voor vijf tracks verantwoordelijk was. John McVie en Mick Fleetwood schreven beide een song over ene Madge.

Zoals in die tijd wel vaker gebeurde, waren de Britse versies (iets) anders dan de Amerikaanse. In dit geval komt dit voornamelijk omdat kort na de release de single Oh Well (Parts 1 and 2) werd uitgebracht, wat een flinke hit werd. De originele Amerikaanse release bevatte twee songs minder, omdat One Sunny Day en Without You al op de Amerikaanse verzamelaar English Rose stonden. In november 1969 werd de lp in de States opnieuw uitgebracht met Oh Well, in de volledige versie van 8:56, erop. Daarom werden twee songs geschrapt, beide door Danny Kirwan geschreven, When You Say en My Dream. Voor die tijd was de speelduur van de Britse versie erg lang, namelijk 53:39 minuten, dus zonder Oh Well.

In totaal is Then Play On vier keer uitgebracht met vier verschillende variaties van de songs. De originele cd-versie bestaat uit alle nummers van de twee Amerikaanse lp versies, dus zonder de eerder genoemde twee songs, maar met Oh Well. In 2013 werd een geremasterde versie uitgebracht op cd en vinyl, met de originele Britse tracklisting.

Oh Well werd dus in tweeën geknipt om het als dubbele-A-kant single uit te kunnen brengen. Deel 1 is heerlijke rocker (die ook recentelijk nog door zowel Fleetwood Mac als door Peter Green’s Splinter Group werd gespeeld tijdens optredens), terwijl deel 2 een mooi, rustig en akoestisch instrumentaal stuk is. Aan het eind van de A-kant van de single werd ruim een minuut van deel 2 als fade-out gebruikt, terwijl kant B het volledige tweede gedeelte bevat. Op de Amerikaanse langspeler heeft men beide versies ruwweg aan elkaar geplakt, waardoor het eerder genoemde fade-out gedeelte er twee keer op staat. Was dit niet gedaan, dan was de lengte 7:58.

De single Oh Well werd in Amerika geen grote hit (nummer 55 op de Billboard Hot 100), al heeft de song inmiddels de status van een bluesrockklassieker (Part 1, uiteraard) bereikt. In het Verenigd Koninkrijk bereikte de single de tweede plaats in de hitparade, bij ons werd het zelfs een nummer 1-hit, terwijl de top 5 werd bereikt in onder meer Noorwegen, Frankrijk en Nieuw-Zeeland. In Duitsland en Zwitserland werd het een top 10-hit.

45 jaar na dato staat Fleetwood Mac nog altijd onder contract bij platenmaatschappij Warner Brothers, terwijl de line-up èn de muziek in de loop der jaren regelmatig veranderd zijn.