Op 11 mei 1970 wordt de driedubbel-lp Woodstock, Music From The Original Soundtrack And More uitgebracht op Cotillion/Atlantic Records, met daarop opnames van ‘de moeder aller festivals’, Woodstock. De meeste optredens tijdens de drie dagen in augustus 1969 waarop het festival werd gehouden, werden gefilmd en uit een aantal van deze optredens werd door regisseur Michael Wadleigh de gelijknamige documentairefilm gemaakt (op 24 maart 1970 uitgebracht door Warner Brothers), die een wereldwijd succes in de bioscopen werd en een Oscar opleverde.

Het driedaagse Woodstock Music & Art Fair-festival (kortweg Woodstock genoemd) werd van 15 t/m 18 augustus 1969 gehouden op de weilanden van melkveehouder Max Yasgur bij het plaatsje Bethel in Sullivan County in de staat New York en werd georganiseerd door de toen 24-jarige Michael Lang en enkele vrienden. Oorspronkelijk zou het evenement bij de plaats Woodstock gehouden worden, maar door allerlei omstandigheden (w.o. vergunningen) was dit niet mogelijk en moest Lang op zoek naar een andere locatie; omdat er al flink reclame was gemaakt met de naam Woodstock werd besloten dit niet te veranderen. Het motto was “3 Days Of Peace & Music” en het festival staat bekend als de grootste hippie-bijeenkomst ooit. Zo’n 400.000 (vooral) jongeren bezochten het festival, waarvan ongeveer de helft geen entree heeft betaald, doordat de omheining op verschillende plekken was vernield en men daardoor gewoon naar binnen kon. Vanaf het podium werd op een gegeven moment geroepen “it’s a free festival from now on!”. Financieel was het festival dan ook een fiasco voor de organisatie.

Organisator Michael Lang was een slimme jongen, die veel grote bands en artiesten van die tijd contracteerde voor vaak behoorlijk lagere gages dan zij normaal ontvingen. Omdat alle wegen naar het festivalterrein verstopt waren geraakt door de grote toeloop van muziekliefhebbers die erbij wilden zijn in deze ‘summer of love’ zorgde hij ervoor dat helikopters werden ingeschakeld om de muzikanten op tijd naar de festivallocatie te brengen en weer terug naar hun hotels. Veel van de optredende acts braken internationaal door nadat de film en de soundtrack waren uitgebracht, zoals Crosby, Stills, Nash & Young, Joe Cocker, Ten Years After, Richie Havens en Country Joe & The Fish. Van (vrijwel) alle optredens werden 8-sporen live-opnames gemaakt en ook werd in zwart-wit gefilmd.

Niet alle optredende bands gaven na hun optreden toestemming om in de film (en dus de soundtrack) opgenomen te worden, zoals met name de op zijn hoogtepunt zijnde swamprockers van Creedence Clearwater Revival. Frontman John Fogerty weigerde dit pertinent, omdat hij van mening was dat het optreden onder de maat was. Op de in 2009 uitgebrachte Ultimate Collector’s Edition blu-ray/dvd (die je tegenwoordig voor een laag bedrag kunt aanschaffen) staan drie van de gespeelde songs van CCR, waaruit blijkt dat daar helemaal niets mis mee was, wat de fans ook al wisten van de via bootleggers op cd uitgebrachte opnames. Op de hiervoor genoemde blu-ray/dvd staan ook extra opnames van andere bands en artiesten, zoals The Who, Grateful Dead, Jefferson Airplane en Jimi Hendrix.

Zoals in het begin van de jaren zeventig gebruikelijk was bij driedubbelalbums, bestond disc 1 uit kant 1 en kant 6, disc 2 uit kant 2 en kant 5 en disc 3 uit kant 3 en kant 4. Men deed dit omdat platenwisselaars in die tijd erg populair waren in, met name, de VS. Ondanks de zes ‘speelkanten’ duurt het totale album toch maar anderhalf uur. Naast live op het festival opgenomen songs zijn tussen de songs ook zogenaamde ‘stage announcements’ te horen, oftewel oproepen die vanaf het podium werden gedaan voor het publiek, zoals vermiste personen, waarschuwingen voor slechte drugs, enzovoorts.

Het album opent met I Had A Dream van John Sebastian, gevolgd door Going Up the Country van Canned Heat en Freedom van Richie Havens. Verder zijn er songs te horen van onder meer Country Joe & The Fish, Arlo Guthrie, Sha-Na-Na, Joan Baez, Crosby, Stills & Nash en Crosby, Stills, Nash & Young, The Who, Joe Cocker, Santana, Ten Years After (met de vanaf dat moment klassieker I’m Going Home), Jefferson Airplane, Sly & The Family Stone en Jimi Hendrix, wiens optreden enkele jaren geleden volledig werd uitgebracht op cd en dvd.

In 1994 bracht het bootleglabel Great Dane Records een 4cd-box uit onder de titel Woodstock: The Lost Performances, met daarop soundboardopnames van onder meer The Band, Tim Hardin, Melanie, Paul Butterfield en Blood, Sweat & Tears. Verder de volledige optredens van Janis Joplin, Creedence Clearwater Revival en The Who.

De driedubbel-lp werd later als dubbel-cd uitgebracht en er zijn diverse verschillende versies op dvd uitgebracht, waarbij de eerder genoemde Ultimate Collector’s Edition de meest uitgebreide is, met naast de originele (director’s cut) film, meerder documentaires en niet eerder vertoonde optredens (niet in de originele film) van o.a. Grateful Dead, Janis Joplin, Mountain en Johnny Winter.

In 1971 werd een tweede selectie van live-opnames, onder de titel Woodstock 2, uitgebracht. In 1994 werden de songs van deze twee albums, plus diverse niet eerder uitgebrachte opnames (zonder de stage announcements) als een 4cd-box uitgebracht onder de titel Woodstock: Three Days Of Peace And Music. In 2009 verscheen op Rhino Records een 6cd-box, Woodstock: 40 Years On: Back To Yasgur’s Farm, met nog meer optredens en stage announcements.

Op de Billboard Pop Album 200 werd in 1970 de eerste plaats bereikt, het album stond daar tussen 11 juli en 7 augustus bovenaan. In Nederland werd de derde plaats behaald, nadat de lp-set op 4 juli 1970 de Album Top 20 binnenkwam.