Blonde On Blonde van Bob Dylan geldt als het eerste studioalbum dat als dubbel-lp verscheen. Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat deze klassieker verscheen. Het is de laatste plaat in de elektrische trilogie die Dylan halverwege de jaren zestig maakte. De creativiteit van de singer-songwriter stond op een enorm hoogtepunt – zijn agenda met studio-opnames en internationale tournees ook.

Bob Dylan beleefde halverwege de jaren zestig een intensieve periode. Hij stapte over van akoestische naar elektrische muziek. En in een tijdsbestek van veertien maanden maakte de liedjessmid drie ‘elektrische’ albums: Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en de dubbelaar Blonde On Blonde. Die laatste plaat ziet vandaag dus de spreekwoordelijke Abraham.

De muziekwereld heeft dan dus al ruim kennis gemaakt met de ‘nieuwe Dylan’. Al op het onvolprezen Newport Folk Festival van 1965 verscheen de bard uit Minnesota met een rockband om zich heen op het podium. Dit optreden werd hem niet in dank afgenomen; desalniettemin bleef Dylan op de ingeslagen weg verder gaan.

Het resultaat van de nieuwe koers is Blonde On Blonde, de dubbel-lp met de wazige hoesfoto. Een portretfoto van de zanger, die het geluid van de plaat goed lijkt weer te geven. Dat geluid is, zoals Dylan het in 1978 zegt, het geluid dat hij in zijn hoofd hoort: “Het is dat ijle, wilde, kwikzilveren geluid. Het is metalig en helder goud met alle beelden die erbij horen. Dat is mijn geluid. Ik heb het niet altijd kunnen bereiken.”

Maar áls Dylan het dan wel bereikt, pakt hij gelijk groots uit. In een half jaar tijd, tussen de optredens door, neemt hij Blonde On Blonde op. Met een keur aan muzikanten, waaronder gitarist en toetsenist Al Kooper en de individuele leden van de begeleidingsband van Ronnie Hawkins, die dan nog The Hawks heten. Tussen de bedrijven door trouwt Dylan ook nog in het geheim met Sara Lownds.

Voor Sara schrijft Dylan het epische liefdeslied Sad Eyed Lady Of The Lowlands, dat een hele plaatkant beslaat. In 1975 komt dit lied nog een keer terug, in een ander liefdeslied voor Sara. Op het naar haar vernoemde lied zingt Dylan dat hij Sad Eyed Lady Of The Lowlands voor haar schreef, in de hotelkamer van het Chelsea Hotel, waar de zanger die periode zijn residentie houdt.

Dan hebben we het nog niet eens gehad over het licht-erotische I Want You, het indrukwekkende Just Like A Woman, Visions Of Johanna of de verwarrende opener Rainy Day Women #12 & 35 (is dit een ode aan drugs of toch een verwijzing naar de Bijbelse martelaar Stefanus?).

Een derde elektrische album binnen anderhalf jaar, terwijl Dylan ook de wereld overtrekt met een stevige begeleidingsband. Een indruk van wat hij in de studio opneemt, is vorig jaar enigszins bekend geworden met The Cutting Edge, deel 12 uit de fameuze Bootleg Series. Onenigheid met het publiek, een overvolle touragenda en veel uren in de studio’s, het kan eigenlijk niet goed gaan.

Het gáát ook een keer fout. Maar dat is pas nadat het kwikzilveren geluid van Blonde On Blonde op de draaitafels van de Dylan-fans ligt.