Vandaag vijftig jaar geleden, op 10 november 1967 dus, werd het conceptalbum Days Of Future Passed van The Moody Blues uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk en een dag later in de Verenigde Staten, op het Deram-label (onderdeel van Decca Records). Het was de tweede langspeelplaat van de Engelse band en was zeer succesvol, mede door de wereldhit Nights In White Satin, algemeen beschouwd als een van de beste songs aller tijden.

The Moody Blues werd in 1964 in Birmingham opgericht als rythm & bluesband en al een jaar later kwam het debuutalbum The Magnificent Moodies uit, dat in een iets andere versie in Amerika onder de titel Go Now: The Moody Blues #1 werd uitgebracht. Dat debuutalbum bevatte de nummer 1-hit Go Now, wat evenals de rest van die plaat meer R&B als stijl had. Zanger/gitarist Danny Laine en bassist/zanger Clint Warwick verlieten de band in 1966 en werden vervangen door respectievelijk Justin Hayward en John Lodge. Na hun komst werd de muziek van de band drastisch veranderd, van rythm & blues naar symfonische rock.

De rest van The Moody Blues bestond op Days Of Future Passed uit: toetsenist Mike Pinder (mellotron, piano, tambura, zang en gesproken woord), Ray Thomas (dwarsfluit,  percussie, piano, zang) en Graeme Edge (drums, percussie, zang). Justin Hayward bespeelde zowel akoestische als elektrische gitaren, piano en sitar.

De opnames werden gemaakt tussen 9 mei en 3 november 1967 in de Decca Studios in de wijk West Hampstead in Londen. De productie was in handen van drie mannen: Tony Clarke, Michael Dacre-Barclay en uitvoerend producent Hugh Mendl. De opnametechniek werd verzorgd door Derek Varnal.

Moedermaatschappij Decca had een nieuwe opnametechniek geïntroduceerd, Deramic Sound System (DSS) genaamd. Hiermee werd het in stereo opnemen (en afspelen) voor popgroepen beter en van hogere kwaliteit. Decca had hiervoor het sublabel Deram opgericht en volgens verschillende bronnen wilde de platenmaatschappij dat The Moody Blues een compositie van Antonín Dvořák, diens Symfonie Nummer 9, als basis zou nemen voor het album. Dáárom werd een symfonieorkest aangetrokken. Maar toen de opnames zouden beginnen, wisten de bandleden producer Tony Clarke ervan te overtuigen om hun eigen composities op te nemen.

Aan het album werkten dus de muzikanten van The London Festival Orchestra mee, onder leiding van dirigent en arrangeur Peter Knight. Op slechts één song speelden het orkest en de band gelijktijdig tijdens de opnames, in het laatste deel van afsluiter Nights In White Satin, wat (zoals bekend) het beroemdste nummer van de band is èn de grootste hit uit de inmiddels 53-jarige carrière van The Moody Blues. Na al die jaren staat deze klassieker nog altijd op de setlist tijdens concerten van de band.

Het album
Omdat bij dit album rockmuziek wordt gecombineerd met ‘klassieke’, symfonische orkestratie, wordt de plaat beschouwd als een van de eerste ‘symfonische of progressieve rockplaten’. Zoals bekend was 1967 het jaar waarin meerdere conceptalbums verschenen, zoals (uiteraard) The Beatles’ Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en The Who Sell Out.

De titel betekent iets als “Dag in, dag uit”, niet verwijzend naar sleur, maar naar de indeling van elke dag: ochtend, middag, avond, en nacht. Dit is dan ook goed te zien aan de titels van de songs. Het album telt zeven songs.

Kant A opent met The Day Begins (geschreven door Peter Knight en Graeme Edge en gezongen door Mike Pinder), gevolgd door Dawn: Dawn Is A Feeling (geschreven door Mike Pinder en gezongen door Justin Hayward en Mike Pinder), The Morning: Another Morning (geschreven en gezongen door Ray Thomas) en Lunch Break: Peak Hour (geschreven en gezongen door John Lodge).

Kant B: The Afternoon: Forever Afternoon (Tuesday?), ook bekend als Tuesday Afternoon  (geschreven en gezongen door Justin Hayward en John Lodge), Evening: The Sun Set/Twilight Time (geschreven en gezongen door Mike Pinder en Ray Thomas) en afsluiter Nights In White Satin (Justin Hayward, Graeme Edge en Peter Knight, gezongen door Justin Hayward en Mike Pinder). NB: vrijwel alle songs bestaan uit meerdere delen, soms alleen bestaand uit instrumentale stukjes, gespeeld door het orkest). De totale speelduur van het album is 41:43. Het hoesontwerp is een door David Anstey gemaakt schilderij.

Het album was een groter succes in de VS dan in het VK, want in Amerika werd uiteindelijk (in 1972) de nummer drie op de Billboard 200 albumlijst bereikt, terwijl het in het VK in 1968 de nummer 27 werd bereikt.

Days Of Future Passed werd uitgebracht op vinyl, in stereo èn in mono en daarnaast zowel op 4-track als op 8-track tape en op muziekcassette. Er werd in 1977 ook een quadrafonische tape uitgebracht, In 1988 kwam in Japan de eerste cd-versie uit, een jaar later ook in de VS. In 1997 kwam een geremasterde cd uit. In 2001 kwam de quadrafonische opname in een 5.1 surround DTS versie uit in de VS. Vijf jaar later stond die versie op een super audio cd (SACD). Ook kwam er in 2008 een SHM cd uit in Japan. Op 17 november a.s. komt er een speciale 50th Anniversary versie uit op dubbel-cd met dvd. Naast het originele album en heel veel out-takes en live-opnames op de cd’s, staat op de dvd een nieuwe 5.1 remix plus een nieuwe stereo remix, naast diverse live-opnames.

Singles
Nights In White Satin kwam ook op 10 november 1967 op single uit en bereikte in het Verenigd Koninkrijk nummer negentien op de hitlijst en in Amerika nummer 103 op de Billboard Singles 200. In ons land was nummer twee de hoogste notering in Veronica’s Top 40. In 1972 kwam de single opnieuw uit in de VS en toen was nummer twee bij Billboard en nummer één bij de hitlijst van Cashbox. Door dit succes werd de single opnieuw uitgebracht in het VK en nu werd nummer negen bereikt. In 1979 kwam de single voor de derde keer uit in het VK, toen was nummer veertien de hoogste notering.

Tuesday Afternoon werd in januari 1968 uitgebracht als de tweede single, in een ingekorte versie. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 werd nummer 24 bereikt, in Canada was nummer twaalf de hoogste notering. Van andere landen is niets bekend over hitparadesucces.