Vandaag, 25 september, is het 50 jaar geleden dat het tweede album van de Amerikaanse rockgroep The Doors werd uitgebracht op het Elektra-label. Het was de opvolger van het debuut dat simpelweg The Doors getiteld was. Het was een zeer succesvolle plaat voor de band, met naast de hitsingles People Are Strange en Love Me Two Times ook het bekende en lange When The Music’s Over. Nummer drie op de Billboard 200 albumlijst was de hoogste notering in de VS; uiteindelijk kreeg de band er een platina onderscheiding voor, nadat het verkoopcijfer boven een miljoen was gestegen.

The Doors bestond uit de volgende muzikanten: Jim Morrison (zang, percussie, Moog-synthesizer), Ray Manzarek (orgel, piano, clavecombel, marimba, achtergrondzang), Robby Krieger (gitaar, achtergrondzang) en John Densmore (drums, achtergrondzang). Aan de opnames werkte basgitarist Douglas Lubahn mee, die op zes van de albumtracks meespeelde.

De opnames werden tussen mei en augustus 1967 gemaakt in de Sunset Sound Recorder-studio in Hollywood. Paul A. Rothchild was de producer van zowel The Doors als dit album. Hij produceerde later ook de postume langspeelplaat van Janis Joplin: Pearl. De opnames werden op een achtsporen recorder gemaakt; met Bruce Botnick als opnametechnicus. Zowel Rothchild als Botnick plus alle bandleden (m.u.v. Jim Morrison) verzorgden de achtergrondzang op People Are Strange. Aan een groot deel van de songs werd al gewerkt tijdens de opnames van het debuutalbum, maar omdat de bandleden er niet tevreden over waren, werden ze opnieuw opgenomen voor dit album.

Op Strange Days staan tien songs, allemaal toegeschreven aan The Doors (Morrison, Krieger, Manzarek en Densmore). Kant A opent met titelsong Strange Days, gevolgd door You’re Lost Little Girl, Love Me Two Times, Unhappy Girl, Horse Latitudes en Moonlight Drive. Kant B: People Are Strange, My Eyes Have Seen You, I Can’t See Your Face In My Mind en afsluiter When The Music’s Over (de langste song, 11 minuten). De totale speelduur is 35:25. In 2007 kwam een 40th Anniversary cd uit, met twee bonustracks: People Are Strange (met een fout begin en gepraat in de studio) en Love Me Two Times (Take 3).

Zowel critici als het publiek waren vrij positief over het album, al werd (en wordt) het debuutalbum hoger gewaardeerd en qua verkoopresultaten succesvoller.

Strange Days werd uitgebracht op vinyl (zowel mono als stereo), 8-track cassette, muziekcassette en ‘reel to reel’ tape. In 1985 kwam de eerste cd-versie uit, op Elektra. In 1999 kwam er een geremasterde cd op de markt. In 2007 verscheen de 40th Anniversary Edition op cd èn als onderdeel van de box met alle studioalbums van de band, waarbij alle albums ook als audio-dvd en super audio cd (beide met een 5.1 surround mix) werden uitgebracht. Ook is er een SHM-cd uitgebracht en in 2015 een 2x 12 inch vinyl (200 grams) uitgave.