Op 26 juli 1968 werd het album In Search Of The Lost Chord van The Moody Blues uitgebracht op het Deram-label. Het was de derde langspeelplaat van de Britse band en de opvolger van Days Of Future Passed uit 1967. De huidige formatie van de band speelt in september en oktober in Las Vegas om het vijftigjarig bestaan van dat album te vieren. Of het vandaag jarige album ook zo’n behandeling krijgt, is ons niet bekend.

In de maanden januari tot juni bivakkeerden de muzikanten onder leiding van producer Tony Clarke in de Decca Studios, West Hampstead in het noorden van Londen. Dat is de studio waar ooit The Beatles een proefopname maakte voor Decca, waarna ze werden afgewezen… Tony Clarke raakte betrokken bij The Moody Blues nadat ze op een dood spoor waren geraakt na de grote hit Go Now. Hij produceerde ook voorganger Days Of Future Passed en meerdere volgende platen van de band.

In tegenstelling tot het vorige album, waarop een grote rol was weggelegd voor het London Festival Orchestra, worden alle instrumenten bespeeld door de bandleden. De bezetting van The Moody Blues op dit album: Mike Pinder (zang, mellotron, piano, klavecimbel, akoestische gitaar, basgitaar, cello, autoharp, tambura, gesproken woord), Ray Thomas (zang, dwarsfluit (“C flute”), alto fluit, sopraansaxofoon, hobo, hoorn, tamboerijn), Justin Hayward (zang, akoestische gitaar, elektrische gitaar, 12-snarige gitaar, sitar, klavecimbel, basgitaar, percussie, mellotron, piano), John Lodge (zang, basgitaar, akoestische gitaar, cello, snare drum, tamboerijn) en Graeme Edge (zang, drums, pauk, tamboerijn, piano, percussie, tabla, gesproken woord). Vooral het veelvuldig gebruik van de mellotron zorgde voor een unieke sound van het album.

In Search Of The Lost Chord is een conceptalbum rond een breed thema van zoeken en ontdekken, inclusief wereldverkenning (Dr. Livingstone, I Presume), muziek en filosofie door de eeuwen heen (House Of Four Doors), verloren liefde (The Actor), spirituele ontwikkeling (Voices In The Sky), kennis in een veranderende wereld (Ride My See-Saw), hoger bewustzijn (Legend Of A Mind), verbeelding (The Best Way To Travel) en verkenning van de ruimte (Departure). Deze ruimteverkenning werd het thema van het volgende album To Our Children’s Children’s Children (1969), geïnspireerd door en toegewijd aan de Apollo 11-missie, oftewel de allereerste maanlanding.

Het mysterieuze verloren akkoord van de titel blijkt de mantra Om te zijn (in de laatste strofe van Graeme Edge’s gedicht The Word). Wat de albumtitel betreft: volgens toetsenist Mike Pinder werd de titel geïnspireerd door een humoristisch lied van Jimmy Durante, I’m The Guy That Found The Lost Chord getiteld, wat een verwijzing naar The Lost Chord van Sir Arthur Sullivan was.

Op het album (dat ruim 42 minuten duurt) staan twaalf tracks, waaronder twee met gesproken woord. Alle muzikanten hebben bijgedragen aan het schrijven en componeren van de songs en daarnaast zingen of spreken ze in een of meerdere songs.
Kant A opent met Departure (geschreven en gesproken door Graeme Edge), gevolgd door Ride My See-Saw (geschreven door John Lodge, gezongen door hem, Ray Thomas, Justin Hayward en Mike Pinder), Dr. Livingstone, I Presume (geschreven en gezongen door Ray Thomas), House Of Four Doors (geschreven en gezongen door John Lodge), Legend Of A Mind (geschreven en gezongen door Ray Thomas) en House Of Four Doors (Part 2) (geschreven en gezongen door John Lodge). Kant B: Voices in the Sky (geschreven en gezongen door Justin Hayward), The Best Way To Travel (geschreven en gezongen door Mike Pinder), Visions Of Paradise (geschreven door Justin Hayward en gezongen door Ray Thomas en Justin Hayward), The Actor (geschreven en gezongen door Justin Hayward), The Word (geschreven door Graeme Edge en gesproken door Mike Pinder) en afsluiter Om (geschreven door Mike Pinder en gezongen door Mike Pinder en Ray Thomas).

Het album was zeer succesvol en bereikte de vijfde plaats op de Britse albumlijst en nummer 23 op de Amerikaanse albumlijst. Twee singles werden uitgebracht: Voices In The Sky (op 28 juni 1968), die nummer 27 op de Britse Singles Chart bereikte en Ride My See-Saw (12 oktober 1968), die daar nummer 42 bereikte en nummer 61 op de Amerikaanse Billboard Hot 100. In Nederland was nummer 16 op de Veronica Top 40 bereikt.

In Search Of The Lost Chord werd uitgebracht op vinyl, met een klaphoes in het VK en een enkele hoes in andere landen. Pas in 1984 kon je het album als muziekcassette aanschaffen, terwijl de eerste cd-versie in 1986 werd uitgebracht. In 1993 kwam er een geremasterde cd-versie uit en in 2006 was er een hybride SACD als dubbelcd, met op de tweede disc outtakes, alternatieve versies en live-opnamen. Deze versie werd ook als gewone dubbelcd uitgebracht. In Japan werd in 2008 ook een SHM-cd versie gereleased en het album is ook weer op vinyl verkrijgbaar. In tegenstelling van verschillende andere Moody Blues albums is In Search Of The Lost Chord tot nu toe niet in een quadrafonische- of surround-versie uitgebracht, maar wie weet is dit 50-jarig jubileum daar een mooie aanleiding voor…

The Moody Blues is nog steeds actief op de concertpodia. De drie belangrijkste en bekendste bandleden zijn Justin Hayward, John Lodge en Graeme Edge