Op 14 juni 1968 werd het album In-A-Gadda-Da-Vida van de Amerikaanse psychedelische rockband Iron Butterfly uitgebracht op het Atco-label. Het was de tweede langspeelplaat van de in 1966 opgerichte band en de meest succesvolle, op de lijst van bestverkochte albums aller tijden staat de plaat op nummer veertig, met ruim dertig miljoen verkochte exemplaren. Iron Butterfly was de eerste band in de VS die daar een platina onderscheiding ontving. De titelsong In-A-Gadda-Da-Vida werd in een verkorte versie op single uitgebracht en werd een grote hit. Dit album wordt vaak beschouwd als een van de voorlopers van de heavy metal.

Iron Butterfly werd in 1966 in de Californische stad San Diego opgericht door Doug Ingle (orgel, zang), Jack Pinney (drums), Greg Willis (basgitaar) en Danny Weis (gitaar). Korte tijd later werd de band uitgebreid met Darryl DeLoach (zang, tamboerijn). In diens ouderlijk huis werd de garage gebruikt als repetitieruimte, wat vooral ’s avonds gebeurde. In de zomer van 1966 verhuisde de band naar Los Angeles, alleen Willis ging niet mee, want zijn ouders vonden hem daarvoor veel te jong. Hij werd vervangen door Jerry ‘the bear’ Penrod. Pinney ging na de zomervakantie weer terug naar school en werd vervangen door eerst Bruce Morse en hij weer door Ron Bushy.

Begin 1968 kwam het debuutalbum uit, onder de titel Heavy, op het Atco-label, een onderdeel van Atlantic Records. Toen de opnames aan het eind van de zomer van 1967 waren afgerond stapten alle muzikanten op, met uitzondering van Doug Ingle en Ron Bushy. Omdat ze wilden voorkomen dat de plaat niet zou worden uitgebracht werden snel nieuwe muzikanten aangetrokken, bassist Lee Dorman en de slechts zeventienjarige gitarist Erik Brann (die ook wel als Erik Braunn en Erik Braun bekend was) en bleven ze toeren.

Voor het opnemen van het tweede album gingen de muzikanten in de eerste vijf maanden van 1968 naar de Gold Star Studios in Hollywood, California, voor de songs op kant A. Kant B werd op 27 mei 1968 in de Ultra-Sonic Studios in Hempstead, New York opgenomen. Jim Hilton was de producer en opnametechnicus; hij werd geassisteerd door Don Casale en Bill Cooper, die ook de mix verzorgde. De band op het album bestond dus uit: Erik Brann (gitaar, zang), Ron Bushy (drums, percussie), Lee Dorman (basgitaar, achtergrondzang) en Doug Ingle (orgel, zang). De psychedelisch aandoende hoes van Loring Eutemey, met een foto van Stephen Paley, paste uitstekend bij de psychedelische hardrockmuziek met veel nadruk op het orgel en de scheurende gitaar.

In-A-Gadda-Da-Vida
Op In-A-Gadda-Da-Vida staan zes songs, op één na zijn alles songs geschreven èn gezongen door Doug Ingle. De andere, Termination, werd geschreven door Erik Brann en Lee Dorman en gezongen door Erik Brann. Kant A opent met Most Anything You Want, gevolgd door Flowers And Beads, My Mirage, Termination en Are You Happy. Op kant B staat alleen In-A-Gadda-Da-Vida, dat ruim zeventien minuten duurt. De totale speelduur van het album is ruim 36 minuten. Het album was een groot succes, met nummer vier op de Amerikaanse Billboard albumlijst als hoogste notering en met een verkoop van ruim dertig miljoen exemplaren. Het was ook het bestverkochte album in de VS in 1969 en ook de bestseller voor Atlantic Records, tot dit werd voorbij gestreefd door Led Zeppelin IV. In Nederland was nummer vijf de hoogste notering in de albumlijst van Veronica; daarin stond de plaat maar liefst dertig weken genoteerd.

De song In-A-Gadda-Da-Vida werd door Doug Ingle geschreven nadat hij een flinke fles Red Mountain-wijn (1 gallon, bijna 4 liter) had gedronken. Het schijnt dat hij zó dronken was, dat hij alleen maar kon murmelen in plaats van duidelijk praten… hij zei dat de song In The Garden Of Eden heette, maar dat klonk dus als In-A-Gadda-Da-Vida. Omdat het wel leuk en mysterieus klonk, werd besloten het maar zo te laten.

In-A-Gadda-Da-Vida werd in een flink ingekorte versie (2:53) op single uitgebracht, hoewel in ons land een 4:14-versie op single verscheen. Er zijn overigens meerdere verkorte versies van de originele albumtrack uitgebracht. De Amerikaanse single bereikte nummer dertig in de Billboard Hot 100. De Nederlandse versie bereikte in 1970 nummer negen op de Veronica Top 40, tien weken lang stond de single hier in de lijst. Live-versies waren doorgaans langer dan de studio-versie. Op het album Live uit 1969 was de speelduur ruim negentien minuten, maar er zijn ook geruchten dat het bij concerten vaak boven de dertig minuten uitkwam. Ondergetekende maakte eind jaren ’90 een optreden van de band mee, waarbij In-A-Gadda-Da-Vida ook minstens een half uur duurde.

Het album In-A-Gadda-Da-Vida werd uitgebracht op vinyl, 8-track cassette en muziekcassette. In 1987 bracht Atco de eerste cd-versie uit. In 1996 en 2000 kwam er een geremasterde cd uit. In 1995 een Deluxe en uitgebreide cd, met twee extra tracks uit: een live-versie van bijna negentien minuten plus de singleversie van 2:53. In 2017 kwam er een nieuwe, geremasterde, vinylversie (180 grams) uit.

Op 19 januari 1969 werd het derde album van Iron Butterfly uitgebracht, met als titel Ball. Het was het laatste album waarop dezelfde muzikanten te horen zijn als op In-A-Gadda-Da-Vida. De band kende hierna meerdere heroprichtingen met verschillende muzikanten. In 2004 was de band nog te zien op het Arrow Rock Festival in Lichtenvoorde. Anno 2018 bestaat Iron Butterfly nog steeds, maar er is geen enkel origineel bandlid meer aanwezig.