Op 1 februari 1967 wordt het tweede album van de Californische band Jefferson Airplane uitgebracht, onder de titel Surrealistic Pillow, op het RCA Victor-label. Het is de opvolger van de debuut-lp Jefferson Airplane Takes Off uit 1966. De plaat wordt beschouwd als een van de meest essentiële van de vroege psychedelische periode.

Het album werd zowel in mono als in stereo uitgebracht, op vinyl én op viersporen ‘reel-to-reel’ tape en cassette. De stereoversie heeft heavier echo-effecten dan de mono editie. De langspeelplaat werd een groot succes, ongetwijfeld mede door het hitparadesucces van de singles Somebody To Love en White Rabbit, die in ons land als dubbele A-kant werden uitgebracht.

De opnames werden tussen 31 oktober en 22 november 1966 gemaakt in RCA Victor’s Music Center in Hollywood, CA, met Rick Jarrard als producer en David Hassinger als opnametechnicus. Surrealistic Pillow was het eerste album met zangeres Grace Slick en drummer Spencer Dryden. Slick verving de originele zangeres Signe Toly Anderson; Dryden was de opvolger van Alexander ‘Skip’ Spence, die de band halverwege 1966 had verlaten. Spence speelt op drie songs mee, Anderson zingt er eentje.

Alle muzikanten op het album zijn: Marty Balin (zang, gitaar en hoesontwerp), Jack Casady (basgitaar, fuzz bass en slaggitaar), Spencer Dryden (drums, percussie), Paul Kantner (slaggitaar, zang), Jorma Kaukonen (lead gitaar, zang), Grace Slick (lead zang, piano, orgel, fluit), Signe Toly Anderson (zang op Chauffeur Blues), Skip Spence (drums op Don’t Slip Away, Come Up The Years, en Chauffeur Blues) en als gast Grateful Dead’s Jerry Garcia (gitaar op Today, Comin’ Back To Me, Plastic Fantastic Lover, In The Morning en J.P.P. McStep B. Blues), al zijn hierover verschillende meningen bekend. Zo ontkent producer Rick Jarrard dat Garcia meespeelt. Toch wordt zijn naam op de hoes genoemd; zelf verklaarde hij in een interview dat hij op minstens één song heeft meegespeeld.

Het album
Het originele Amerikaanse album telt elf songs, waarvan de totale speelduur 38:48. Kant A opent met She Has Funny Cars (geschreven door Jorma Kaukonen en Marty Balin), gevolgd door Somebody To Love (Darby Slick, de broer van Grace’s ex-echtgenoot), My Best Friend (Skip Spence), Today (Marty Balin, Paul Kantner) en Comin’ Back To Me (Marty Balin). Kant B opent met 3/5 Of A Mile In 10 Seconds (Marty Balin), gevolgd door D.C.B.A.–25 (Paul Kantner), How Do You Feel (Tom Mastin), Embryonic Journey (Jorma Kaukonen), White Rabbit (Grace Slick) en afsluiter Plastic Fantastic Lover (Marty Balin).

Zoals in de zestiger jaren gebruikelijk, waren de Amerikaanse (in dit geval de originele) en de Britse versie verschillend qua tracklisting. De UK-editie bevat ook elf songs, waarbij drie tracks van de Amerikaanse uitgave werden vervangen door drie songs van het debuutalbum Jefferson Airplane Takes Off uit 1966.

Van het album werden drie singles uitgebracht: My Best Friend (nummer 103 op de Billboard Singles Chart), Somebody To Love (nummer vijf op die lijst) en White Rabbit (nummer acht op deze lijst). Zoals gemeld werden deze laatste twee songs in ons land op één single uitgebracht; nummer drie op de Veronica Top 40 was de hoogste hitnotering. Het album bereikte in de VS nummer drie op de Billboard 200 en de band kreeg er in 1967 een gouden plaat voor. In 1967 was er nog geen betrouwbare albumlijst in ons land en van andere landen hebben we geen informatie kunnen vinden.

In 1987 komt het (Amerikaanse) album voor het eerst op cd uit, in een geremasterde versie, op het RCA label. Sinds 1989 werd op gezette tijden een vinylversie uitgebracht door RCA en sublabels. In 2003 kwam er een uitgebreide cd-versie uit, geproduceerd door Bob Irwin, met daarop zes bonustracks, waaronder de mono singleversies van Somebody To Love en White Rabbit en een ‘verborgen’ instrumentale track.