Op 22 juli 1966 wordt het album Blues Breakers (soms ook Bluesbreakers genoemd) With Eric Clapton van John Mayall uitgebracht door het Britse label Decca en door London Records in de Verenigde Staten. Het is de tweede langspeelplaat van zanger/toetsenist/gitarist/mondharmonicaspeler John Mayall en de opvolger van John Mayall Plays John Mayall uit 1965.

De opnames werden in april 1966 gemaakt in de Decca Studios, West Hampstead, Londen, met Mike Vernon als producer en de latere producer Gus Dudgeon als opnametechnicus. Dit tweede album van John Mayall betekende zijn definitieve doorbraak en bevestigde de reputatie van gitarist Eric Clapton, die al bekend werd met The Yardbirds en die vanaf dit album vooral als blues(rock)gitarist wereldberoemd werd. In eerste instantie was Mayall van plan om een live-album uit te brengen, om op die manier de gitaarsolo’s van Clapton wereldkundig te maken, maar uiteindelijk werd er toch voor gekozen om een studioplaat met covers en eigen werk op te nemen.

John Mayall noemde zijn band voortaan The Bluesbreakers. Naast Clapton werden veel andere grootheden uit de (voornamelijk) Britse blues-scene bekend als lid van deze band. Een kleine selectie: Peter Green, Jack Bruce, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor, Aynsley Dunbar, Hughie Flint, Jon Hiseman, Dick Heckstall-Smith, Andy Fraser, Walter Trout, Coco Montoya en Buddy Whittington.

Het album Blues Breakers With Eric Clapton is ook (vooral in Groot-Brittannië) bekend als ‘the Beano album’. De reden hiervoor is dat op de groepsfoto op de voorkant van de hoes Eric Clapton te zien is, die in een exemplaar van het Britse stripblad The Beano zit te lezen, terwijl de andere drie muzikanten recht in de lens van de fotograaf kijken. In een interview verklaarde Clapton dat hij fotosessies vervelend vond en daarom maar wat in het blad was gaan bladeren. Op de hoesfoto zie je John Mayall links, daarnaast Eric Clapton, John McVie en Hughie Flint. Naast de al genoemde muzikanten doet ook een aantal blazers mee: John Almond, Alan Skidmore en Dennis Healey.

De twaalf songs op het album (zes per plaatkant) zijn grotendeels coverversies van traditionele bluessongs; vier tracks werden door John Mayall zelf geschreven en een samen met Eric Clapton. Kant A bevat All Your Love (Otis Rush), Hideaway (Freddie King/Sonny Thompson), Little Girl (Mayall), Another Man (Mayall), Double Crossing Time (Clapton/Mayall), What’d I Say (Ray Charles). Kant B opent met Key to Love (Mayall), gevolgd door Parchman Farm (Mose Allison), Have You Heard (Mayall), Ramblin’ On My Mind (Robert Johnson), Steppin’ Out (L. C. Frazier) en It Ain’t Right (Little Walter).

De totale speelduur van het, oorspronkelijk alleen in mono uitgebrachte, album is 37:39. In november 1969 werd de plaat in een stereomix uitgebracht, eerst in de Verenigde Staten. In 1998 werd het album op cd uitgebracht met zowel de mono- als de stereoversie, op het Deram-label. In 2001 kwam deze versie opnieuw uit, met twee bonustracks, de single A- en B-kant van Lonely Years (Mayall) en Bernard Jenkins (Clapton). In 2006 werd de Deluxe Edition dubbel-cd van het album uitgebracht. Op disc 1 staan de mono- en stereoversies van Blues Breakers With Eric Clapton en op disc 2 diverse BBC live-opnames, twee singles (A- en B-kanten) en live-opnames uit 1966. De lp bereikte in 1966 de zesde plaats in de Britse albumlijst en uiteindelijk leverde dit Mayall een gouden plaat op, voor de verkoop van 100.000 exemplaren.

Ondanks zijn hoge leeftijd (82 inmiddels) is John Mayall nog altijd zeer actief als optredend muzikant, met zijn huidige Bluesbreakers-formatie. Hij is vaak ook nog eens zijn eigen roadie, door zelf zijn apparatuur op te bouwen, aan te sluiten en af te breken. Nog steeds weet hij jong talent te ontdekken, zoals de jonge Amerikaanse bluesrockgitarist Eric Steckel, die hij op jonge leeftijd op een festival ontdekte en hem sindsdien als mentor begeleidde.