Vandaag 50 jaar geleden, op 24 mei 1968 dus, werd de single Jumpin’ Jack Flash van The Rolling Stones uitgebracht op het Decca-label in het Verenigd Koninkrijk en London in de Verenigde Staten, met op de B-kant Child Of The Moon. Het was de opvolger van Dandelion/We Love You, dat in augustus 1967 op single werd uitgebracht in het VK. In de VS was de voorganger She’s A Rainbow/2000 Lightyears From Home, dat daar in december 1967 in de winkels lag. Doorgaans waren de releases in ons land zoals die in het VK.

Jumpin’ Jack Flash werd geschreven door Mick Jagger en Keith Richards, al claimt Bill Wyman in zijn autobiografie Stone Alone dat hij de riff heeft bedacht. Het schijnt dat Mick bij Keith in diens landhuis logeerde en dat ze ’s ochtends wakker werden doordat Keiths tuinman nogal lawaaierig voorbijliep. Toen Jagger vroeg wie dat was, zei Keith iets als “That’s Jack, jumpin’ Jack”, waarop Mick uitriep ‘flash’ en die drie woorden werden uiteindelijk de titel van de song. De opnames hiervan, in de Londense Olympic Studios, vonden plaats tijdens de sessies voor wat later het album Beggars Banquet zou worden, maar daarop is de song niet te vinden. In de zestiger jaren was het gebruikelijk dat uitgebrachte singles niet op de langspeelplaten werden gezet. Later kwam die vaak wel op verzamelalbums terecht, in dit geval op Through The Past, Darkly (Big Hits Vol. 2) uit 1969.

De opnames werden geproduceerd door Jimmy Miller en de muzikanten die meespelen waren, naast uiteraard zanger Mick Jagger (die ook maracas bespeelde) en Keith Richards die elektrische en akoestische gitaren en basgitaar bespeelde en ook de backing vocals verzorgde, drummer Charlie Watts, Brian Jones op elektrische en akoestische gitaren en Bill Wyman die deze keer niet bas, maar een Hammondorgel bespeelde. Verder werkten pianist Ian ‘Stu’ Stewart en Jimmy Miller (backing vocals) mee.

Op B-kant Child Of The Moon spelen dezelfde muzikanten mee, alleen speelt Brian Jones hierop sopraansax, Bill Wyman basgitaar en is ene Rocky Dijon de percussionist. Child Of The Moon wordt beschouwd als een van de meest obscure Stones-tracks. De song is op verschillende compilatie-albums te vinden: More Hot Rocks (Big Hits & Fazed Cookies) uit 1970, No Stone Unturned uit 1973, The Complete Singles Collection: The London Years uit 1989, GRRR! uit 2012 en The Rolling Stones In Mono uit 2016.

Jumpin’ Jack Flash werd een wereldhit, de zoveelste voor de Stones. De single kwam in het VK binnen op de eerste plaats van de UK Singles Chart, bereikte in de VS nummer drie op de Billboard Hot 100 en nummer 1 op de Cashbox Top Singles Chart. Nummer 1 was ook de hoogste notering in landen als West Duitsland, Noorwegen, Nieuw-Zeeland en op de Veronica Top 40 in ons land. Jumpin’ Jack Flash is de song die The Rolling Stones sinds de release bij alle concerten heeft gespeeld, wat het de meest gespeelde Stones-song maakt. Op alle officiële live-albums staat Jumpin’ Jack Flash, zoals op Get Yer Ya-Ya’s Out, Love You Live, Flashpoint, Stripped en Shine A Light.

Jumpin’ Jack Flash werd veelvuldig gecoverd, zoals door Aretha Franklin (geproduceerd door Keith en Ron Wood); deze versie werd ook gebruikt als titelsong van de gelijknamige film met Woopie Goldberg uit 1986. Andere coverversies zijn op plaat gezet door o.m. Thelma Houston, Phish, Leon Russell, The Beach Boys, Tina Turner, Peter Frampton, Johnny Winter en Motörhead.