Op 5 maart 1965 wordt de tweede langspeelplaat van de Britse rockgroep The Kinks, Kinda Kinks getiteld, in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht op het Pye-label. Maanden later, op 11 augustus 1965, volgde de Amerikaanse release, op Reprise.

De opnames vonden plaats tussen 17 december 1964 en 17 februari 1965 in de Pye Studios in Londen met producer Shel Talmy, kort nadat de band was teruggekeerd van een tournee  door Azië. Binnen twee weken na de mix werd het album al uitgebracht en dat lijkt niet alleen snel, dat was het ook. De band was dan ook niet tevreden over de uiteindelijke opnames, maar vanwege de druk van de platenmaatschappij was er geen tijd meer om daar iets aan te doen. Ray Davies hierover in de ‘liner notes’ van de cd-versie: “We hadden gewoon meer aandacht aan de opnamen moeten besteden. Ik denk dat Shel Talmy veel te ver ging om de ruwe kanten te behouden. Sommige van de dubbele trackings zijn echt verschrikkelijk. Het album had wel betere songs dan het eerste album, maar het werd helaas niet op de juiste manier uitgevoerd. Het ging gewoon veel te gehaast allemaal.” Het album beluisterend moet ondergetekende Ray gelijk geven, het is zeker niet een van de beste Kinks-langspelers!

Uiteraard zingt Ray Davies vrijwel alle songs, maar ook broer Dave laat zich niet onbetuigd, want hij is verantwoordelijk voor de leadzang op maar liefst vier songs: Got My Feet On The Ground, Naggin’ Woman, Wonder Where My Baby Is Tonight en Come On Now. Ray speelt slaggitaar en piano (op Wonder Where My Baby Is Tonight), Dave speelt de leadgitaar en zingt (evenals Ray) backing vocals en ook bassist Pete Quaife doet dat. Mick Avory bespeelt de drums, behalve op Tired Of Waiting For You, want die doet Bobby Graham. Rasa Davies (Ray’s eerste vrouw) zingt backing vocals op Look For Me Baby, Dancing In The Street en Come On Now.

De lp is vooral bekend omdat de single Tired Of Waiting For You erop staat, die een nummer één-hit in de Britse hitlijsten was, bij ons werd nummer 18 op de Top 40 bereikt. Het album bereikte nummer drie op de Britse Album Chart; in ons land was er in 1965 nog geen albumlijst (de Veronica Top 40 bestond pas sinds januari 1965). Hoe het album en de single het in de States deden, hebben we helaas niet kunnen achterhalen.

De originele Britse release werd alleen in mono uitgebracht, in Amerika kwam ook een ‘stereo’ versie uit; de Amerikaanse had een andere tracklisting. Ondanks dat er twaalf songs op staan, was de totale speelduur maar 27:38, gemiddeld duren de songs ruim 2 minuten. Ray Davies schreef uiteraard vrijwel alle songs. Alleen Got My Feet On The Ground schreef hij samen met broer Dave en er staan twee covers op: Naggin’ Woman (Jimmy Anderson, J.D. Miller) en Dancing In The Street (Marvin Gaye, William ‘Mickey’ Stevenson, Ivy Jo Hunter).

De Amerikaanse release had een andere en anders gerangschikte tracklist (elf i.p.v. twaalf tracks) en een iets andere hoes. Dit gebeurde in die jaren vaker met langspeelplaten die aan beide kanten van de oceaan werden uitgebracht, zie bijvoorbeeld de nogal verschillende Beatles-lp’s die werden uitgebracht. Drie songs van de Britse versie werden verwijderd en vervangen door onder meer de single Set Me Free (in plaats van Tired Of Waiting For You, die al op de vorige Amerikaanse lp Kinks-Size stond), die twee maanden na de Britse release van Kinda Kinks werd uitgebracht. De Britse versie was alleen in mono uitgebracht, voor de Amerikaanse versie werd ook een ‘stereo’ versie gemaakt, zoals dat vaak ging bij Pye was dat (zoals ze dat zo mooi noemden) ‘electronically created stereo’, oftewel niet echt stereo maar twee keer mono met een beetje faseverschil. Ondergetekende vindt sowieso dat veel Pye stereo-opnames vrij beroerd klinken, want te veel hoog en te weinig laag in de sound (maar dat is mijn persoonlijke smaak).

Toen het album in 1986 op cd werd uitgebracht, gebeurde dat op PRT Records, sinds 1980 de naam van Pye; in 1989 deed het Castle Classics-label hetzelfde, in beide gevallen was dit de originele Britse versie met twaalf tracks. In 1998 en 2004 werd een uitgebreidere cd-versie uitgebracht van het originele album op het Sanctuary-label, met elf bonustracks (vanwege de korte speelduur van de originele versie was dat uiteraard geen probleem). Onder die bonustracks ook de tracks van de ep Kwyet Kinks en de beide kanten van de single Set Me Free/Ev’rybody’s Gonna Be Happy. In 2011 werd door Sanctuary een deluxe editie op twee cd’s uitgebracht, met op disc 1 het originele album (12 tracks dus) en op de tweede disc maar liefst 23 tracks, bestaande uit onder meer demo’s en BBC-opnames.