Op 26 november 1965 werd de derde langspeelplaat van de Engelse popgroep The Kinks uitgebracht op het Pye-label en op Reprise in de VS, onder de titel The Kink Kontroversy. Het is de opvolger van Kinda Kinks, die ook in 1965 werd uitgebracht, in Amerika was de voorloper Kinks-Size (1965). De plaat verscheen, zoals gebruikelijk in die tijd, in mono.

De opnames werden tussen 23 en 30 oktober 1965 in de Pye Studios in Londen gemaakt, met Shel Talmy als producer. Het album telt twaalf songs, waaronder de hits Till The End Of The Day en Where Have All The Good Times Gone.

De muzikanten op het album waren Ray Davies (leadzang en backing vocals, slaggitaar, mondharmonica), Dave Davies (leadgitaar, backing vocals, leadzang op I Am Free en What’s In Store For Me, duo lead zang op Milk Cow Blues en You Can’t Win), Pete Quaife (basgitaar, backing vocals), Mick Avory (drums op drie tracks) en Clem Cattini (drums en percussie op de andere negen songs), Nicky Hopkins (keyboards), Rasa Davies (backing vocals) en Shel Talmy (gitaar op It’s Too Late).

De titel van het album verwijst een beetje pesterig naar de reputatie van de groep tijdens optredens, waar de bandleden (en dan met name de gebroeders Davies) regelmatig en meestal letterlijk met elkaar op de vuist gingen en dat er ook vaak vechtpartijen in het publiek plaatsvonden. Dit had tot gevolg dat concerten in Amerika niet mogelijk waren.

Het album, dat ruim een half uur duurt in de oorspronkelijke versie, bevat zowel elementen uit de behoorlijk blues-beïnvloede stijl uit de beginjaren van de band (zoals Milk Cow Blues), variaties op Kinks-hits tussen 1964 en 1965 zoals Till The End Of The Day én vroege indicaties van de toekomstige richting van Ray Davies’ typische songwriting (zoals The World Keeps Going Round en I’m On An Island).

Tien van de twaalf songs werden geschreven door Ray Davies. Opener Milk Cow Blues is een cover van de Amerikaanse blueszanger Sleepy John Estes. Broer Dave Davies is verantwoordelijk voor I Am Free, dat hij ook zingt.

In 1986 kwam het album voor het eerst op cd uit, op het PRT-label (voorheen bekend als Pye). In 1998 en 2004 verscheen een geremasterde versie op cd, met vier bonustracks, waaronder de hit Dedicated Follower Of Fashion die oorspronkelijk in 1966 alleen op single werd uitgebracht. In 2011 kwam er een speciale uitgave uit op cd (op het Sanctuary-label), met een tweede disc vol alternatieve versies, live-opnames en interviews met Ray en Dave. Het album is kortgeleden opnieuw (en geremasterd) en in mono op 180 grams vinyl uitgebracht door Sanctuary.