Op 23 juli 1965 werd het debuutalbum van de Engelse band The Moody Blues uitgebracht, The Magnificent Moodies getiteld, op het Decca-label in het Verenigd Koninkrijk en Europa. In de Verenigde Staten kwam de lp op 28 juli met een iets andere tracklist uit op het London-label en onder de titel Go Now – The Moody Blues #1.

The Moody Blues bestond ten tijde van dit album uit de volgende muzikanten: Denny Laine: gitaar, piano, keyboards, harmonica, zang; Ray Thomas: percussie, keyboards, fluit, zang; Mike Pinder: keyboards, piano, orgel, mellotron, zang; Clint Warwick: basgitaar, zang en Graeme Edge: drums, percussie. The Magnificent Moodies is het enige Moody Blues-album met deze line-up. In 1966 verlieten Denny Laine en Clint Warwick de band en werden opgevolgd door respectievelijk Justin Hayward en John Lodge. Iedereen die de band in de HMH zag optreden in juni van dit jaar merkte dat van de originele bezetting alleen drummer Graeme Edge nog over is.

The Moody Blues was in eerste instantie een rhythm & blues-band, voordat de muziekstijl in 1967 werd veranderd in meer psychedelische en symfonische rock. Onder productionele leiding van Denny Cordell en Alex Murray vonden de opnamen plaats tussen oktober 1964 en maart 1965 in de Decca Studios aan Broadhurst Gardens in Londen, die in 1974 door de band werd overgenomen en omgedoopt in de Treshold Studios.

In november 1964 werd de single Go Now! uitgebracht, die nummer 1 in de Britse hitlijsten behaalde en nummer 10 in Amerika. Ook in andere landen was het een succes. Zo werd nummer 8 in de Veronica Top 40 bereikt, die begin januari 1965 voor het eerst werd samengesteld. Go Now! was begin 1964 een hit voor zangeres Bessie Banks, de toenmalige echtgenote van Larry Banks die de song samen met Milton Bennett schreef. Het beroemde Britse tv-programma Spitting Image gebruikte Go Now! in de jaren tachtig onder een filmpje over de toenmalige premier Margaret Thatcher. Denny Laine zong als lid van Paul McCartney’s Wings tijdens de concerten ook meestal Go Now!, zoals ook te horen is op de Wings Over America 3lp en 2cd.

De songs op het album waren sterk beïnvloed door de Amerikaanse soulmuziek en bevat covers van onder meer James Brown (maar liefst twee songs) en blueslegendes Sonny Boy Williamson II en Willie Dixon én van de beroemde schrijversduo’s Jeff Barry en Ellie Greenwich en George en Ira Gershwin.

De Europese (Decca) lp begint op kant 1 met I’ll Go Crazy (James Brown) en bevat verder Something You Got (Chris Kenner), Go Now! (Larry Banks, Milton Bennett), Can’t Nobody Love You (James Mitchell), I Don’t Mind (James Brown), I’ve Got A Dream (Jeff Barry, Ellie Greenwich). Kant 2: Let Me Go (Denny Laine, Mike Pinder), Stop (Laine, Pinder), Thank You Baby (Laine, Pinder), It Ain’t Necessarily So (George Gershwin, Ira Gershwin), True Story (Laine, Pinder) en tenslotte Bye Bye Bird (Sonny Boy Williamson II, Willie Dixon). Denny Laine verzorgt de leadzang op de meeste songs. Mike Pinder zong I Don’t Mind, I’ve Got A Dream deden Denny Laine en Clint Warwick en It Ain’t Necessarily So werd gezongen door Ray Thomas. De ‘liner notes’ op het album werden geschreven door zanger Donovan.

De Amerikaanse langspeelplaat Go Now – The Moody Blues #1 zag er als volgt uit: Kant 1 I’ll Go Crazy (Brown) (op de hoes en het label als I Go Crazy vermeld), And My Baby’s Gone (Laine, Pinder), Go Now (Banks, Bennett), It’s Easy Child (Kay Bennett, Sue Sandler, Gene Redd), Can’t Nobody Love You (Mitchell), I’ve Got A Dream (Barry, Greenwich; volgens hoes en label I Had a Dream). Kant 2: Let Me Go (Laine, Pinder), I Don’t Want to Go On Without You (Bert Berns, Jerry Wexler), True Story (Laine, Pinder), It Ain’t Necessarily So (George & Ira Gershwin), Bye Bye Bird (Williamson, Dixon; verkeerd gespeld op hoes en label als Bye Bye Burd) en tenslotte From The Bottom Of My Heart (Laine, Pinder).

The Magnificent Moodies werd in Europa alleen in mono uitgebracht, Go Now – The Moody Blues #1 (de Amerikaanse versie dus) werd zowel in mono als in stereo uitgebracht in de VS. Het album bereikte nummer 5 in de wekelijkse albumlijst van het blad New Musical Express in het VK. In de States wist de Amerikaanse versie de albumlijsten niet te halen. Toen de band op zijn hoogtepunt van populariteit was, in 1970, werd de Amerikaanse versie door het Deram-label opnieuw uitgebracht onder de titel In The Beginning, met dezelfde tracklijst maar met een andere hoes.

In 1988 werd The Magnificent Moodies op dubbel-cd uitgebracht door Decca en London Records. Op disc 1 de originele twaalf tracks en op disc 2 dertien bonustracks: Steal Your Heart Away (Parker), Lose Your Money (But Don’t Lose Your Mind) (Mike Pinder), It’s Easy Child (Kay Bennett, Sue Sandler, Gene Redd), I Don’t Want To Go On Without You (Bert Berns, Jerry Wexler), Time Is On My Side (Norman Meade), From The Bottom Of My Heart (I Love You) (Laine, Pinder), And My Baby’s Gone (Laine, Pinder), Everyday (Pinder, Laine), You Don’t (All The Time) (Pinder, Laine), This Is My House (But Nobody Calls) (Laine, Pinder), Life’s Not Life (Laine, Pinder), He Can Win (Pinder, Laine) en Boulevard De La Madelaine (Pinder, Laine).

In 1992 bracht Repertoire Records het album op cd uit met daarop de eerste 19 tracks van de hierboven genoemde dubbel-cd uit 1988. In 2006 bracht datzelfde label het album opnieuw uit met op disc 1 het originele Decca-album en op disc 2 veertien bonustracks: People Gotta Go (Laine, Pinder), Steal Your Heart Away (Parker), Lose Your Money (But Don’t Lose Your Mind) (Mike Pinder), It’s Easy Child (Kay Bennett, Sue Sandler, Gene Redd), I Don’t Want To Go On Without You (Bert Berns, Jerry Wexler), Time Is On My Side (Norman Meade), From The Bottom Of My Heart (I Love You) (Laine, Pinder), And My Baby’s Gone (Laine, Pinder), Everyday (Pinder, Laine), You Don’t (All The Time) (Pinder, Laine), Boulevard De La Madelaine (Pinder, Laine), This Is My House (But Nobody Calls) (Laine, Pinder), Life’s Not Life (Laine, Pinder) en He Can Win (Pinder, Laine).

Er is sinds 24 november 2014 ook een 50th Anniversary Edition van het album met op disc 1 het originele album met 15 bonustracks en op de tweede disc maar liefst 29 bonustracks, waaronder diverse BBC opnamen. Deze deluxe editie is uitgebracht op Esoteric Recordings, een label van de Cherry Red Records Group.

Bijzonder is dat op de officiële website van de band dit album helemaal niet wordt vermeld. De discografie begint bij opvolger Days Of Future Passed uit 1967…