Zowel in ons land als in de Verenigde Staten wordt op 5 november 1965 de single My Generation van The Who uitgebracht op het Decca-label in de VS. Een week eerder, op 29 oktober, was het nummer in Groot Brittannië al uitgekomen, op het Brunswick-label. Het was de vierde single van de band.

De door Pete Townshend geschreven song werd op 13 oktober in de IBC Studios aan Portland Place in Londen opgenomen, met Shel Talmy als producer. Pete schreef de song kort nadat ze I Can’t Explain hadden opgenomen. My Generation groeide al snel uit tot het lijflied van de band en geeft min of meer weer hoe de Britse mods zich in die tijd voelden: de oude generatie ‘snapte het gewoon niet’.

Het schijnt dat Townshend het nummer schreef toen hij in de trein zat. Volgens sommige bronnen werd hij geïnspireerd door de Engelse Queen Mother, die Townshends Packard lijkwagen uit 1935 liet wegslepen van de straat in de wijk Belgravia waar hij woonde, omdat zij dat ding steeds tijdens haar dagelijkse ritje door de buurt zag staan. Townshend noemde Mose Allisons Young Man Blues (later ook door The Who opgenomen) als bron van inspiratie voor het nummer. Zo zei hij in een interview: “Zonder Mose had ik nooit My Generation geschreven.” Hij kwam heel snel, volgens Pete zelfs zonder na te denken, met de tekst en die begon, zoals we allemaal weten, met ‘People try to put us down (Talkin’ ’bout my generation), Just because we get around (Talkin’ ’bout my generation), Things they do look awful c-c-cold (Talkin’ ’bout my generation), I hope I die before I get old (Talkin’ ’bout my generation)…’

De eerste demoversie had volgens Roger Daltrey een soort Bo Diddley-achtig ritme. Daltrey zingt het nummer in een soort boos en gefrustreerd gestotter. Er bestaan verschillende verhalen over de reden voor dit gestotter. Een ervan is dat Townshend geïnspireerd raakte door John Lee Hookers Stuttering Blues en daarom veranderde hij het tot de huidige vorm. Een andere reden die genoemd wordt, is dat Daltrey op deze manier klinkt als een Britse mod, die pas speed genomen heeft. Ook wordt vaak gemeld  dat het gestotter op deze manier een veilige manier verschaft om het woord ‘fuck’ in de tekst te gebruiken in de zin ‘Why don’t you all f(u)… f(u)… fade away!’. Producer Shel Talmy noemde het een toevallige samenloop van omstandigheden. In een interview in het tv-programma Good Morning America in 1989 zei Townshend over de beroemde zin ‘I hope I die before I get old’, dat hij indertijd met ‘old’ eigenlijk ‘heel rijk’ bedoelde. De BBC weigerde in eerste instantie om My Generation uit te zenden, omdat de omroep stotterende mensen niet wilde beledigen, maar deze beslissing werd snel herzien toen bleek dat het nummer een grote hit werd.

Muziek en tekst passen achteraf bezien heel goed bij elkaar: snel, agressief en omrand met ‘attitude’. In My Generation is een van de eerste bassolo’s, uiteraard van John Entwistle, in de rockgeschiedenis te horen. De opbouw van het nummer bestaat uit explosief drumwerk van Keith Moon, waarna het nummer doorbreekt met en uitmondt in het ietwat sputterende gitaarwerk van Townshend.

Op de B-kant staat Shout And Shimmy, een cover van deze James Brown-song uit 1962. In het Verenigd Koninkrijk werd de tweede plaats in de hitparade bereikt, de grootste hit van de band tot dan. In de States werd nummer 74 bereikt en in ons land was nummer 5 in de Veronica Top 40 de hoogste notering. In Australië was nummer 2 de hoogste plaats, in Ierland nummer 7, in Canada nummer 3, in Duitsland nummer 6 en Oostenrijk nummer 9.

My Generation staat ook op het gelijknamige debuutalbum van de band, dat op 3 december 1965 werd uitgebracht. De Amerikaanse versie van de plaat heet The Who Sings My Generation en heeft een iets andere tracklisting, iets wat in de jaren zestig vaker het geval was bij albums die in de VS werden uitgebracht.

My Generation staat nog altijd op iedere setlist van The Who en ook tijdens de solo-uitstapjes van Pete Townshend en Roger Daltrey werd de song vrijwel altijd gespeeld. Het nummer is veelvuldig gecoverd, zowel op plaat als tijdens concerten. Enkele coverversies op plaat zijn van The Sweet, Patti Smith, Green Day, Iron Maiden, Di-rect, Oasis, Richard Thompson en meest recentelijk op de debuutplaat van Hollywood Vampires.