Op 24 februari 1968 verscheen het debuutalbum van de Britse bluesband Fleetwood Mac onder de titel Fleetwood Mac, later uitgebracht onder de titel (Peter Green’s) Fleetwood Mac op het Britse blueslabel Blue Horizon, in de VS op het Epic-label (beide onderdeel van CBS). De latere Brits-Amerikaanse versie van de band, met Stevie Nicks, Christine McVie en Lindsey Buckingham bracht in 1975 de debuut-lp van deze formatie uit, ook onder de titel Fleetwood Mac, wat de voorloper was van Rumours.

De band Fleetwood Mac werd in de zomer van 1967 opgericht door drie muzikanten die net uit John Mayall’s Blues Breakers waren gestapt: gitarist/zanger/mondharmonicaspeler Peter Green (die Eric Clapton was opgevolgd in Mayall’s band), drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie, de naam was een samentrekking van de achternamen van de laatste twee. John Mayall gaf de mannen gratis studiotijd op 19 april 1967, om in de Decca Studios in West Hampstead, Londen, een viertal songs op te nemen, waaronder een instrumental die Fleetwood Mac getiteld werd door Mayall, als eerbetoon aan de ritmesectie.

Na deze sessie vroeg Peter Green de andere twee of ze zin hadden om samen een band te beginnen. Omdat Fleetwood net was ontslagen door Mayall wilde hij dat wel, maar McVie aarzelde. Daarom werd een tijdelijke bassist aangenomen, Bob Brunning, die uiteindelijk op slechts een van de songs op het album speelde. Omdat Green niet als frontman wilde fungeren werd een tweede gitarist aangetrokken, op advies van producer Mike Vernon, ene Jeremy Spencer, wat een geweldige slidegitarist bleek te zijn. John McVie besloot uiteindelijk toch mee te doen en de muzikanten trokken al snel naar de studio om het debuutalbum op te nemen. De meeste opnames werden gemaakt in de maanden  november en december 1967 in de CBS Studios en Decca Studios in Londen.

De productionele leiding was in handen van Mike Vernon, die al naam had gemaakt als producer van het beroemde John Mayall album Blues Breakers with Eric Clapton (ook bekend als The Beano album). Hij werkte verder ook met onder meer Eddie Boyd, David Bowie en Ten Years After. De opnametechnicus was Mike Ross.

Op het album staan twaalf songs, waarvan er acht door Peter Green en Jeremy Spencer (los van elkaar) werden geschreven, de andere vier zijn covers van bluesklassiekers. Kant A opent met My Heart Beat Like A Hammer (Jeremy Spencer), gevolgd door Merry Go Round (Peter Green), Long Grey Mare (Green), Hellhound On My Trail (Robert Johnson), Shake Your Moneymaker (Elmore James) en Looking For Somebody (Green). Kant B: No Place To Go (Chester Burnett), My Baby’s Good To Me (Spencer), I Loved Another Woman (Green), Cold Black Night (Spencer), The World Keep On Turning (Green) en afsluiter Got To Move (Elmore James & Marshall Sehorn, op de originele uitgave stond abusievelijk Homesick James Williamson vermeld).

Op de niet-Britse uitgaven stond de titel Fleetwood Mac op de hoes en het label vermeld, op de Britse Peter Green’s Fleetwood Mac. Het album werd zowel in mono als in stereo uitgebracht op vinyl en muziekcassette. In 1985 kwam de eerste cd-versie uit. In 1999 kwam er een uitgebreide cd uit, met in totaal negentien tracks, met naast de twaalf van het originele album zeven outtakes. In datzelfde jaar kwam er een boxset uit, onder de titel The Complete Blue Horizon Sessions 1967–1969, waarin alle opnames (inclusief outtakes)   op zes albums zijn samengebracht. In augustus 1968 kwam de opvolger al uit, net als titel Mr. Wonderful.

Het album kreeg veelal lovende kritieken en was een groot succes voor de band, met een vierde plaats op de Britse albumlijst tot gevolg. Verkoopresultaten uit andere landen zijn niet bekend.