Vandaag 50 jaar geleden, op 8 december 1967 dus, werd het album Their Satanic Majesties Request van The Rolling Stones uitgebracht op het Decca-label in het Verenigd Koninkrijk en West-Europa en op London Records in de Verenigde Staten en Canada. Het is het zesde Britse en achtste Amerikaanse album van de band en de opvolger van Between The Buttons, dat in januari 1967 uitkwam. Het was een heel andere plaat dan de voorgangers, want dit was het psychedelische Stones-album, dat veel verschillende reacties uitlokte.

De opnames werden tussen 9 februari en 23 oktober gemaakt in Studio A van de Olympic Studios in Londen. Tijdens de opnamesessies experimenteerden de muzikanten met allerlei psychedelische geluidseffecten, waarbij ze gebruikmaakten van verschillende instrumenten en arrangementen. Naast geluidseffecten werden ook strijkers en Afrikaanse ritmes gebruikt. In deze periode experimenteerden de Stones niet alleen met muziek, maar ook met verschillende soorten harddrugs, zoals heroïne. De titel van het album is een speelse verwijzing naar de tekst in het Britse paspoort, ‘Her Britannic Majesty requests and requires …’. Het was het eerste Stones-album dat zowel in het VK als in de VS dezelfde tracklisting en songvolgorde had. Ook was het de eerste langspeelplaat van de Stones die door de band zelf werd geproduceerd, al hadden ze dat achteraf bekeken volgens Jagger beter niet kunnen doen. Voor de opvolgers Beggars Banquet en Let It Bleed werd producer Jimmy Miller aangetrokken.

Vanwege het drugsgebruik van de Stones was het iedere dag maar weer afwachten wie er van de muzikanten kwam(en) opdagen, wat dan ook een van de redenen zal zijn van de lange periode waarin de opnames gemaakt werden. Volgens Brian Jones was het een maand voordat de opnames beëindigd werden nog totaal onduidelijk hoe het album zou gaan worden. En àls de muzikanten er al waren, dan nog was het afwachten of er daadwerkelijk iets werd opgenomen, ook al omdat het volgens Bill Wyman vaak zo was dat met name Mick, Keith of Brian allerlei mensen meenamen (vriendinnen, vrienden, groupies), waardoor zij dan vaak meer interesse in hun gasten dan in de opnames hadden.

De muzikanten op Their Satanic Majesties Request waren: Mick Jagger (zang, percussie), Keith Richards (elektrische gitaar, elektrische bas, achtergrondzang, akoestische gitaar), Brian Jones (orgel, mellotron, blokfluit, hakkebord, concertharp, achtergrondzang, percussie), Charlie Watts (drums, percussie), Bill Wyman (basgitaar, zang, achtergrondzang, percussie) en verder werkten mee: Nicky Hopkins (piano, orgel, harpklavier), Ronnie Lane (achtergrondzang), Steve Marriott (achtergrondzang, akoestische gitaar), beiden van Small Faces, Eddie Kramer (percussie), Anita Pallenberg (achtergrondzang), John Lennon (achtergrondzang) en Paul McCartney (achtergrondzang).

Negen van de tien songs werden geschreven door Mick Jagger en Keith Richards, de tiende door Bill Wyman. Kant A opent met Sing This All Together, gevolgd door Citadel, In Another Land (Bill Wyman), 2000 Man, Sing This All Together (See What Happens). Kant B: She’s a Rainbow, The Lantern, Gomper, 2000 Light Years From Home en afsluiter On With The Show. Grappig detail: aan het eind van Bill Wymans In Another Land hoor je iemand snurken… dàt is Bill Wyman!

Van het album werden de volgende singles ‘getrokken’: op 2 december 1967 werd In Another Land/The Lantern uitgebracht en op 23 december She’s A Rainbow/2000 Light Years From Home. De eerste werd een bescheiden hit in de VS, waar nummer 87 op de Billboard Hot 100 bereikt. De tweede deed het een stuk beter in de States, want deze bereikte nummer 25. In ons land was nummer één de hoogste notering in de Top 40 voor She’s A Rainbow; 2000 Light Years From Home werd hier apart op single uitgebracht, deze bereikte nummer drie! Tijdens de opnamesessies werden meer songs opgenomen dan er op het album terechtkwamen, waaronder de latere single We Love You en hierop zingen Lennon en McCartney mee.

Their Satanic Majesties Request kreeg in de eerste oplage een bijzondere (klap)hoes mee, met wat we tegenwoordig een 3d-effect zouden noemen. Een psychedelische 3d-foto van de vijf bandleden staat op de voorkant; als je de hoes op een bepaalde manier bewoog zag je ineens een foto van de vier Beatles! Overigens wilden de Stones een andere hoesfoto, waarop Mick Jagger naakt aan een kruis genageld stond, maar dit werd door Decca resoluut als smakeloos afgewezen. In Zuid-Afrika kreeg het album een andere titel: The Stones Are Rolling, omdat men daar de referentie naar Satan afkeurde.

Het album kreeg wisselende kritieken in de muziekpers, waarbij regelmatig werd geschreven dat het een mislukte poging van de band was om zich met Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles te meten. In latere jaren werd het album steeds positiever beoordeeld. In het VK werd nummer drie en in de VS nummer twee op de albumlijst bereikt. Zowel in Australië als in Frankrijk werd nummer één op de albumlijst bereikt. In Nederland was er nog geen albumlijst.

Their Satanic Majesties Request werd zowel in mono als in stereo uitgebracht op vinyl, 8-track cassette, muziekcassette en ‘reel-to-reel’ tape. De vinylversies hadden òf een klaphoes òf een enkele hoes. In 1988 kwam op London Records de eerste (en geremasterde) cd-versie uit. In 1997 bracht ABKCO een opnieuw geremasterde versie uit op cd en vinyl. In 2002 kwam er een SACD-versie uit (super audio cd) en in 2011 een SHM-cd, alleen in Japan. Eerder dit jaar kwam de 50th Anniversary Edition uit, bestaande uit het mono-album op vinyl, het stereo-album op vinyl, een hybride SACD met het stereo-album en hybride SACD met het mono-album.