Op 15 december 1967 werd het album The Who Sell Out van de Britse rockgroep The Who uitgebracht op het Track Record-label in het Verenigd Koninkrijk, Decca Records in de Verenigde Staten en Polydor in Europa. Het was de derde langspeelplaat van de band en, het was immers 1967, het eerste conceptalbum van The Who. De lp was de opvolger van rockopera A Quick One uit 1966. I Can See For Miles is ongetwijfeld het bekendste nummer van de plaat en werd een flinke internationale hit.

De opnames werden in de maanden mei-november 1967 gemaakt in maar liefst zeven verschillende studio’s: IBC Studios, Pye Studios, De Lane Lea Studios, CBS Studios en Kingsway Studios in Londen; Talentmasters Studios in New York en Gold Star Studios in Los Angeles. De productie was in handen van Kit Lambert en (uitvoerend producent) Chris Stamp.

Radio London
Het ‘concept’ van dit conceptalbum is dat je bij beluistering het idee had dat je naar een radio-uitzending van de populaire piratenzender Radio London luisterde. Qua muziek is het album een ratjetoe van liedjes en stijlen, aan elkaar gesmeed door jingles van de op 15 augustus 1967 (samen met alle andere Britse piratenzenders, behalve Radio Caroline) gestopte zender, die als “Big L” bekend stond. Je zou het album dan ook een eerbetoon aan de (zee)piratenzenders kunnen beschouwen, want aan deze zenders hebben bands als The Who veel te danken. Daarnaast zijn veel (fake) commercials te horen, onder meer voor door de band gebruikte snaren en drums.

Op de platenhoes zijn de vier bandleden te zien, poserend alsof ze reclame maken voor een product. Op de voorkant zijn gitarist Pete Townsend (met een wel heel grote deodorant-fles van het merk Odorono) en zanger Roger Daltrey (zittend in een bad vol Heinz baked beans) te zien, op de achterkant drummer Keith Moon (met een grote tube anti-puistjes middel van het merk Medac) en bassist John Entwistle (die poseert als een soort Tarzan met een dame in bikini, net als hij in panterkleuren). Overigens waren veel bedrijven niet zo blij met het gebruik van hun producten op de foto’s en in de namaak reclamespots. Clearasil verbood het gebruik van de merknaam, waarna Keith Moon met een tube van het niet bestaande merk Medac werd afgebeeld.

Het album
Op het originele album staan dertien songs, waarvan het merendeel door Pete Townshend werd geschreven. Met uitzondering van Keith Moon verzorgen alle bandleden de leadzang in verschillende songs. Naast de vier The Who muzikanten speelt ook toetsenist Al Kooper mee op het album.

Kant A opent met het door John ‘Speedy’ Keen geschreven Armenia City In The Sky (gezongen door Keen en Roger Daltrey), gevolgd door Heinz Baked Beans, geschreven en gezongen door John Entwistle, Mary Anne With The Shaky Hand(s) (gezongen door Daltrey en Townshend), Odorono (gezongen door Townshend), Tattoo (gezongen door Daltrey), Our Love Was (gezongen door Townshend) en I Can See for Miles (gezongen door Daltrey).

Kant B: (I) Can’t Reach You (gezongen door Townshend), Medac (geschreven en gezongen door Entwistle), Relax (gezongen door Daltrey), Silas Stingy (geschreven en gezongen door Entwistle), Sunrise (gezongen door Townshend) en afsluiter Rael (1 & 2) (gezongen door Daltrey). Aan het eind van de uitloopgroef van de eerste persingen is een constant repeterende ‘commercial’ te horen voor Track Records, een trucje dat de band ongetwijfeld heeft geleend van The Beatles’ Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band.

The Who Sell Out werd zowel in mono als in stereo uitgebracht op vinyl, 8-track cassette en muziekcassette. In 1988 kwam de eerste cd-versie uit, door Polydor in Japan en MCA in de VS. In 1995 kwam er een geremasterde en uitgebreide cd uit, met tien bonustracks. In 2009 kwam er een geremasterde en uitgebreide Deluxe Versie uit op twee cd’s, met op disc 1 het originele stereo album plus zestien bonustracks: andere versies, andere commercials en bijvoorbeeld songs als Summertime Blues en In The Hall Of The Mountain King (Edvard Grieg). Op de tweede disc staat het originele mono-album plus tien (andere) bonustracks. Later werden er ook een SACD-versie, digitale versies en nieuw geremasterde vinyluitgaven uitgebracht.

In de Britse albumlijst werd (in 1968) nummer dertien bereikt, in de Amerikaanse Billboard Pop Albums Chart was nummer 48 de hoogste notering. In ons land was er in 1967/1968 nog geen albumlijst. De single I Can See For Miles behaalde in het VK nummer tien en in de VS nummer negen (de enige top 10-hit aldaar voor The Who). In ons land was nummer 28 op de Veronica Top 40 de hoogste positie. I Can See For Miles staat sinds de release vrijwel altijd op de setlist tijdens de tournees van The Who, een onverwoestbare klassieker dus.